BIC ఉపసంహారం

సాయంత్రం ఏడు గంటలకు నా ఫోన్ మోగింది, జవాబివ్వడానికి నేను సిద్ధంగా ఉన్నాను.

“హలో, Mr. Frega. నేను Reggio Calabria లోని Sheraton హోటల్ నుంచి Valeria ని. ఇబ్బంది పెడుతున్నందుకు క్షమించండి. మీకు సంబంధించిన ఒక విషయమై రేపు ఉదయం 10:30 ప్రాంతంలో మీరు రాగలరేమో అడగడానికి జనరల్ మేనేజర్ తరఫున ఫోన్ చేస్తున్నాను.”

“తప్పకుండా. కానీ మీకు తెలుసా, నేను ఆందోళన పడే రకం. విషయం ఏమిటో కొంచెం సూచన ఇచ్చేంత దయ చూపిస్తే, సిద్ధంగా, తయారుగా రాగలను.”

“నిజం చెప్పాలంటే, నేను మీకు చెప్పకూడదు. కానీ ఆచరణలో చెప్పాలంటే, కొన్ని వారాల క్రితం మీ ఫ్రెంచ్ సహోద్యోగిని వదిలి వెళ్ళిన ఒక బాకీకి సంబంధించినది. విషయాన్ని పరిష్కరించడానికి మిమ్మల్ని సంప్రదించమని ఆమె మాకు సూచించారు.”

“రేపు ఉదయం వస్తానని జనరల్ మేనేజర్‌కు చెప్పండి. ధన్యవాదాలు.”

ఫ్రెంచ్ సహోద్యోగినా?

అదెవరు దరిద్రం?

అన్ని అవకాశాల్లోనూ, మనసుకు వచ్చిన ఏకైక పేరు Chanel.

తనను నా సహోద్యోగిని అని ఎందుకు చెప్పుకుంటుంది, నాది కూడా కాని సమస్యను నా మీద ఎందుకు వదిలేస్తుంది?

మర్నాడు నేను హోటల్‌కు చేరుకున్నాను.

జనరల్ మేనేజర్ నన్ను ఆప్యాయంగా పలకరించి, నా పేరు మీద అక్కడికి వచ్చిన ఒక లేఖను వెంటనే నా చేతికి ఇచ్చారు.

వాళ్ళది పోస్టాఫీసు కాకపోయినా, నేనూ మా నాన్నా మా మాతృ సంస్థ Gillette తరఫున యాభై ఏళ్ళకు పైగా వాళ్ళ కస్టమర్లం కాబట్టి, దాన్ని స్వీకరించడానికి దయతో ఒప్పుకున్నారు.

తర్వాత నా సహోద్యోగిని బాకీ తీర్చడానికి నేను సిద్ధమేనా అని జనరల్ మేనేజర్ అడిగారు, ఎంత అని నేను ఆయన్ను అడిగాను.

“అడగడానికే నాకు దాదాపు సిగ్గుగా ఉంది,” అన్నారాయన, “కానీ కవరు తెరవడానికి ముందే మీరు బాకీ చెల్లించాలని ఆవిడ గట్టిగా పట్టుబట్టారు.”

“నేను ఎంత బాకీ ఉన్నాను?”

“Mr. Frega: ఒక్క U.S. డాలర్.”

ఎంత గడసరి ఆడది, ఆ ఫ్రెంచ్ ఆమె.

నేను నవ్వాను.

వీడ్కోలు చెప్పుకున్నాం.

తర్వాత లేఖ తెరిచి చదవడానికి బయటికి నడిచాను.

ప్రియతమా, ఒక్క డాలర్ చెల్లించడం ఎలా ఉంటుందో ఇప్పుడు నీకు అర్థమైంది.

ముద్దులతో,

నీ Chanel

కానీ ఇది ఇక్కడితో ముగియదు.

నాకు కారు లేదు, నేను ఎప్పుడూ బస్సులు ఎక్కేవాణ్ణి కాదు.

విదేశీ మహానగరాల్లో జీవితం నాకు నడవడం నేర్పింది, అందుకే దాదాపు మూడు కిలోమీటర్లు నడిచి కాలినడకనే ఇంటికి చేరుకున్నాను.

కాలింగ్ బెల్ నొక్కాను.

మా అమ్మాయి తలుపు తెరిచి అరిచింది:

“సర్‌ప్రైజ్!!!!”