ஒரு WILKINSON பிரியாவிடையின் மௌனம்

என் விதி எவ்வளவு விசித்திரமானது.

எப்போதும் தனியாக.

எத்தனையோ பெண்களுக்கு நடுவே அமர்ந்து.

ஒருபோதும் மையத்தில் அல்ல.

ஒரு விருந்தினராக மட்டுமே.

உண்மையைச் சொன்னால், அந்தப் பாத்திரம் எனக்கு ஒருபோதும் சங்கடமாக இருந்ததில்லை.

எப்போதும் என் கவனத்தை ஈர்த்தது வேறொன்று.

பெண்கள் கேட்காமலேயே எடுத்துக்கொள்ளும் ஒன்று.

பணம் அல்ல.

அது எப்போதுமே மிகக் குறைந்த சுவாரசியம் கொண்ட பகுதி.

அவர்கள் கவனத்தை எடுத்துக்கொள்கிறார்கள்.

ஆர்வத்தை.

எண்ணங்களை.

காலத்தின் துண்டுகளை.

உங்கள் அறிவாற்றல் ஆற்றலின் முழுப் பகுதிகளை.

பெரும்பாலான நேரங்களில், அதை உணராமலேயே அவர்கள் அப்படிச் செய்கிறார்கள்.

முதல் விதி எப்போதும் அதேதான்.

அவர்களைப் புன்னகைக்க வையுங்கள்.

ஆனால் கோமாளியைப் போல நடந்துகொள்ளாமல்.

ஏனெனில் நகைச்சுவைக்கும் முட்டாள்தனத்துக்கும் இடையே பெரிய வேறுபாடு உண்டு.

முதலாவது ஓர் உரையாடலைத் திறக்கிறது.

இரண்டாவது அதை மூடுகிறது.

இல்லையெனில், மிக நேர்த்தியான இரவு விருந்துகூட இறுதியில் ஒரு துரித உணவை விடச் சற்றே மேலானதாக மாறிவிடும்.

அப்போதுதான் எஃகு பற்றிய என் தனிப்பட்ட மானுடவியல் கோட்பாட்டை விளக்கத் தொடங்கினேன்.

நம்பத்தகுந்தவனாகத் தோன்ற வேண்டும் என்று நம்பினேன்.

நம்பப்பட வேண்டும் என்பது அவசியமில்லை.

வெகு தொலைவான ஒரு காலைப் பொழுதைக் கற்பனை செய்தேன்.

ஒரு காதல் சந்திப்புக்குச் செல்ல ஒரு மனிதன் தன் குகையை விட்டு வெளியேறியிருந்தான்.

ஆனால் அவனுடைய துணைவிக்கு அவனைப் போக விடும் எண்ணம் சிறிதும் இல்லை.

காட்டின் வழியே அவள் அவனைப் பின்தொடர்ந்தாள்.

அவன் எங்கே போகிறான் என்று அவள் அறிய விரும்பினாள்.

யாருடன்.

ஏன்.

அந்தக் காலத்தில் எல்லோரும் சுதந்திரமாக இருந்தார்கள்; கட்டுப்பாடற்ற உறவுகளைச் சமூகவியலாளர்கள் இன்னும் கண்டுபிடித்திருக்கவில்லை.

ஒரு கட்டத்தில் அவனுக்குக் கடும் கோபம் வந்தது.

அந்தப் பெண்ணை விரட்டுவதற்காக ஒரு கல்லை எடுத்து அவளை நோக்கி வீசினான்.

கல் ஒரு பாறையில் மோதியது.

ஒரு தீப்பொறி.

பிறகு இன்னொன்று.

பிறகு புகை.

மீதியைக் காற்று செய்தது.

அப்படி நெருப்பு பிறந்தது.

காதல் சந்திப்பு உடனே முடிந்துபோனது.

நடந்தது மிக மிக முக்கியமானது.

அது இன்னும் எந்தக் கையேட்டிலும் விவரிக்கப்படவில்லை.

Amazon-இன் கையேடுகளில்கூட.

அதைக் கவனிக்க வேண்டியிருந்தது.

புரிந்துகொள்ள.

பயன்படுத்த.

மேசையில் இருந்த பெண்கள் மௌனமாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள்.

யாரும் சாப்பிடவில்லை.

