ఆమె కోసం ఒక GILLETTE BANZAI

Rosa Naples కు చెందిన సహోద్యోగి, నాలాగే ఒక మేనేజర్. అనువాదం అవసరం లేని రకమైన ఆత్మవిశ్వాసంతో ఆమె నడిచేది — ఆమె పూర్తి కార్యక్రమం ఆమె ముఖం మీదే రాసి ఉండేది, చదవడం తెలిసిన ప్రతి ఒక్కరూ దాన్ని చదివారు.

Vincenzo — ఒక మీటరు యాభై ఎనిమిది సెంటీమీటర్ల ఆశ, బలహీనత — ఆమె కోసం తన భార్యను, పిల్లలను వదిలేయడం దాదాపు అనివార్యమే. కొందరు మగవాళ్లు ఎంచుకోరు. లొంగిపోతారు.

కారిడార్లలో ఆమెను కలిసిన ప్రతిసారీ, అంతా ఆచారమే, అంతా సంకేతమే, అంతా దూరమే అయిన ఆ జపనీస్ క్లబ్బుల్లోకి అడుగుపెట్టినట్టు అనిపించేది. మొదటి సైగ ఒక చిరునవ్వు. తర్వాత మీకు అర్థం కాని భాషలో ఒక వాక్యం, కానీ అసలు సందేశం దాని కింద ఎక్కడో ఉందని మీకు తెలుసు.

తన తడబడే ఇంగ్లీష్‌లో Rosa నన్ను ఎప్పుడూ అదే అడిగేది: నీకు స్నేహితులు ఎందుకు లేరు? సంబంధాలను ఎందుకు బతికించుకోలేవు? నిన్ను ఏది ఆపుతోంది? నిన్ను ఏది వెనక్కి లాగుతోంది?

నేను ఎప్పుడూ జవాబివ్వలేదు. ఇష్టం లేక కాదు, కానీ నా దగ్గర ఇంకా సరైన జవాబు లేదు కాబట్టి — లేదా ఆమె ఎదురుచూస్తున్న పరీక్షను ఆమెకు ఇవ్వడం నాకు ఇష్టం లేదేమో.

ఒక సాయంత్రం ఆమె హోటల్ ద్వారం దగ్గర, ఎవరైనా లిఫ్ట్ ఇస్తారని ఎదురుచూస్తూ కనిపించింది. నేను ఎక్కడికి వెళ్తున్నానని అడిగింది. జవాబు సులభంగా వచ్చింది:

“ప్రపంచంలో ఎక్కడికైనా, నీ కౌగిలిలో ఉన్నంత కాలం.”

ఆమె పకపకా నవ్వింది. చివరికి మేము క్లయింట్ల గురించి, అంకెల గురించి, వ్యూహాల గురించి మాట్లాడుకున్నాం. అప్పుడే ఆమె ఒప్పుకుంది: ఏరియా మేనేజర్ నెల బడ్జెట్ మొత్తం ఆమె మీదే ఖర్చు పెట్టేవాడని, మా ఫలితాలు కేవలం మా సొంత సామర్థ్యం వల్లే వచ్చాయని.

ఎంత నీచుడు, అనుకున్నాను. తర్వాత నవ్వుకున్నాను.

ఎందుకంటే ఆ రాత్రి నాకు ఒక విషయం ఇప్పటికే అర్థమైపోయింది: ఏరియా మేనేజర్ బడ్జెట్‌ను నేను తీసేసుకున్నాను — అది అతనికి ఇంకా తెలియదు.

Banzai.