ANG EPILOGO NG BIC

Alas-siyete ng gabi nang tumunog ang aking telepono, at handa akong sumagot.

“Hello po, G. Frega. Si Valeria po ito mula sa Sheraton Hotel sa Reggio Calabria. Paumanhin po sa abala. Tumatawag po ako sa ngalan ng General Manager para itanong kung maaari kayong dumaan bukas bandang 10:30 ng umaga tungkol sa isang bagay na may kinalaman sa inyo.”

“Siyempre. Pero alam mo, mapag-alala akong tao. Kung mabait kang magbibigay sa akin ng pahiwatig tungkol sa paksa, makararating ako nang nakapaghanda at handang-handa.”

“Sa totoo lang po, hindi ko dapat sabihin sa inyo. Pero sa madaling salita, may kinalaman ito sa isang utang na iniwan ng inyong kasamahang Pranses ilang linggo na ang nakararaan. Inutusan niya kaming makipag-ugnayan sa inyo para maayos ang bagay na ito.”

“Pakisabi sa General Manager na naroon ako bukas ng umaga. Salamat.”

Isang kasamahang Pranses?

Sino ba naman iyon, lintik?

Sa lahat ng posibilidad, iisang pangalan lamang ang pumasok sa isip ko: si Chanel.

At bakit niya tatawagin ang sarili niyang kasamahan ko at iiwanan ako ng problemang hindi naman sa akin?

Kinabukasan, dumating ako sa hotel.

Mainit akong sinalubong ng General Manager at agad niyang iniabot sa akin ang isang liham na inihatid doon sa aking pangalan.

Bagaman hindi sila post office, mabait silang pumayag na tanggapin ito dahil kapwa kami ng aking ama ay naging mga kliyente nila sa ngalan ng aming inang kompanya, ang Gillette, nang mahigit limampung taon.

Pagkatapos ay tinanong ako ng General Manager kung handa akong bayaran ang utang ng aking kasamahan, at tinanong ko siya kung magkano ito.

“Halos nahihiya po akong singilin kayo,” sabi niya, “pero talagang mapilit ang ginang na bayaran ninyo ang utang bago buksan ang sobre.”

“Magkano ang utang ko?”

“G. Frega: isang dolyar ng Estados Unidos.”

Anak ng puta talaga ang Pranses na babaeng iyon.

Napangiti ako.

Nagpaalaman kami.

Saka ako lumabas para buksan ang liham at basahin ito.

Mahal ko, ngayon nauunawaan mo na ang pakiramdam ng magbayad ng isang dolyar.

Mga halik,

Ang iyong Chanel

Pero hindi pa rito nagtatapos.

Wala akong sariling kotse, at hindi ako kailanman sumasakay ng bus.

Tinuruan ako ng buhay sa malalaking kabisera sa ibang bansa na maglakad, kaya naglakad ako pauwi, at nakarating matapos ang halos tatlong kilometro.

Pinindot ko ang doorbell.

Binuksan ng aking anak na babae ang pinto at sumigaw:

“Sorpresa!!!!”