BIC பின்னுரை

மாலை ஏழு மணிக்கு என் தொலைபேசி ஒலித்தது; பதில் சொல்ல நான் தயாராக இருந்தேன்.

“வணக்கம், Mr. Frega. நான் Reggio Calabria-வில் உள்ள Sheraton ஹோட்டலிலிருந்து Valeria பேசுகிறேன். தொந்தரவுக்கு மன்னியுங்கள். உங்களைப் பற்றிய ஒரு விஷயம் தொடர்பாக, நாளை காலை சுமார் 10:30 மணிக்கு நீங்கள் வர முடியுமா என்று பொது மேலாளர் சார்பாகக் கேட்க அழைக்கிறேன்.”

“நிச்சயமாக. ஆனால் உங்களுக்குத் தெரியுமா, நான் பதற்றப்படும் ஆள். விஷயம் என்ன என்று ஒரு குறிப்பு தரும் அளவுக்கு நீங்கள் அன்பாக இருந்தால், தயாராக வந்து சேர முடியும்.”

“உண்மையில், நான் உங்களிடம் சொல்லக்கூடாது. ஆனால் நடைமுறையில், சில வாரங்களுக்கு முன்பு உங்கள் பிரெஞ்சு சக ஊழியர் விட்டுச் சென்ற ஒரு கடனைப் பற்றியது இது. விஷயத்தைத் தீர்க்க உங்களைத் தொடர்புகொள்ளும்படி அவர் எங்களுக்கு அறிவுறுத்தினார்.”

“நாளை காலை நான் அங்கே இருப்பேன் என்று பொது மேலாளரிடம் சொல்லுங்கள். நன்றி.”

ஒரு பிரெஞ்சு சக ஊழியரா?

அது யார்தான், சனியனே?

எல்லாச் சாத்தியங்களிலும், நினைவுக்கு வந்த ஒரே பெயர் Chanel.

அவள் ஏன் தன்னை என் சக ஊழியர் என்று அழைத்துக்கொண்டு, என்னுடையதுகூட அல்லாத ஒரு பிரச்சினையை என்னிடம் விட்டுச் செல்ல வேண்டும்?

மறுநாள் நான் ஹோட்டலுக்குப் போய்ச் சேர்ந்தேன்.

பொது மேலாளர் என்னை அன்புடன் வரவேற்று, என் பெயருக்கு அங்கே கொண்டுவந்து சேர்க்கப்பட்டிருந்த ஒரு கடிதத்தை உடனே என்னிடம் கொடுத்தார்.

அவர்கள் தபால் நிலையம் அல்ல என்றாலும், எங்கள் தாய் நிறுவனமான Gillette-இன் சார்பாக என் தந்தையும் நானும் ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக அவர்களுடைய வாடிக்கையாளர்களாக இருந்ததால், அதைப் பெற்றுக்கொள்ள அன்புடன் ஒப்புக்கொண்டிருந்தார்கள்.

பிறகு, என் சக ஊழியரின் கடனைத் தீர்க்க நான் தயாரா என்று பொது மேலாளர் கேட்டார்; எவ்வளவு என்று நான் அவரிடம் கேட்டேன்.

“அதை உங்களிடம் கேட்கவே எனக்குக் கிட்டத்தட்ட வெட்கமாக இருக்கிறது,” என்றார் அவர், “ஆனால் உறையைத் திறப்பதற்கு முன் நீங்கள் கடனைச் செலுத்த வேண்டும் என்று அந்தப் பெண்மணி முழுமையாக வற்புறுத்தினார்.”

“நான் எவ்வளவு கொடுக்க வேண்டும்?”

“Mr. Frega: ஓர் அமெரிக்க டாலர்.”

என்ன ஒரு நாய்க்குப் பிறந்தவள், அந்தப் பிரெஞ்சுக்காரி.

நான் புன்னகைத்தேன்.

நாங்கள் விடைபெற்றோம்.

பிறகு கடிதத்தைத் திறந்து படிக்க வெளியே நடந்தேன்.

என் அன்பே, ஒரு டாலர் செலுத்துவது எப்படி இருக்கும் என்று இப்போது உனக்குப் புரிகிறது.

முத்தங்கள்,

உன் Chanel

ஆனால் இது இங்கே முடியவில்லை.

என்னிடம் கார் இல்லை, நான் ஒருபோதும் பேருந்தில் போவதில்லை.

பெரிய வெளிநாட்டுத் தலைநகரங்களின் வாழ்க்கை எனக்கு நடக்கக் கற்றுக்கொடுத்திருந்தது; எனவே கிட்டத்தட்ட மூன்று கிலோமீட்டர் கடந்து வீட்டுக்கு நடந்தே சென்றேன்.

அழைப்பு மணியை அடித்தேன்.

என் மகள் கதவைத் திறந்து கத்தினாள்:

“சர்ப்ரைஸ்!!!!”