இல்லாத ஒரு வத்திக்கான் செலவு

கர்தினால்கள் மற்றும் புனிதத் தந்தையின் ஊதியம் பற்றிய தகவல்களை வத்திக்கான் சமீபத்தில் வெளியிட்டது.

தொகைகள் பெரிய வியப்பைத் தருவதில்லை. பல கர்தினால்கள், குறிப்பாக வத்திக்கானுக்குள் பணியாற்றுபவர்கள், மாதம் €3,000 முதல் €5,000 வரை பெறுவதாகக் கூறப்படுகிறது.

வியப்பைத் தருவது முற்றிலும் வேறொன்று.

திருத்தந்தையின் அதிகாரப்பூர்வச் சம்பளம் பூஜ்யம்.

அவருடைய தனிப்பட்ட தேவைகளையும் செலவுகளையும் வத்திக்கான் நேரடியாக ஏற்றுக்கொள்கிறது.

முதல் பார்வையில், இது உன்னதமானதாக, போற்றத்தக்கதாகக்கூடத் தோன்றலாம். அது அந்தப் பதவியின் ஆன்மிக இயல்புக்கும், சேவையைத் தனிப்பட்ட செல்வச் சேர்க்கையிலிருந்து நீண்ட காலமாகப் பிரித்துப் பார்த்து வந்த ஒரு திருச்சபையின் மரபுக்கும் இசைவாகத் தெரிகிறது.

ஆனால் அதைப் பற்றி எவ்வளவு அதிகமாகச் சிந்திக்கிறோமோ, அவ்வளவு அதிகமாக ஓர் எளிய மனிதக் கேள்வி எழுகிறது.

திருத்தந்தை ஒரு செய்தித்தாளையோ, ஒரு ஐஸ்க்ரீமையோ, ஒரு தண்ணீர் பாட்டிலையோ வாங்க விரும்பினால், அல்லது வெறுமனே ஒரு காபிக்குப் பணம் செலுத்த விரும்பினால், அதை அவர் முழுக்கத் தாமாகவே செய்ய முடியுமா?

பிரச்சினை பணத்தின் அளவு அல்ல.

பிரச்சினை சுயாட்சி.

ஒவ்வொரு தனிப்பட்ட செலவும் ஒரு நிறுவனத்தால் உள்வாங்கப்படும் வாழ்க்கை, தனியுரிமை மறைந்துபோகக்கூடிய, தனிமை அரிதாகிவிடும், மிகச் சிறிய தனிப்பட்ட செய்கைகூட ஒரு நிர்வாக விவகாரமாக மாறும் அபாயமுள்ள வாழ்க்கையும் ஆகும்.

இருந்தும், அவர் புனிதத்துவம் வாய்ந்தவர் ஆவதற்கு முன், அவர் ஒரு மனிதர்.

ஒரு குடும்பத்தில் பிறந்த மனிதர்.

நண்பர்களும், நினைவுகளும், உறவினர்களும், தனிப்பட்ட பாசங்களும் கொண்ட ஒரு மனிதர்.

பூமியிலேயே மிகக் கடினமான பொறுப்புகளில் ஒன்றைச் சுமந்தாலும், தம் சொந்த வளங்களில் குறைந்தபட்சம் ஒரு சிறு பகுதியையாவது தாமே நிர்வகிக்கும் மாண்பைத் தக்கவைத்துக்கொள்ள வேண்டிய ஒரு மனிதர்.

இந்த ஏற்பாடு ஓர் ஆன்மிகக் கொள்கையைப் போலன்றி, இன்னொரு காலத்தின் மரபுரிமையைப் போலவே தோன்றுகிறது.

ஓர் இறையியல் எச்சம் அல்ல.

ஒரு நிர்வாக எச்சம்.

அந்த எண்ணம் ஓர் எளிய மாற்று வழியைக் கற்பனை செய்ய என்னை இட்டுச் சென்றது.

