சாத்தியமற்றது கட்டணச்சீட்டை நீட்டியது

முன்னுரை

நான் சிறுவனாக இருந்தபோது, ஞாயிற்றுக்கிழமை மதிய உணவுக்கு அப்பா எங்களை வெளியே அழைத்துச் சென்றது நினைவிருக்கிறது. எப்போதும் அதே உணவகத்துக்குத்தான்: Sala Bella. அதன் உரிமையாளர் பருத்த உடல் கொண்ட ஒரு பெண்; எப்போதும் புன்னகையுடன், எப்போதும் அன்புடன் வரவேற்பவர். உணவு நன்றாக இருந்தது. சுவையாக. தனித்துவமாக.

பெரும்பாலும் அவருடைய மேற்பார்வையாளரும் எங்களுடன் சேர்ந்துகொள்வார். பிறப்பால் ஃப்ரியூலி பகுதியைச் சேர்ந்தவர்; ஆறடி ஐந்தங்குல உயரம், இருநூற்றைம்பது பவுண்டுக்கும் மேல் எடை, நல்ல பசியைக் கொடையாகப் பெற்றவர். தன் குடும்பத்துடன் Messina-விலிருந்து காரில் இறங்கி வருவார்.

உணவின் முடிவில் கட்டணச்சீட்டு வரும். அதைச் செலுத்த அப்பா ஒருபோதும் நாற்காலியிலிருந்து எழுந்ததில்லை. பணத்தை மடித்து மேசைத் துடைப்புத் துணிக்குள் வைத்து, காலியான தட்டின் மேல் விட்டுவிடுவார், அவ்வளவுதான்.

அவர்கள் கட்டணத்தைப் பகிர்ந்துகொண்டதை நான் ஒருபோதும் பார்த்ததில்லை. வேறு ஏற்பாட்டைப் பார்த்ததில்லை. ஒரு விவாதத்தையும் கேட்டதில்லை.

அவர் மேற்பார்வையாளர். அப்பா விற்பனையாளர்.

விற்பனையாளர்தான் கட்டணம் செலுத்துவார்.

பிறகு ஒரு நாள் மாலை, காரை கேரேஜில் நிறுத்திக்கொண்டிருந்தபோது, அவர் என்னிடம் சொன்னார்:

“நான் பணம் செலுத்துவதையே நீ எப்போதும் பார்க்கிறாய். முதலில் பணத்தை எடுப்பவன் நான்தான் என்று எப்போதும் பார்க்கிறாய். அதனால் கட்டணம் செலுத்துபவன் நான்தான் என்று நினைக்கிறாய். அப்படியில்லை.”

எனக்குப் புரியவில்லை.

புரிந்துகொள்ள எனக்கு ஒரு மாதம் ஆனது.

ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை, அதே மேசையில் அமர்ந்திருந்தபோது, மேற்பார்வையாளர் தன் உள்பையிலிருந்து ஒரு குறிப்பேட்டை எடுத்து, அப்பா பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே எழுதத் தொடங்கினார்.

யார் புதிய கடை திறந்திருக்கிறார்கள். யார் கடையை மூடியிருக்கிறார்கள். யார் விலைப்பட்டியல்களைச் செலுத்தத் தாமதிக்கிறார்கள். யாருடைய மகன் குடும்பத் தொழிலை ஏற்றுக்கொண்டிருக்கிறான். யார் இன்னும் போட்டியாளரின் பொருட்களைக் கடைச் சாளரத்தில் காட்சிக்கு வைத்திருக்கிறார்கள்.

யாரும் என்னைக் கவனிக்கவில்லை; ஏனென்றால் நான் ஒரு சிறுவன், மேசையில் சிறுவர்கள் கணக்கில் வருவதில்லை.

திங்கள் காலை அந்தக் குறிப்புகள் மேற்பார்வையாளரின் கையொப்பத்துடன் Milan-க்குப் பயணமாகும்.

அப்பா உணவுக்குப் பணம் செலுத்தினார். மற்ற எல்லாவற்றுக்கும் மேற்பார்வையாளர் செலுத்தினார்.

