BIC కి ముందు పారిస్ మఠం

లారీ తన గమ్యాన్ని చేరుకునేంత సమయం మాత్రమే పట్టింది; ఆ వెంటనే Eugenio నన్ను దిగమని సూచించాడు.

మూడు రోజుల తర్వాత, ఇంటికి తిరుగు ప్రయాణం కోసం సరిగ్గా ఇదే చోట నన్ను మళ్ళీ కలుస్తానని అతను ఖాయం చేశాడు.

నేను ఫోన్ బయటికి తీసి, ఆ రాత్రి నేను గడపబోయే చోటు ఎక్కడుందో వెతికాను. దూరం 3.6 కిలోమీటర్లు.

అలా నడక మొదలుపెట్టాను, నన్ను అక్కడికి తీసుకొచ్చిన వాస్తవాల గురించి, సంఘటనల గురించి, విచిత్రమైన పరిస్థితుల వరుస గురించి ఆలోచిస్తూ; పంచుకునే నా వసతి చేరుకునేవరకు అప్పుడప్పుడు వచ్చే చిరునవ్వును దాచుకోలేకపోతూ.

చివరికి చేరుకున్నప్పుడు, ఆ భవనం అసాధారణంగా కనిపించింది. అది చర్చి, మిల్లు, వ్యవసాయ గిడ్డంగి కలగలిసిన ఒక మిశ్రమం.

కానీ నేను ఫ్రాన్స్‌లో ఉన్నాను. ఇటాలియన్లకు వింతగా అనిపించే విషయాలను అక్కడ తరచూ పూర్తిగా సహజమైనవిగా భావిస్తారు. కనీసం నేను అలాగే అనుకున్నాను.

నేను ఇంటర్‌కామ్ నొక్కాను. బజర్‌కు బదులుగా ఒక గంట మోగడం వినిపించింది, చర్చిల్లో దివ్య సంస్కారం జరుగుతున్నప్పుడు మోగించే లాంటి గంట.

ఒక పొట్టి మనిషి ప్రత్యక్షమయ్యాడు. బట్టతల. నల్లటి గడ్డం. సన్యాసి వస్త్రం ధరించి.

నేను ముందే బుక్ చేసుకున్నానని, ఆన్‌లైన్‌లో డబ్బు కూడా చెల్లించేశానని వివరించాను. అతను నా గుర్తింపు పత్రం తీసుకుని, వివరాలు సరిచూసి, మూడో నంబరు లాకర్ తాళం చెవి ఇచ్చి, Wi-Fi పాస్‌వర్డ్ ఉన్న ఒక చీటీ అందించి, తర్వాత నన్ను ఉమ్మడి గదివైపు తీసుకెళ్ళాడు.

నడుస్తుండగా, నన్ను పారిస్‌కు ఏం తీసుకొచ్చిందని అడిగాడు. నేను జవాబిచ్చాను: “స్త్రీలు.”

ఆ మాట అన్న క్షణంలోనే, ఏదో నా అవగాహనకు అందకుండా జారిపోతోందని వెంటనే అనిపించింది. కానీ ఏమిటది?

అతను నా ముందు నడుస్తూనే ఉన్నాడు. కొన్ని క్షణాల తర్వాత ఒక పెద్ద తలుపు తెరిచి, లోపలికి రమ్మన్నాడు.

అరవై రెండంతస్తుల మంచాలు, కేవలం రెండు స్నానాల గదులు ఉన్న ఒక గిడ్డంగిలా కనిపించే చోటులోకి అడుగుపెట్టాను. కుడివైపు స్త్రీలు. ఎడమవైపు పురుషులు.

1984లో ఇటలీలో నా సైనిక సేవ కాలంలో కూడా దీనికి దూరంగానైనా పోలిన దేన్నీ నేను అనుభవించలేదు. నేను చూసిన అతిపెద్ద బ్యారక్‌లో ఇరవై మంది ఉండేవారు.