ஒரு பொருளாதாரச் சீர்திருத்தம் அல்ல.

மனித யதார்த்தத்துக்கு ஏற்பத் தகவமைக்கப்பட்ட ஒரு நிறுவனச் சடங்கு.

கர்தினால்கள் மாதம் €3,000 முதல் €5,000 வரை பெறுகிறார்கள் என்றால், ஊதியத்தை ஏன் இப்படி அமைக்கக் கூடாது:

— ஒரு நிலையான அடிப்படைப் படி.

— அளவிடக்கூடிய இலக்குகளுடன் இணைக்கப்பட்ட ஒரு பகுதி.

— தரம் சார்ந்த பங்களிப்புகளுடன் இணைக்கப்பட்ட ஒரு பகுதி.

— மேலும் புனிதத் தந்தைக்கு, நிறுவனத்தின் வருவாயில் ஒரு சிறு சதவீதத்துக்குச் சமமான ஒரு குறியீட்டு அங்கீகாரம்.

திருத்தந்தையைச் செல்வந்தராக்குவதற்காக அல்ல.

விசுவாசத்தை வணிகமயமாக்குவதற்காக அல்ல.

திருச்சபையை ஒரு நிறுவனமாக மாற்றுவதற்காக அல்ல.

மாறாக, பொறுப்பை அங்கீகாரத்துடன் இணைப்பதற்காக மட்டுமே.

ஒவ்வொரு அமைப்பிலும், தலைமை இறுதியில் தான் சேவை செய்யும், ஒருங்கிணைக்கும் மக்களிடமிருந்தே தன் வலிமையைப் பெறுகிறது. சமூகம் எவ்வளவு வலிமையானதோ, நிறுவனமும் அவ்வளவு வலிமையானது. நிறுவனம் எவ்வளவு வலிமையானதோ, அதன் தலைமையின் நியாயத்தன்மையும் அவ்வளவு பெரியது.

வத்திக்கான் ஒரு வணிக நிறுவனம் அல்ல.

ஆனால் பூமியில் மிக அதிகமாகக் கண்ணுக்குத் தெரியும் சமயத் தலைவரும், எந்தத் தனிப்பட்ட பொருளாதாரச் சுயாட்சியும் இல்லாமல் மாபெரும் அதிகாரத்தைச் செலுத்தும் முரண்பாடான நிலையில் வைக்கப்படக் கூடாது.

இது ஓர் இறையியல் வாதம் அல்ல.

இது ஒரு மனித வாதம்.

இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளாக, திருச்சபை ஒன்றிப்பையும், ஒருமைப்பாட்டையும், வலிமை தனிமையிலிருந்து அல்ல, ஒற்றுமையிலிருந்தே வருகிறது என்ற கருத்தையும் போதித்து வந்திருக்கிறது.

ஒருவேளை அந்தக் கொள்கை உச்சியிலும் பொருந்த வேண்டும்.

ஏனெனில் தனிமனிதர்கள், தனியாக இருக்கும்போது, அரிதாகவே வலிமையானவர்கள்.

எப்போதும் ஒன்றிணைவுதான் வலிமையை உருவாக்குகிறது.

அந்தப் பாடம் விசுவாசிகளுக்கு உண்மையென்றால், அதைக் கற்பிப்பதிலேயே தம் வாழ்நாளைச் செலவிட்ட மனிதருக்கும் அது உண்மையாக இருக்க வேண்டும்.

இயேசு கிறிஸ்துவுக்குப் புகழ்.

பின்குறிப்பு — நான் யோசித்துக்கொண்டிருந்தேன்: புனிதத்துவம் வாய்ந்தவர் முழுக்க நிறுவனத்தையே சார்ந்திருந்தால், யாரும் அவருக்கு ஒரு டாலர்கூடக் கடன் கொடுக்காவிட்டால், அவர் என்னைச் சந்திக்க எப்படி வருவார்?