இருபது ஆண்டுகள், ஒரே ஒரு எச்சரிக்கையும் இல்லாமல். ஒரே ஒரு ஒழுங்கு நடவடிக்கைக் குறிப்பும் இல்லாமல். எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, மறுக்கப்பட்ட ஒரே ஒரு சம்பள உயர்வும் இல்லாமல்.

Gillette இத்தாலி நிறுவனத்தில் மிக அதிகச் சம்பளம் பெற்ற மூன்று பேரில் ஒருவராக அப்பாவைக் கருதலாம்; நிர்வாக இயக்குநருக்கும் விற்பனை இயக்குநருக்கும் அடுத்தபடியாக. மற்ற எல்லாரையும் விட அதிகம் விற்றதால் அல்ல. வாடிக்கையாளர்களின் முன் ஒவ்வொரு நாளும் விரியும் கதைகள் என்ற கூடுதல் மதிப்பு வேறு யாரிடமும் இல்லாததால்.

கட்டணச்சீட்டை எப்போதும் செலுத்துவது மேசையில் அமர்ந்திருக்காத ஒருவர்தான்.

அந்த வாக்கியத்தை நினைவில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள். இறுதியில் அது உங்களுக்குத் தேவைப்படும்.

பகுதி I

ஏன் இவ்வளவு நீண்ட முன்னுரை?

இன்று நடந்ததை விளக்குவதற்காக. ஒருநாள் உண்மையிலேயே நடக்கக்கூடும் என்ற நம்பிக்கையில் நான் விவரித்ததை விளக்குவதற்காகவும். அது அருகிலுள்ள எதிர்காலத்திலா அல்லது வெகு காலத்திற்குப் பின்னரா, எனக்குத் தெரியாது.

அது ஆகஸ்ட் நடுப்பகுதியில் ஒரு ஞாயிறு பிற்பகல். சுட்டெரிக்கும் வெப்பம். வறண்ட காற்று. ஈரப்பதம் மிகக் குறைவாக இருப்பதாலேயே இன்னும் அதிகமாகச் சுடுவதாகத் தோன்றும் அந்த வகை வெப்பநிலை.

குளிரூட்டி கடுமையாக இயங்கிக்கொண்டிருந்தது; என் மனைவி, எப்போதும் போல, அதை அணைக்கச் சொல்லி நினைவூட்டிக்கொண்டிருந்தாள், ஏனென்றால் மின்கட்டணங்கள் ஏற்கெனவே போதுமான அளவு விலையேறிவிட்டன, அவற்றில் கூடுதல் உப்பைச் சேர்க்கத் தேவையில்லை.

மாலை சுமார் 6:30 மணி. என் சிவப்புச் சாய்வு நாற்காலியில் நான் கால் நீட்டி அமர்ந்திருந்தபோது என் கைப்பேசி ஒலித்தது.

முன்னொட்டு +1. அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள். அங்கே இன்னும் மதிய உணவு நேரமாகத்தான் இருக்க வேண்டும்; இந்த நேரத்தில் அமெரிக்காவிலிருந்து என்னை அழைப்பது யாராக இருக்கும்?

நான் அழைப்பை ஏற்றேன்.

“ஹலோ?”

“ஹலோ?”

அமைதியான குரல். ஆழமான குரல். சற்றுத் தொண்டைக் கரகரப்புடன்.

“நான் Ferdinando-வுடன் பேச விரும்புகிறேன்.”

“நான்தான் பேசுகிறேன். யாருடன் பேசுகிறேன்?”

“நான் Robert. மாலை வணக்கம். பிரெஞ்சுக் குடும்பப்பெயர் கொண்ட அமெரிக்கர்.”

நான் சிரித்தேன்.

“அழைப்புக்கு நன்றி, ஆனால் உண்மையைச் சொன்னால், இந்தக் குறும்பை ஏற்பாடு செய்தவர் யாராக இருந்தாலும் பாராட்டுக்குரியவர். நான் முழுமையாக ஏமாந்துவிட்டேன். ஆனாலும், இப்போது யோசித்துப் பார்த்தால், ரோமில் அமர்ந்துகொண்டு ஓர் அமெரிக்க எண்ணிலிருந்து என்னை அழைக்கிறீர்களா?”