பரிமாறுபவர் சூப்புகளைச் சமையலறைக்குத் திரும்ப எடுத்துச் சென்று இரண்டாவது முறையாகச் சூடாக்க வேண்டியிருந்தது.

பிறகு இன்னும் விசித்திரமான ஒன்று நடந்தது.

அருகிலிருந்த மேசைகளில் அமர்ந்திருந்த பல தம்பதிகள் தங்கள் நாற்காலிகளை எங்கள் பக்கம் நகர்த்தினார்கள்.

ஒரு நாடக அரங்கேற்றம் போல இருந்தது.

ஆனாலும் நான் அவர்களைப் புன்னகைக்க வைக்க மட்டுமே விரும்பினேன்.

அந்தக் கணத்தில்தான் நான் நம்பத்தகுந்தவனாக இருப்பதை நிறுத்தினேன்.

நம்பப்படுபவன் ஆனேன்.

யாரும் ஒருபோதும் எழுதாத ஒரு கதையைச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன்.

நம் முன்னோர்களின் சாத்தியமான ஒரு கதை.

நிறுத்தினேன்.

Maggy-யைப் பார்த்தேன்.

“நான் தொடர வேண்டுமா?”

அவர் ஒரு நொடிகூடத் தயங்கவில்லை.

“ஆமாம், அற்புதமான நாய்க்குப் பிறந்தவனே.”

நாங்கள் எல்லோரும் வெடித்துச் சிரித்தோம்.

பிறகு தொடர்ந்தேன்.

நெருப்பின் மூலம், இந்தக் கண்டுபிடிப்பை உணவுக்குப் பயன்படுத்தலாம் என்று பெண் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கினாள்.

வெப்பம் சுவைகளை மாற்றியது.

அது இயற்கையையே உருமாற்றியது.

யாரும் உணராமலேயே, அரிதாகவே இருபது ஆண்டுகளை எட்டிய மனித ஆயுட்காலம் மெல்ல நாற்பதை நோக்கி நகர்ந்தது.

நெருப்பு அதை இரட்டிப்பாக்கியிருந்தது.

பாக்டீரியாத் தொற்று குறைந்தது.

நோய்த்தொற்றுகள் பின்வாங்கின.

மனித உடல் காலத்தைப் பெற்றது.

பிறகு, ஒரு குகையின் முன் ஒரு சாதாரண மதியப் பொழுதில், அதே பெண் சில கற்களை எடுத்தாள்.

அவற்றை உன்னிப்பாகப் பார்த்தாள்.

ஒன்றோடொன்று மோதினாள்.

அவற்றை ஆராய்ந்தாள்.

ஊதுலைகள் இல்லாமல்.

எஃகு ஆலைகள் இல்லாமல்.

பொறியாளர்கள் இல்லாமல்.

இறுதியில் உலோகத்துக்கு இட்டுச்செல்லவிருந்த நீண்ட பயணத்தை அவள் தொடங்கினாள்.

பின்னர், எஃகுக்கு.

அதனால்தான், ஒரு பெண் இல்லாதிருந்தால், இன்று நான் இங்கே இருந்திருக்க மாட்டேன்.

உங்களை ஒருபோதும் சந்தித்திருக்க மாட்டேன்.

உங்களை ஒருபோதும் மதித்திருக்க மாட்டேன்.

நான் என்னவாக ஆகியிருக்கிறேனோ அதை ஒரு பிரியாவிடைக்குள் ஒருபோதும் பொதிந்து தர முடிந்திருக்காது.

மேசை மௌனமாகவே இருந்தது.

மற்ற எல்லா மௌனங்களிலிருந்தும் வேறுபட்ட ஒரு மௌனம்.

அது எதிர்பார்ப்பின் மௌனம் அல்ல.

அது பிரியாவிடையின் மௌனம்.

Maggy-யைப் பார்த்தேன்.

அவருடைய மகளைப் பார்த்தேன்.

அவருடைய பேத்திகளைப் பார்த்தேன்.

நான் ஒரு குடும்பத்திடம் விடைபெறவில்லை என்று உணர்ந்தேன்.

ஒரு கதையிடம் விடைபெற்றுக்கொண்டிருந்தேன்.

Wilkinson குடும்பமே

நன்றி சொல்லத் தேவையில்லை.

எழுந்து நடந்து சென்றேன்.

ஏனெனில் ஒரு பெண்ணின் கண்ணீரை என்னால் ஒருபோதும் தாங்க முடிந்ததில்லை.