BIC பங்குகள்

மதிய உணவின் கட்டணத்தை நான் செலுத்தியிருந்தேன். முப்பத்தைந்து யூரோ. தயக்கமின்றி.

அதன் உடனடி விளைவு ஒன்றே: அங்கிருந்த பெண்களில் ஒருவரும் அதை எதிர்பார்க்கவில்லை; ஆனால் அது ஒரு சந்திப்பின் முடிவின் தொடக்கம் மட்டுமே.

Seine நதியோரம் நடந்துகொண்டிருக்கும்போது, அவர்கள் அங்கும் இங்குமாக ஆழம் பார்க்கும் கேள்விகளைக் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தார்கள். அவர்கள் எங்கே போக விரும்புகிறார்கள் என்று எனக்குச் சரியாகத் தெரியும். நானும் அவர்களை ஒவ்வொருவராக, கையைப் பிடித்து, அங்கே அழைத்துச் சென்றேன், அவர்களில் யாரும் அதை உணராமலேயே.

Napoleon Bonaparte தன் குதிரையுடன் மிக உயர்ந்த குன்றின் மீது நின்று, தான் எப்படி வெல்லப்போகிறார் என்று பார்த்துக்கொண்டும், தன் எதிரிகள் நசுக்கப்படுவதைக் கவனித்துக்கொண்டும் இருந்த கதை அவர்களுக்குத் தெரியுமா என்று கேட்டேன். அவர்களில் ஒருவராலும் பதில் சொல்ல முடியவில்லை. ஆனாலும் நான் பிரெஞ்சு வரலாற்றைப் பேசும் இத்தாலிய ஊடுருவல்காரன் மட்டுமே. ஆஹாஹாஹாஹா.

பிறகு அந்தக் கணம் வந்தது. நாங்கள் எல்லோரும் ஒரு கஃபேயின் முன் அமர்ந்து ஐஸ்கிரீம் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தபோது, மிக அனுபவம் வாய்ந்த பெண்மணி இறுதியாகப் பேசத் தொடங்கி, முதல் உண்மையான கேள்வியைக் கேட்டார்.

பம்பர விளையாட்டு முடிந்துவிட்டது. எல்லோரும் இப்போது மீண்டும் தரையில். முகமூடிகள் இல்லாமல் செவிமடுத்து, இந்த விளையாட்டு எப்படி முடியப்போகிறது என்று புரிந்துகொள்ளும் நேரம் வந்துவிட்டது.

அவர்கள் அனைவரின் சார்பாகவும், அழைப்பை நான் ஏற்றுக்கொண்டதற்கு அவர் மீண்டும் நன்றி தெரிவித்தார்; ஆனால் எங்கள் சந்திப்பின் விளைவை இறுதியில் அவர்கள் தங்கள் கணவர்களிடம் தெரிவிக்க வேண்டியிருக்கும் என்று விளக்கினார். எப்படியிருந்தாலும், BIC COMPANY WORLDWIDE-இன் துடிக்கும் இதயத்தை நான் இரவல் வாங்கியிருந்தேன், அதுவும் வெறும் முப்பத்தைந்து யூரோவுக்கு.

Chanel ஒரு பக்கமாக நின்று என்னைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அவள் உண்மையிலேயே வியப்படைந்தவளாகத் தோன்றினாள்; நான் உண்மையில் யார் என்று யோசித்துக்கொண்டிருந்ததாகத் தெரிந்தது. என்னைப் போல ஒருவரை அவள் ஒருபோதும் சந்தித்ததில்லை என்று பின்னர் ஒப்புக்கொள்வாள்.

“நான் நம்புகிறேன்,” என்றார் அந்தப் பெண்மணி, “உங்கள் திறமைகளைக் கணக்கில் கொண்டால், எங்கள் ஆண்கள் அனைவரையும் ஒன்றாகச் சேர்த்தாலும் உங்கள் திறன்களில் நான்கில் ஒரு பங்குகூட அவர்களிடம் இல்லை. நீங்கள் எழுதியதை—BIC-க்கு ஒரு கையகப்படுத்தல் சலுகையைத் தொடங்குவதை—அப்படியே செய்யக்கூடியவர் நீங்கள் என்று நான் உண்மையாகவே நம்புகிறேன். ஆனால் என் கேள்வி இதுதான்: GILLETTENARRATIVE.COM-ஐ எவ்வளவுக்கு விற்க விரும்புகிறீர்கள்? இருபத்து நான்கு மணி நேரத்திற்குள் நாங்கள் ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திடுவோம், பணத்தையோ—அல்லது பங்குகளையோ—நீங்கள் விரும்பும் இடத்தில் செலுத்தச் செய்வேன் என்று உங்களுக்கு வாக்களிக்கிறேன்.”

