WILKINSON-உடன் மறுநாள்

குறுஞ்செய்தி தெளிவாக இருந்தது.

“12:00 மணிக்கு ஹோட்டலின் முன் இருங்கள்.

என் மகளுடனும் பேத்திகளுடனும் வருகிறேன்.

உங்களை மதிய உணவுக்கு அழைத்துச் செல்வோம்.

பிறகு மதியப் பொழுதை ஒன்றாகக் கழிப்போம், உங்களுக்குச் சலிப்பூட்ட மாட்டோம் என்று நம்புகிறோம்.”

நான் புன்னகைத்தேன்.

முந்தைய நாள் அனுபவித்ததற்குப் பிறகு, சலிப்புதான் நான் கடைசியாக அஞ்சக்கூடிய விஷயம்.

அவர்கள் நேரம் தவறாதவர்கள்.

முற்றிலும் நேரம் தவறாதவர்கள்.

ஆனால் இந்த முறை ஏதோ ஒன்று வேறுபட்டிருந்தது.

ஓட்டுநர் இல்லை.

ஓட்டுநருக்கு அன்று விடுமுறை கொடுக்கப்பட்டிருந்தது.

ஸ்டீயரிங்கில் Maggy இருந்தார்.

கடவுளிடம் ஒரு சிறிய பிரார்த்தனை செய்தேன் என்று ஒப்புக்கொள்கிறேன்.

ஆன்மிகக் காரணங்களுக்காக அல்ல.

வாகனக் காரணங்களுக்காக.

எல்லாம் நன்றாக நடக்க வேண்டும் என்று நம்பினேன்.

ஆச்சரியங்கள் இல்லாமல்.

குறைந்தபட்சம் அந்த வகை ஆச்சரியங்கள் இல்லாமல்.

அவரோ முற்றிலும் நிதானமாகத் தோன்றினார்.

ஓர் உரையாடலை நடத்தும்போது இருக்கும் அதே தன்னம்பிக்கையுடன் அவர் ஸ்டீயரிங்கைப் பிடித்திருந்தார்.

அல்லது ஒரு முடிவை எடுக்கும்போது.

அல்லது ஒரு கூட்டத்துக்குத் தலைமை தாங்கும்போது.

ஒன்று என் நினைவுக்கு வந்தது.

எல்லோரும் ஒரே மாதிரி முதுமை அடைவதில்லை.

சிலர் வண்டி ஓட்டுவதை நிறுத்திவிடுகிறார்கள்.

சிலர் பயணம் செய்வதை நிறுத்திவிடுகிறார்கள்.

சிலர் முடிவெடுப்பதை நிறுத்திவிடுகிறார்கள்.

Maggy அப்படி அல்ல.

அவர் வெறுமனே தொடர்ந்தார்.

மரியாதையின் நிமித்தம் காலமே ஒதுங்கிக்கொள்ள முடிவு செய்ததைப் போல.

London-ஐக் கடந்து நாங்கள் பயணத்தைத் தொடர்ந்தோம்.

முன் இருக்கையை எனக்காக ஒதுக்கியிருந்தார்கள்.

வழக்கமாக ஒரு விருந்தினருக்கு ஒதுக்கப்படும் இருக்கை.

Maggy வண்டி ஓட்டிக்கொண்டிருந்தார்.

அவருடைய மகளும் பேத்திகளும் பின்னால் அமர்ந்திருந்தார்கள்.

அது ஒரு சாதாரணக் குடும்பம் போலத் தோன்றியது.

ஆனால் அப்படி அல்ல.

சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, நான் என்ன சாப்பிட விரும்புகிறேன் என்று கேட்டார்கள்.

ஏதாவது விருப்பம் இருக்கிறதா என்று.

தயக்கமின்றிப் பதிலளித்தேன்.

“நிச்சயமாக ஆங்கிலச் சமையல்.”

எல்லோரும் வெடித்துச் சிரித்தார்கள்.

மரியாதைக்கான சிரிப்பு அல்ல.

உண்மையான சிரிப்பு.

இயல்பானது.

Maggy தன் மகளின் பக்கம் திரும்பினார்.

ஒரு கோட்பாட்டை இப்போதுதான் நிரூபித்த ஒருவரின் முகபாவம் அவரிடம் இருந்தது.

“அந்த விஷயங்களை நான் ஏன் உன்னிடம் சொன்னேன் என்று இப்போது புரிகிறதா?”

அவருடைய மகள் ஒரு வார்த்தையும் சேர்க்காமல் புன்னகைத்தார்.

என் பதில், அவர்கள் வெகு காலத்துக்கு முன்பே பேசிவைத்திருந்த ஒன்றை உறுதிப்படுத்தியதைப் போல.

நான் விளக்கம் கேட்கவில்லை.

சில நேரங்களில் கேள்விகள் மிக முன்னதாகவே வந்துவிடுகின்றன.

பதில்களுக்கோ அவற்றுக்கான நேரம் தேவை.

அந்த விசித்திரமான ஆங்கிலக் குடும்பத்தை நான் வெறுமனே கவனித்துக்கொண்டிருந்தேன்.

நாங்கள் சந்திப்பதற்கு வெகு காலத்துக்கு முன்பே, எங்கோ, நான் யார் என்று Maggy ஏற்கெனவே முடிவு செய்துவிட்டார் என்ற உணர்வு எனக்கு ஏற்பட்டது.

நான் பின்தொடர்ந்து வந்துகொண்டிருந்தேன், அவ்வளவுதான்.

ஓர் உணவகத்துக்கு வந்துசேர்ந்தோம்.

ஆங்கில உயர்குடியின் பெரும் ஆடம்பரத்துக்கு உரிய இடங்களில் ஒன்று அல்ல.

சீருடை அணிந்த வாயிற்காவலர் இல்லை.

அந்தஸ்தின் காட்சிப்படுத்தல் இல்லை.

செயற்கையான நுட்பம் இல்லை.

நாங்கள் நன்றாகச் சாப்பிடப்போகிறோம் என்று அந்தக் கணத்தில் உறுதியாகத் தெரிந்தது.

சமையல், பொருட்களின் கலையைப் போன்றது.

எளிமையானவையே கிட்டத்தட்ட எப்போதும் சிறந்தவை.

Maggy சரியாக அப்படித்தான் இருந்தார்.

அவரால் ஒரு கோட்டையில் வாழ்ந்து அதை வில்லா என்று அழைக்க முடிந்தது.

ஓர் அரசியைப் போலப் பேசி, London டாக்ஸி ஓட்டுநரைப் போல வண்டி ஓட்ட முடிந்தது.

ஓர் ஆங்கிலச் சீமாட்டியின் கண்ணியத்தை இழக்காமல், தன் சொந்த வரலாற்றின் இடிபாடுகளுக்கு உங்களை அழைத்துச் செல்ல முடிந்தது.

ஆனால் சாப்பிடும் நேரம் வந்தபோது, அவர் சாரத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தார்.

பகட்டை அல்ல.

ஒருவேளை அதனால்தான் நான் அவர் சொல்வதைத் தொடர்ந்து கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன்.

அவருடைய வாள்களின் எஃகுக்குப் பின்னால், நான் ஒரு நிறுவனத்தைக் காணவில்லை.

ஒரு பெண்மணியைக் கண்டேன்.