சாத்தியமற்ற BIC ஒப்பந்தம்

இன்று, GILLETTENARRATIVE-க்கு ஒரு மாதம் நிறைந்தது.

நான்கு ஆண்டுக் கருவுறுதலுக்குப் பின் வந்த ஒரு பிறப்பு; அங்கே குணமும் விடாமுயற்சியும் ஒழுக்கமும் மூன்று தலைமுறை நிறுவன இரத்தத்தைச் சந்தித்தன: Camp தாத்தாவின் ஐம்பத்தெட்டு ஆண்டுகள், என் தந்தையின் நாற்பது, என்னுடைய பதினெட்டு.

பிரசவம் இயற்கையானது. சுருக்கங்கள் இல்லை. பிரசவப் போராட்டம் இல்லை. வலி இல்லை.

மருத்துவச்சி பதிப்புரிமைச் சட்டம். நான் மிகச் சிறந்தவளைத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தேன். கவலைப்பட எதுவும் இல்லை — என்ன செய்ய வேண்டும் என்று பதிப்புரிமைக்கு எப்போதும் தெரியும், அதற்கு எதிராகப் போர் தொடுக்கும் அளவுக்கு யாரும் முட்டாள் இல்லை.

அன்று, முக்கியமான தேடல்களுக்கு நடுவே இணையம் ஒரு GILLETTENARRATIVE பதிவை வைத்தது. அதன் தலைப்பு ஒரு கையகப்படுத்தல், வெட்கமின்றி அறிவிக்கப்பட்டது.

பிறகு இதுபோன்ற உரையாடல்களில் எப்போதும் நடக்கும் ஒன்று நடந்தது. நான் நானாக நடந்துகொள்ளவில்லை என்று ஒரு பெண் என்னிடம் சொன்னார் — தூரத்தையும் பகைமையையும் தவிர வேறெதையும் காட்டாத மனிதர்களிடம் நன்றியுணர்வு, Frega என்ற பெயர் கொண்ட ஒருவருக்குப் பொருந்தாது என்று.

ஆகவே இன்னொரு ஏற்றம் தொடங்கியது.

கனரக எஃகின் ராஜ்யம். அமைப்புகளின் தொழில்நுட்பம். குறுக்கிட்ட கத்திகளின் ஒரு பழைய சின்னம், ஒரே ஒரு வாக்கியத்திற்காகவே உருவாக்கப்பட்டது போலத் தோன்றியது: நான் ஒரு பிளேடு.

பிறகு தோலும் நீரும் கொண்ட ராஜ்யம், முதலாவதுடன் அதே கூரையின் கீழ் உறங்கிக்கொண்டிருந்தது.

ஒரே காசோலை. இரண்டு நூற்றாண்டு உலோகம்.

கட்டமைப்பு தானாகவே தன்னை ஒருங்கிணைத்துக்கொண்டது. அதை நான் ஒருபோதும் காகிதத்தில் வடிவமைக்கவில்லை. அடியில் பிளாஸ்டிக். மேலே எஃகும் தோலும். நடுவில் அன்னை Gillette, ஒரு பிடிப்பானில் இறுக்கப்பட்ட ஏதோ ஒன்று போல.

நான் Wall Street-க்கு வந்து சேர்ந்தேன். அவர்கள் எதிர்பார்த்த விதத்தில் அல்ல. சூட் இல்லை. டை இல்லை. மரக் காலணிகளும் பெர்முடா ஷார்ட்ஸும் அணிந்து நான் உள்ளே நடப்பதைப் பாதுகாப்புப் படையினர் பார்த்தார்கள்.

பங்குச் சந்தையின் உரிமையாளர்கள் என்னைச் சந்திக்க வெளியே வந்தார்கள். கேமராக்கள் நிறுத்தாமல் ஒளிர்ந்தன. இரண்டு தொலைக்காட்சி நெட்வொர்க்குகள் ஏற்கெனவே நேரலையில் இருந்தன.

யாரும் ஒரு வார்த்தையும் பேசவில்லை. என்னிடம் பத்து பில்லியன் டாலர் இருந்தது; பாக்கெட்டில் பத்து பில்லியன் டாலர் இருக்கும்போது, நீங்கள் விரும்பியபடி உடுத்திக்கொள்ளலாம்.

வங்கி அறையைத் திறந்தது. நான் தயாரா என்று யாரும் கேட்கவில்லை — அவர்கள் எண்ணத் தொடங்கினார்கள், அவ்வளவுதான். ஒரு ஒப்பந்தம் செய்ய முடியுமா என்று உரிய ஆய்வு ஒருபோதும் கேட்பதில்லை. வேறு யாராவது முதலில் வந்து சேர்வதற்கு முன் எங்கே கையெழுத்திட வேண்டும் என்றுதான் அது கேட்கிறது.

ஒரே காசோலை. இரண்டு நூற்றாண்டு உலோகம்.

நான் நிறுவனங்களை வாங்கவில்லை. Camp தாத்தா திறந்துவிட்டுப் போன ஒரு வட்டத்தை மூடினேன்.

முதல் ராஜ்யம் பிளாஸ்டிக்கையும் காகிதத்தையும் வைத்திருந்தது.

