இந்த GILLETTE நாளை நினைவில் கொள்ளுங்கள்

எல்லாவற்றையும் பார்த்துவிட்டேன் என்று நினைத்தேன். அதிக நேரம் கடந்திருக்கவில்லை, அவசரத் தொலைபேசித் தொடர்பைக் கோரி ஓர் ஈமெயில் வந்தது: WALMART USA.

இன்னொரு கேலி என்று நினைத்தேன் — ஆனால் அன்று ஏப்ரல் 1 அல்ல. வெறும் ஜூன் 22, கோடைக் கதிர்த்திருப்பம் தொடங்கிய மறுநாள். ஒருவேளை முதல் வெயில் யாரையோ கொஞ்சம் அதிகமாகவே முத்தமிட்டிருக்கலாம்.

உடனே என் மனைவியிடம் மளிகைப் பொருட்களுக்குப் பணம் கட்டினாளா என்று கேட்டேன் — ஒருவேளை கார்டு பரிவர்த்தனை மறுக்கப்பட்டிருக்கலாம். அவள் எனக்கு உறுதியளித்தாள்: அவள் அங்கே பொருள் வாங்குவதில்லை. அவள் அக்கம்பக்கத்துக் கடைகளுக்குப் போகிறாள், அங்கே மனித உறவு எப்போதும் பிராண்டைவிட வலிமையானது.

ஆனால் அவர்களுக்கு என்ன வேண்டும்? உரிமையாளரின் பிள்ளைகளை எப்போதாவது சந்தித்ததாகவோ, கடந்த காலத்தில் அவர்களுடன் ஏதேனும் வணிகத் தொடர்பு வைத்திருந்ததாகவோ எனக்கு நினைவில்லை. மேலாளர் இல்லை, துறைத் தலைவர் இல்லை — நீண்ட காலத்திற்கு முன், ஒரு காசாளருடன் ஒரு சிறிய காதல் கதை மட்டுமே, ஆனால் அது ஒரு ரசீது நீடிக்கும் அளவுக்கே நீடித்தது.

நான் குளித்தேன். அழைப்பதற்கு முன் முழுமையாக விழித்திருக்க விரும்பினேன். ஒரு காபி குடித்துவிட்டு, என் மனைவியை என் அருகில் உட்காரச் சொன்னேன் — அவளுக்கு ஆங்கிலம் தெரியும் என்பதால் அல்ல, ஒரு பெண்ணின் இருப்பு ஒருபோதும் தீங்கு செய்வதில்லை என்பதால்.

எண்ணை அழுத்தினேன். ஒரு செயலாளர் பதிலளித்தார். என் பெயரைச் சொன்ன கணமே, அவர் துள்ளிக் குதித்துக் கத்தினார்: அவர்தான், அவர்தான் — தயவுசெய்து காத்திருங்கள், திருமதி Walmart-இடம் இணைக்கிறேன்.

நல்ல கடவுளே, உரிமையாளரின் அதே பெயர் அவருக்கும். என்ன அதிர்ஷ்டம் — பெயர் ஒற்றுமை கொண்டவராக இருக்க வேண்டும்.

லைனின் மறுமுனையிலிருந்து: Suzann Walmart. நிறுவனர்களின் உறவினரா அல்லது தூரத்து உறவுக்காரரா என்று நான் கேட்கவில்லை.

அவர்கள் என்னைச் சந்திக்க விரும்புகிறார்கள். என்னைப் பார்க்க விரும்புகிறார்கள். பேச விரும்புகிறார்கள். என் ஒப்பந்த நிபந்தனைகள் என்ன என்று கேட்கிறார்கள்.

சரி — முதலில், Reggio Calabria-வுக்கு வாருங்கள். இரண்டாவது, உங்கள் உரிமையாளர் கையெழுத்திட்ட வெறும் 1 USD கொண்டு வாருங்கள்.

பரவாயில்லை. நானே கையெழுத்திடுகிறேன்.

நல்ல கடவுளே. அவர்தான் உரிமையாளர்.

அவர் என்னிடம் ஒரே ஒரு விஷயம் கேட்கிறார்: அவர்களுடைய கடைகளில் ஒன்றுக்குள், என் எழுத்தை — Gillette Narrative-ஐ — ஒரு பெண் அணுகும் விதத்தை நான் எப்படிப் பார்க்கிறேன்?

பதில் உடனே வந்தது. என்னிடம் பட்டம் கூட இல்லை.

நான் அதைப் பார்க்கவில்லை. பெண்கள் ஒருபோதும் பொருட்களைக் கேட்பதில்லை. அவர்கள் எடுத்துக்கொள்கிறார்கள். எப்போதும் அப்படித்தான்.

நான் அவருக்கு ஓர் அட்டைப்படத்தை அனுப்புவேன் — அவருடைய கடைக்குள் பெண்களைப் பற்றிய என் பார்வை. ஆனால் ஒரு நிபந்தனை: என் புத்தகங்களில் ஒன்றுக்குக்கூட அவர்கள் ஒருபோதும் பணம் செலுத்தக் கூடாது.

அவர் புன்னகைத்தார். பிறகு எல்லோரும் எப்போதும் சொல்லும் அதையே சொன்னார்:

ஆனால் நீங்கள் யார்தான், எழவு?

நீங்கள் ஒருபோதும் எதிர்பார்க்காத ஒருவன், அவ்வளவுதான்.