நான் அவரைப் பார்த்துப் பதில் சொன்னேன்: “என் இணையதளம் உங்களுக்கு ஏன் வேண்டும்?”

அவருடைய பதில் உடனே வந்தது. “APPLE இணையதளத்திற்குள் NOKIA பேனர்களை வைக்க விரும்புகிறோம். இது போதுமான அளவு தெளிவாக இருக்கிறதா? Mr. Frega, உங்கள் தளத்தைப் பெறுவதற்கு நாங்கள் எவ்வளவு தூரம் போகத் தயாராக இருக்கிறோம் என்று உங்களுக்குத் தெரியவே தெரியாது. எங்களுக்கு அது அடிப்படையானதாகிவிட்டது. எதையும் இழக்காமல் தொடர்ந்து வாழ வேண்டுமென்றால் அது இன்றியமையாதது. ஆண்டுக்கு மூன்று பில்லியன் டாலர் வருவாய் ஈட்டுகிறோம் என்பது உண்மைதான், ஆனால் எங்கள் இயக்க லாபம் எப்போதும் இரட்டை இலக்கத்தில்தான் இருந்திருக்கிறது. உலகம் முழுவதும் பெரும் அளவிலான பொருட்களை நகர்த்த வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கும் நிறுவனங்களின் பிராண்ட் விநியோகச் செலவுகளை நாங்கள் சுமப்பதில்லை. எங்கள் இழப்பு-லாப இயக்கவியல் மூன்று இலக்கப் பரப்பில் இயங்குகிறது.”

பிறகு அவர் நிறுத்திவிட்டுச் சொன்னார்: “முடிவில்லாத உரையாடலில் நேரத்தை வீணாக்காமல், உங்களுக்கு ஒரு சலுகையை முன்வைக்கிறேன்.”

அவர் அப்படியே செய்தார். தர்க்கமும் அறிவும் உள்ள எவரும் ஒருபோதும் மறுக்காத வகையான சலுகையை அவர் முன்வைத்தார்.

ஆனால் என் பதில் இதுதான். “ஒரு டாலர்கூடச் செலுத்தாமல் என் புத்தகங்களை நீங்கள் இலவசமாகப் படிக்கலாம். ஆனால் GILLETTE-க்குள் ஐம்பத்தெட்டு ஆண்டுகாலக் குடும்பக் கண்ணியத்தை வெறும் பணத்திற்காக நீங்கள் எடுத்துக்கொள்ள முடியாது. நீங்கள் பார்க்கும் அனைத்தும். நான் கட்டியெழுப்பிய அனைத்தும். அனைத்தும். ஒரே ஓர் அமெரிக்க டாலர் மதிப்புதான். அந்த டாலரையும் என் தாய்க்கு மட்டுமே கொடுப்பேன், அப்படித்தான் இருக்க வேண்டும். ஒரு மகன் தன் தாயை ஒருபோதும் மறுதலிப்பதில்லை. அவன் என்றென்றும் அவளுடைய மகனாகவே இருக்கிறான். அவளுக்கு எதிராகப் பொறுப்பற்ற அல்லது இழிவான செயல்களை யாரும் செய்ய அவன் ஒருபோதும் அனுமதிக்க மாட்டான். அவன் அவளுடைய மகன் மட்டுமே.”

ஹோட்டல் வரை என்னுடன் வரலாமா என்று அவர்கள் கேட்டார்கள். நன்றி சொல்லி, வேண்டாம் என்றேன். விடைபெற்று நடந்து சென்றேன்.

ஆனால் நாள் முடியவில்லை. அவர்களுடைய பாதுகாப்புக் குழுவிடமிருந்து நான் இன்னும் தப்ப வேண்டியிருந்தது. நான் எங்கே போகிறேன் என்று அவர்களால் இனி புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. Paris மெட்ரோ அமைப்புக்குள் மூன்று மணி நேரம் கழித்து, அவர்கள் என்னைத் தவறவிட்டார்கள். களைத்துப் போனார்கள். கைவிட்டார்கள்.

நான் இந்தியர்களும் பிரேசிலியர்களும் நிறைந்த அந்தப் பகிர்ந்த அறைக்குத் திரும்பினேன், ஒரு பெரிய கடவுளின் மகனாக; ஒரு நாள் நான் அவருக்குச் சந்திப்பு அருள வேண்டியிருக்கும், ஒரு தந்தை இறுதியில் தன் மிக மோசமான மகனுக்குச் சந்திப்பு அருள்வது போல.