“ஆம். இது என் தனிப்பட்ட கைப்பேசி. நான் எந்த அதிகாரபூர்வ வழியையும் பயன்படுத்தவில்லை, ஏனென்றால் இது நிறுவனரீதியான தொடர்பு அல்ல. எனக்கு இன்னும் அனுமதிக்கப்பட்டிருக்கும் சில சலுகைகளில் இதுவும் ஒன்று. உங்களுக்குச் சந்தேகம் இருந்தால், வத்திக்கான் தொலைபேசி இணைப்பகத்தின் எண்ணைத் தருகிறேன், நீங்களே சரிபார்த்துக்கொள்ளலாம்.”

“வேண்டாம். இதுவே போதும். தயவுசெய்து தொடருங்கள்.”

நான் ஐயத்துடன் இருந்தேன். சந்தேகத்துடன். எச்சரிக்கையுடன். ஆனால் அழைப்பைத் துண்டிக்க விரும்பவில்லை. முரட்டுத்தனம் ஒருபோதும் என் இயல்பின் பகுதியாக இருந்ததில்லை. அதற்குப் பதிலாக, என் உள் அபாயக் கண்டறிதல் அமைப்பை உச்சத்துக்கு உயர்த்திக்கொண்டு, நான் சரியாக எங்கே வந்து இறங்கியிருக்கிறேன் என்று புரிந்துகொள்ள முயன்றேன்.

“சொல்லுங்கள், தங்கள் புனிதத்துவமே. இன்று நான் தங்களுக்கு என்ன செய்ய முடியும்?”

“நாம் பெயர் சொல்லியே அழைத்துக்கொள்ளலாம், Nando. வயதில் நாம் அவ்வளவு தொலைவில் இல்லை.”

“உண்மைதான். நாம் பதவிகளில் மட்டுமே தொலைவில் இருக்கிறோம். கத்தோலிக்கத் திருச்சபையில் நீங்கள் இரண்டாம் இடத்தில் இருப்பவர். நான் எழுத்தர்களில் கடைசியானவன்.”

“ஏன் இரண்டாம் இடம்? நான்தான் முதலிடம் என்று எண்ணியிருந்தேன்.”

“அது சங்கடமாக ஒலித்தால் மன்னியுங்கள். முதலிடம் என்பது இவை அனைத்தையும் கட்டியெழுப்பியவர்: இயேசு. Gillette-இல் என் முன்னாள் சக ஊழியர். தாம் என்ன செய்கிறார் என்பதைத் துல்லியமாக அறிந்திருந்த ஒரே ஒருவர். தம்முடைய தலைமைச் செயல் அதிகாரிகளை (CEO) பகிரங்கமாக நியமிக்க அவரால் முடியாததால், திருத்தந்தை என்ற பட்டத்தைக் கண்டுபிடித்து, அதை உங்கள் விருப்பப்படி வடிவமைத்துக்கொள்ளும் சுதந்திரத்தை உங்களுக்குக் கொடுத்தார்.”

அவர் வாய்விட்டுச் சிரித்தார்.

“இப்போது புரிகிறது,” என்றார் அவர், “என் வீட்டின் ஒவ்வொரு தாழ்வாரத்திலும் ஏன் ஒரே கேள்வி எதிரொலிக்கிறது என்று: சக ஊழியர் இப்போது என்ன எழுதியிருக்கிறார் என்று பார்க்க, இன்று GilletteNarrative-ஐப் பார்த்தீர்களா?”

அவருடைய வேகத்துக்கு ஈடுகொடுப்பதில் எனக்கு எந்தச் சிரமமும் இல்லை. ஒரு நல்ல விற்பனையாளர் ஒரு விளையாட்டு தொடங்கும்போதே அதை அடையாளம் கண்டுகொள்வான். ஆனால் அவரும் அதை அடையாளம் காணும் அளவுக்குப் புத்திசாலி; உடனே தம்மைச் சரிசெய்துகொண்டார்.

