ANG MONASTERYO NG PARIS BAGO ANG BIC

Sapat lamang ang panahong kinailangan para marating ng trak ang pupuntahan nito bago ako inanyayahan ni Eugenio na bumaba.

Kinumpirma niya na, pagkalipas ng tatlong araw, sa mismong lugar ding iyon niya ako muling sasalubungin para sa paglalakbay pauwi.

Inilabas ko ang aking telepono at hinanap ang lugar kung saan ako magpapalipas ng gabi. 3.6 kilometro ang layo.

Kaya nagsimula akong maglakad, nagninilay sa mga katotohanan, sa mga pangyayari, at sa kakaibang hanay ng mga pagkakataong nagdala sa akin doon, hindi maitago ang paminsan-minsang ngiti habang hinihintay kong marating ang aking pinagsasaluhang tuluyan.

Nang sa wakas ay dumating ako, kakaiba ang itsura ng gusali. Pinaghalong simbahan, gilingan, at bodega ng mga produktong pansakahan.

Ngunit nasa Pransiya ako. Ang mga bagay na mukhang kakatwa sa mga Italyano ay madalas na itinuturing doon na ganap na natural. O iyon man lamang ang aking paniniwala.

Pinindot ko ang intercom. Sa halip na buzzer, tunog ng kampana ang narinig ko, ang uri ring ginagamit sa mga simbahan kapag ipinagdiriwang ang komunyon.

Lumitaw ang isang pandak na lalaki. Kalbo. Maitim ang balbas. Nakasuot ng abito ng monghe.

Ipinaliwanag ko na may reserbasyon ako at nakapagbayad na online. Kinuha niya ang aking dokumento ng pagkakakilanlan, sinuri ang mga detalye, iniabot sa akin ang susi ng locker bilang tatlo, binigyan ako ng papel na may password ng Wi-Fi, at saka ako sinamahan patungo sa pinagsasaluhang silid.

Habang naglalakad kami, tinanong niya kung ano ang nagdala sa akin sa Paris. Sumagot ako: “Mga babae.”

Sa sandaling sabihin ko iyon, agad kong naramdaman na may bagay na lumalampas sa aking pag-unawa. Ngunit ano?

Nagpatuloy siya sa paglalakad sa unahan ko. Ilang sandali pa, binuksan niya ang isang malaking pinto at pinapasok ako.

Pumasok ako sa tila isang bodega na may animnapung double-deck na kama at dalawang banyo lamang. Mga babae sa kanan. Mga lalaki sa kaliwa.

Kahit noong aking serbisyong militar sa Italya noong 1984 ay hindi ako nakaranas ng anumang kahit bahagya man lang na maihahambing dito. Ang pinakamalaking kuwartel na nakita ko kailanman ay may dalawampung tao.

Dito naman, tila desidido ang aking kasamahan mula dalawang libong taon na ang nakalipas na magpadala sa akin ng isa pang mensahe: “Frega, wala ka pang nakikita.”

Natagpuan ko ang aking sarili sa loob ng isang pamilihan ng mga tao mula sa bawat bansa at bawat tradisyon. Hindi ito pinagsasaluhang silid. Hindi ito hostel. Ito ay isang bagay na ganap na iba.

Sa Italya, ang ganitong lugar ay magdudulot ng galit ng publiko, aakit ng mga imbestigasyong panghukuman, at mangingibabaw sa mga balita. Dito? Ganap na normal. Maligayang pagdating sa Pransiya.

Gayunman, Katoliko ang kalikasan ng institusyon, at gusto kong maunawaan kung paano maaaring umiral ang ganitong bagay.

Kalaunan ay natuklasan ko na pag-aari ito ng isang relihiyosong kongregasyong pinamumunuan ng isang ordeng Katoliko na ang kardinal ay minsang itiniwalag ng Vatican dahil tumanggi siyang iakma ang sarili sa itinakdang pormat.

Kaya lumikha siya ng sarili niyang sistema.

Matapos kong ikonekta ang aking telepono sa Wi-Fi, dumating ang isang mensahe mula kay Chanel. Tinanong niya kung ligtas akong nakarating, kung saang hotel ako tumutuloy, at sinabi niya na kung ibibigay ko sa kanya ang address, siya mismo ang darating para sunduin ako kinaumagahan para sa aming tipanan.

Sumagot ako na ilang sandali pa lamang akong nakararating. Napakaganda ng naging biyahe. At tungkol sa hotel, mabait itong nagbigay ng kotse at tsuper, kaya may masasakyan na ako kinaumagahan. Gayunpaman, pinasalamatan ko siya sa alok.

Nang gabing iyon, sa loob ng pinagsasaluhang bulwagan, may nangyaring hindi inaasahan. Isang grupo ng mga taong may lahing Indian at isa pang grupo mula sa Brazil ang nakikinig sa iisang musika nang sabay.

Habang lalo akong nakikinig, lalo itong nagiging pamilyar. Saka ko naunawaan kung bakit. Nasa gillettenarrative.com sila.

Iyon ang gustong ipakita sa akin ng aking kasamahan mula dalawang libong taon na ang nakalipas. At pinasaya ako nito.

Kinaumagahan, matapos lakarin ang aking tatlong kilometro, sumakay ako ng metro patungong Champs-Élysées at dumating nang mas maaga nang husto sa takdang oras.

Huminto ako sa labas ng pasukan. Sandali kong inisip kung tama ba ang ginagawa ko.

Oo ang sagot. Dahil wala akong hinihinging pera kaninuman. At malaya akong makinig sa mundo.