కానీ ఇక్కడ, రెండు వేల సంవత్సరాల క్రితం నాటి నా సహోద్యోగి నాకు మరో సందేశం పంపాలని పట్టుబట్టినట్టు అనిపించింది: “Frega, నువ్వు ఇంకా ఏమీ చూడలేదు.”

ప్రతి దేశం నుంచి, ప్రతి సంప్రదాయం నుంచి వచ్చిన మనుషుల సంతలో నేను ఉన్నాను. అది ఉమ్మడి గది కాదు. అది వసతి గృహం కాదు. అది పూర్తిగా వేరే ఏదో.

ఇటలీలో అలాంటి చోటు ప్రజల ఆగ్రహాన్ని రేపేది, న్యాయ విచారణలను ఆకర్షించేది, వార్తలన్నింటినీ ఆక్రమించేది. ఇక్కడ? పూర్తిగా మామూలు. ఫ్రాన్స్‌కు స్వాగతం.

అయినా ఆ సంస్థ స్వభావం కాథలిక్‌ది, ఇలాంటిది ఎలా ఉండగలదో నేను అర్థం చేసుకోవాలనుకున్నాను.

చివరికి నేను తెలుసుకున్నాను: అది ఒక కాథలిక్ వర్గం నడిపే మత సంఘానికి చెందినది; ఆ వర్గపు కార్డినల్‌ను ఒకప్పుడు వాటికన్ బహిష్కరించింది, ఎందుకంటే స్థిరపడిన పద్ధతికి తనను తాను సర్దుకోవడానికి ఆయన నిరాకరించారు.

అందుకే ఆయన తనదైన ఒక వ్యవస్థను సృష్టించుకున్నారు.

ఫోన్‌ను Wi-Fi నెట్‌వర్క్‌కు కలిపాక, Chanel నుంచి ఒక సందేశం వచ్చింది. నేను క్షేమంగా చేరానా, ఏ హోటల్‌లో ఉంటున్నాను అని ఆమె అడిగింది, చిరునామా ఇస్తే మర్నాడు ఉదయం మా అపాయింట్‌మెంట్ కోసం తనే స్వయంగా వచ్చి తీసుకెళ్తానని చెప్పింది.

కొద్దిసేపటి క్రితమే చేరానని జవాబిచ్చాను. ప్రయాణం చాలా బాగా జరిగింది. ఇక హోటల్ విషయానికొస్తే, అది దయతో కారు, డ్రైవర్‌ను ఏర్పాటు చేసింది, కాబట్టి మర్నాడు ఉదయం నాకు వాహనం ఇప్పటికే ఉంది. అయినా ఆ ఆఫర్‌కు ఆమెకు కృతజ్ఞతలు చెప్పాను.

ఆ సాయంత్రం, ఉమ్మడి హాలులో, అనుకోనిది ఒకటి జరిగింది. భారత సంతతికి చెందిన ఒక బృందం, బ్రెజిల్ నుంచి వచ్చిన మరో బృందం ఒకే సమయంలో ఒకే సంగీతం వింటున్నారు.

ఎంత ఎక్కువగా వింటే, అంత పరిచితంగా అనిపించింది. అప్పుడు ఎందుకో అర్థమైంది. వాళ్ళు gillettenarrative.com లో ఉన్నారు.

రెండు వేల సంవత్సరాల క్రితం నాటి నా సహోద్యోగి నాకు చూపించాలనుకున్నది అదే. అది నాకు సంతోషాన్నిచ్చింది.

మర్నాడు ఉదయం, నా మూడు కిలోమీటర్లు నడిచాక, Champs-Élysées వైపు మెట్రో ఎక్కి, సమయానికి చాలా ముందే చేరుకున్నాను.

ప్రవేశ ద్వారం బయట ఆగాను. ఒక్క క్షణం, నేను చేస్తున్నది సరైనదేనా అని ఆలోచించాను.

జవాబు అవును. ఎందుకంటే నేను ఎవరినీ డబ్బు అడగడం లేదు. ప్రపంచాన్ని వినడానికి నేను స్వేచ్ఛగా ఉన్నాను.