“என் அமெரிக்க வங்கிக் கணக்குடன் இணைக்கப்பட்ட எண்ணிலிருந்துதான் அழைக்கிறேன் என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா? சில காலத்துக்கு முன் அந்த வங்கியை நேரடியாக அழைத்தேன்; அது குறும்பு என்று நினைத்து அவர்கள் அழைப்பைத் துண்டித்துவிட்டார்கள்.”

“ஆம், தங்கள் புனிதத்துவமே.”

“வேண்டாம், Nando. தயவுசெய்து. என்னை Robert என்றே அழையுங்கள். குறைந்தபட்சம் தனிப்பட்ட முறையில். நெறிமுறைகள் இல்லாமல். அது வாழ்க்கையை எளிதாக்குகிறது.”

“அப்படியென்றால், Robert, நீங்கள் தவறான வங்கியைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறீர்கள். உங்கள் நிலையில், அவர்கள்தான் உங்களைத் தேடி வர வேண்டும். உண்மையில், வத்திக்கான் நகருக்குள் ஒரு கிளையைத் திறப்பது ஏறக்குறையக் கட்டாயமாகக் கருதப்பட வேண்டும். கௌரவம் ஒன்றே அதை நியாயப்படுத்தும். எந்தத் தீவிரமான வங்கியாளரும் விவாதிக்கக்கூடத் துணியாத ஒரு வாய்ப்பு.”

“நீங்கள் சொல்வது சரி. ஆனால் பொருளாதாரம் என் துறை அல்ல. இந்தத் தொலைபேசி அழைப்பும் ஓர் ஆய்வு முயற்சிதான். நீங்கள் எனக்கு அனுப்பிய கடிதத்தைப் போலவே. இறுதியில் நாம் இருவரும் ஒரே வேலையைத்தான் செய்கிறோம்.”

“அது என்ன?”

“நாம் இருவரும் நம் சக மனிதர்களைப் புரிந்துகொள்ள முயல்கிறோம்.”

பகுதி II

“தெரியுமா, Nando, உங்கள் GilletteVatican பற்றி நீங்கள் எழுதிய எல்லாக் கதைகளையும் நான் படித்திருக்கிறேன். என் முதல் கேள்வி இதுதான்.”

1. ஏன் இருபத்திரண்டு மொழிகள்? இருபத்திரண்டு உலகங்கள்? திருச்சபை நடைமுறையில் ஓரத்தில் இருக்கும் இடங்களிலும்கூட. இந்தியாவை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.

“ஏனென்றால், நீங்கள் உண்மையில் ஒருபோதும் பின்பற்றாத ஒரு சந்தை விதி இருக்கிறது.

நுகர்வோர் வாடிக்கையாளர்கள் அல்ல. வாடிக்கையாளர் என்பவர் ஏற்கெனவே உங்களிடம் வாங்குபவர். நுகர்வோர் என்பவர் இன்னும் வாங்கக்கூடியவர்.

நீங்கள் வாடிக்கையாளர்களை எண்ணுகிறீர்கள். திருமுழுக்குப் பெற்றவர்கள். தவறாமல் வழிபடும் விசுவாசிகள். பதிவுசெய்யப்பட்ட நம்பிக்கையாளர்கள். மற்ற எல்லாரையும் மறந்துவிடுகிறீர்கள்.

நீங்கள் ஏற்கெனவே வலுவாக இருக்கும் இடங்களில் சந்தைகள் வெல்லப்படுவதில்லை. நீங்கள் இல்லாத, நீங்கள் வருவீர்கள் என்று யாரும் எதிர்பார்க்காத இடங்களில்தான் சந்தைகள் வெல்லப்படுகின்றன.

இருபத்திரண்டு மொழிகள் இருபத்திரண்டு மொழிபெயர்ப்புகள் அல்ல. அவை இருபத்திரண்டு திறந்த கதவுகள்.”

