இரண்டு வாழ்க்கைகள். ஒரே GILLETTE கதை.

என் காலை எப்போதும் ஒரே மாதிரித்தான் தொடங்குகிறது: என் சமூக ஒப்பந்தத்தை இன்னும் ஒரு நாளுக்குப் புதுப்பித்ததற்காகவும், நான் நினைப்பதைத் தொடர்ந்து சொல்ல அனுமதிப்பதற்காகவும் விதிக்கு நன்றி சொல்கிறேன் — என் மனைவியோ, அதைவிட மோசமாக என் மகளோ, அருகில் எங்கும் இல்லை என்பதைக் கவனமாக உறுதி செய்துகொண்டு.

நான் முதலில் செய்யும் காரியங்களில் ஒன்று என் ஈமெயிலைப் பார்ப்பது. பிறகு இணையதளத்தின் மீது ஒரு விரைவுப் பார்வை, உலாவ வந்த வாசகர்கள் மீது. பிறகு என் கண் இணையத்தின் பக்கம் நகர்கிறது — இணையத்தின் மூன்று பெண்கள் இன்று gillettenarrative.com-ஐ எப்படி நடத்த முடிவு செய்திருக்கிறார்கள் என்று பார்க்க.

இது ஒரு எளிய பயிற்சி போலத் தோன்றும். அப்படியல்ல.

தாக்குதல்களாலோ சர்ச்சைகளாலோ அல்ல — அவை குடும்பத்தின் தனியுரிமையாகவே இருக்கின்றன. மாறாக, நீங்கள் எப்படிப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறீர்கள் என்பதால். எப்படி உணரப்படுகிறீர்கள் என்பதால். இன்று அப்படிப்பட்ட நாட்களில் ஒன்று.

நாங்கள் உடனடியாகத் தெளிவுபடுத்த வேண்டியிருந்தது: P&G-உடன் எங்களுக்கு எந்தத் தொடர்பும் இல்லை — அன்னை Gillette உட்படப் பல பிராண்டுகளுக்குச் சொந்தமான நிறுவனம் அது — நாங்கள் சலவைத்தூளோ ப்ளீச்சோ விற்பதில்லை. நாங்கள் எதையுமே விற்பதில்லை. The Gillette Company-க்குள் கழிந்த 40 கூட்டல் 18 ஆண்டுகளின் கதையை, உள்ளிருந்து, அதை வாழ்ந்தவர்களே எழுதிச் சொல்வதற்காக மட்டுமே நாங்கள் இங்கே இருக்கிறோம்.

ஆம் — உங்கள் மனதில் கேள்வி உருவாவது எனக்குத் தெரிகிறது: P&G பெறும் இலவச விளம்பரம் என்ன ஆவது? பிராண்டின் தெரிவுநிலை, காலாண்டுப் பார்வைகள், பங்கு மேம்பாடு?

அவர்களின் எண்களை நான் நகர்த்தியிருந்தால் மகிழ்ச்சி அடைவேன். அதுவும் இலவசம்தான்.

ஒரு யானையைப் பற்றிய பழைய கதை ஒன்று உண்டு — வலிமையான, பிரம்மாண்டமான, யாரும் தொட முடியாத யானை — அதன் காலில் ஒரு முள் குத்தியது. அதற்கு உதவ யாருக்கும் துணிவு இல்லை. எலியைத் தவிர யாருக்கும்.

நான் யார்?

வெறும் Nando.

அந்த எலி.