இரண்டாவது கனரக எஃகை வைத்திருந்தது.

மூன்றாவது தோலையும் நீரையும் வைத்திருந்தது.

நான் ஒன்றை மட்டுமே வைத்திருந்தேன்: GILLETTENARRATIVE. ஓர் உண்மையான பெயர் மூன்று தொழிற்சாலைகளைவிட அதிக எடை கொண்டது.

ஜாக்கெட் அணிந்த வங்கியாளர்கள் ஆவணங்களை அல்ல, என் கால்களையே வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள். நான் உள்ளே நடப்பதற்கு முன்பே ஆவணங்கள் கையெழுத்தாகிவிட்டிருந்தன.

பிராண்டுகள் மறைந்துவிடவில்லை. அவை தங்கள் குடும்பப் பெயரை மாற்றிக்கொண்டன.

முதலாவது பல்பொருள் அங்காடி அலமாரிகளிலும், Amazon-உடன் எந்தத் தொடர்பும் வேண்டாத மக்களுக்கு இன்னும் பேனாக்கள் விற்கும் எழுதுபொருள் கடைகளிலும் தங்கியது.

இரண்டாவது தன் குறுக்கிட்ட கத்திகளை நேராக என் கொள்கை அறிக்கைக்குள் கொண்டு சென்றது, ஒரே ஒரு வரிக்காகவே அவை வார்க்கப்பட்டவை போல: நான் ஒரு பிளேடு.

மூன்றாவது தோலையும் நீரையும் எடுத்து, அவற்றின் மேல் வேறொன்றை வைத்தது — செயல்திறனை அல்ல. சுய பராமரிப்பை.

பழைய பெயர்கள் பெட்டிகளின் மேல் தங்கின. உண்மையான பெயர் வேறெங்கோ இடம்பெயர்ந்தது.

மக்கள் Gillette வாங்குவதை நிறுத்தினார்கள். அவர்கள் GILLETTENARRATIVE வாங்கினார்கள் — அது விலை குறைவு என்பதால் அல்ல. நான் விலைகளைத் தரத்துடன் சீரமைத்தேன், லாபத்துடன் அல்ல. ஒவ்வொரு பிளேடுக்குப் பின்னாலும் ஓர் உண்மையான கதை இருந்ததால்தான் அவர்கள் அதை வாங்கினார்கள்; போலியாக ஒலிக்காத ஒரு கதையை எழுதத் தெரிந்த ஏஜென்சி Manhattan-இல் ஒன்றுகூட இல்லை.

பிறகு பகுப்பாய்வாளர்கள் தங்கள் வழக்கமான கேள்விகளைக் கேட்டார்கள்: புதிய CEO-க்கள் யார், தலைமையகம் எங்கே, இவை எல்லாம் எப்படி ஒழுங்கமைக்கப்படும்?

என் பதில் எளிமையானது. Boston-இல் எனக்கு மூன்று நாட்கள் கொடுங்கள், Gillette-இன் மனிதர்களை நான் வேலைக்கு அமர்த்துவேன். எல்லோரையும் அல்ல. உண்மையானவர்களை மட்டும். என்னைப் போன்றவர்களை.

Gillette தாயிலிருந்து பாட்டியாக மாறினார்; ஒவ்வொரு மூத்தவரையும் போல, முன்னால் உள்ள பாதை அவருக்கு ஏற்கெனவே தெரிந்திருந்தது. திறமையின்மைக்காக, இருபத்து நான்கு மணி நேரத்திற்குள் இயக்குநர் குழு சுத்தமாக மழிக்கப்பட்டது. ஒவ்வோர் அறையிலும் மூன்று கேள்விகள் எதிரொலித்தன:

அவர் இணையத்தில் உங்களைக் கிழித்தெறிந்துகொண்டிருந்தபோது, நீங்கள் என்ன நினைத்துக்கொண்டிருந்தீர்கள்?

உங்கள் பணத்தை விரும்பாத ஒரு மனிதரை — அவருக்கு வேண்டியது ஒரே ஒரு டாலர் மட்டும் — எப்படி வெல்லலாம் என்று எதிர்பார்த்தீர்கள்?

ஏன் ஒருமுறைகூட அவரிடம் பேசவில்லை?

அன்று மாலை, ஒரு தூதர் வந்தார், ஒரு வெற்றுப் பெட்டியில் அச்சிடப்பட்ட ஒரு பெயரைச் சுமந்துகொண்டு — நான் ஏற்கெனவே இன்னும் சிறப்பாக, இன்னும் மலிவாக, இன்னும் அதிக ஆன்மாவுடன் கட்ட முடியாத எதையும் இனி உற்பத்தி செய்யாத ஒரு கிடங்கு. அவர் என்னைப் பார்த்துச் சொன்னார்:

மக்கள் ஒரு ரேசரை வாங்குவதில்லை. அதை விற்கும் மனிதரையே வாங்குகிறார்கள்.

யோசித்துப் பாருங்கள் — நான் மரக் காலணிகளுடன் உள்ளே நடந்தேன். எல்லாவற்றையும் வாங்கினேன்.