జీవితం ఒక GILLETTE ప్రాజెక్ట్

వాస్తుశిల్పంలో, సామాజిక ఇంజనీరింగ్‌లో ఒక నియమం ఉంది: మీరు ఏది కట్టాలనుకున్నా, మొదలుపెట్టడానికి పునాది లేకపోతే, ఆ ప్రాజెక్ట్‌ను మీరు ఎప్పటికీ నిర్వచించలేరు.

జీవితమే మన గొప్ప వాస్తుశిల్పం. మనమే ఆ ప్రాజెక్ట్ — ఒక మనిషి సాధించగలిగిన దానికి అపరిపూర్ణతనే అత్యున్నత కొలమానంగా వెంటాడే ఒక ఇంజనీరింగ్ లోపల.

ఈ రోజు నేను ఒక పునరావాస క్లినిక్ లోపల ఉన్నాను. చాలా మంది రోగులు, వాళ్ల సహజ కదలికను లాగేసుకున్న వ్యాధుల బారిన పడినవారు. నేను అక్కడ ఎందుకు ఉన్నానో నాకు వెంటనే అర్థమైంది.

మనిషి కష్టాన్ని అర్థం చేసుకుని, దాన్ని రాయడానికి నన్ను ఎంచుకున్నారు — ఎందుకంటే రోగులు చేయలేని ఒక పని ఉందంటే, అది తాము ఎంత బాధపడుతున్నారో, ఎందుకు బాధపడుతున్నారో ఏ మాత్రం ఖచ్చితంగా చెప్పడం.

బాధ అంటే మామూలు పనులను తీసివేయడం. ఒక రోజు అవి సూటిగా రద్దయిపోతాయి. ఏ వివరణా లేదు. మీ జీవితం ఒక స్థితిని తనలో కలుపుకుంటుంది. కానీ దాని ధర ఎప్పుడూ ముందుగా చెప్పరు.

నాకు తెలిసిన రోగులు ఎదురయ్యారు. ఒకరు. ఇద్దరు. ముగ్గురు. నలుగురు. నేను ఒక పాఠం లోపల ఉన్నానని అర్థమైంది. కానీ ఏ పాఠం?

నేను మనసులో యువకుడిగానే ఉండిపోయాను, మిగతావాళ్లు అవతలికి దాటడానికి సిద్ధమవుతుండటం చూశాను. ఎందుకు? నేను ఏం అర్థం చేసుకోవాలి?

ఇంటికి తిరిగి వచ్చే ప్రయాణం అల్లకల్లోలంగా సాగింది — కలిసి గడిపిన క్షణాల జ్ఞాపకాల పొరలతో, అందరూ Nando ను అతని ముద్దుపేరుతోనే గుర్తుచేసుకున్నారు: ముందే చెప్పి కొట్టి — ఆ దెబ్బను గోడకు వేలాడదీసే మనిషి. విపరీతమైన మాటలు అని, తర్వాత అవే చేసి చూపించే మనిషి. ప్రతి ఒక్కసారీ. ఏదీ ఎప్పుడూ కలగానే మిగిలిపోలేదు.

నేను ముసలివాణ్ణి అవుతుంటే నన్ను ఒక మానసిక చికిత్సాలయంలో పెట్టి తాళం వేస్తానని నా కూతురు చెప్పింది. నా జవాబు సులభం: ఆడవాళ్లతో నిండిన ఒకటి వెతకమని అడిగాను. నేను సొంత ఇంట్లో ఉన్నట్టు భావించే ఒకే ఒక చోటు అదే.

మేము మగవాళ్లం ఒక స్త్రీ నుంచే పుట్టాం. మాలో చాలామంది వీలైతే తిరిగి అక్కడికే వెళ్లేవాళ్లం. అది మార్చలేనిది. పొరపాటు పడలేనిది. వ్యాధి కేవలం ఒక దాటుదారి, ఇలా చెప్పడానికి: నేను ఇక్కడ ఉన్నాను.

చివరికి, ఒకే ఒక అర్థం మిగిలింది:

అవును, నాకు నిజంగా అతను తెలుసు. మీరు అనుకున్న మనిషి కాదు అతను. అతను Nando — Gillette వాడు.