“ஒரு நொடி பொறுங்கள். நம்பிக்கை ஒரு பொருள் என்றும், பற்பசை பிராண்டுகளை மாற்றுவது போலவே மக்கள் மதங்களை மாற்றுகிறார்கள் என்றும் சொல்கிறீர்களா?”

“மக்கள் இடம்பெயர்கிறார்கள் என்று சொல்கிறேன். அந்தக் கூற்று உங்களைப் புண்படுத்தினால், கடந்த முப்பது ஆண்டுகளில் லத்தீன் அமெரிக்கா முழுவதும் உங்கள் மறைமாவட்டங்களுக்கு என்ன நடந்தது என்று பாருங்கள்; அவர்களை நகர்த்தியது யார் என்று எனக்குச் சொல்லுங்கள்.”

மௌனம். பிறகு:

“தொடருங்கள்.”

“தவிர, பொருளாதார இலக்கியம் எழுத நான் விரும்பவில்லை. பள்ளியில் இத்தாலிய மொழிப் பாடத்தில் நான்கு மதிப்பெண் வாங்கிய ஒரு சாதாரண விற்பனையாளன் நான்.”

2. Gillette-ஐ மீண்டும் திருச்சபைக்குள் கொண்டுவருவது தர்க்கரீதியானதும் பொருத்தமானதும் என்று ஏன் எழுதினீர்கள்?

“மூன்று காரணங்களுக்காக, இந்த வரிசையில். அடையாளம். நம்பிக்கை. உறவு.

முதலில் அடையாளம். பிரெஞ்சுக் குடும்பப்பெயர் கொண்ட அமெரிக்கராக இருப்பது தற்செயலாக நடந்தது என்று உண்மையிலேயே நினைக்கிறீர்களா? இரண்டில் எதற்கும் முழுமையாகச் சொந்தமாகாமல், ஒரே பெயருக்குள் இரண்டு உலகங்களைச் சுமக்கிறீர்கள். Gillette ஒரு நூற்றாண்டு முழுவதும் சரியாக இதையே செய்தது. ஒரே பொருள். ஒரே பிளேடு. அது சென்றிறங்கிய நாட்டைப் பொறுத்து நூறு வெவ்வேறு முகங்கள். அடையாளம் என்பது நீங்கள் என்னவாக இருக்கிறீர்கள் என்பதல்ல. மற்றவர்கள் மூன்று நொடிகளுக்குள் உங்களிடம் அடையாளம் கண்டுகொள்வதே அடையாளம். அது உங்களிடம் இருக்கிறது. நீங்கள் அதை வீணாக்குகிறீர்கள்.

இரண்டாவது நம்பிக்கை. கைப்பிடிக்காக யாரும் சவரக்கத்தி வாங்குவதில்லை. நாளைக் காலை நேற்றைவிடக் குறைவாக வலிக்கும் என்று நம்புவதால்தான் மக்கள் அதை வாங்குகிறார்கள். வேறு எதுவும் நடப்பதற்கு முன், ஒவ்வொரு நாளும் மீண்டும் மீண்டும் செய்யப்படும் நம்பிக்கைச் செயல் அது. தனிமையில். ஒரு கண்ணாடியின் முன். இதைச் சாதிக்கும் உலகின் வேறொரு பொருளை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

பிறகு உறவு. யாராலும் வாங்க முடியாத ஒரே விஷயம். முப்பது ஆண்டுகளாகக் கடை முகப்புகளிலும் காபிக் கோப்பைகளிலும் அப்பா உறவுகளைக் கட்டியெழுப்பினார். நாங்கள் புத்தகங்களை விற்பதில்லை. நாங்கள் உறவுகளைக் கட்டியெழுப்புகிறோம். நான் வெளியிடும் ஒவ்வொன்றின் அடியிலும் அது இருக்கிறது. அது ஒரு முழக்கம் அல்ல. அது ஓர் இருப்புநிலைக் குறிப்பு.

உண்மையான ஒப்புமை சந்தைப் பங்கு அல்ல. உங்களுக்குச் சந்தைப் பங்கு தேவையில்லை. உண்மையான ஒப்புமை திரும்பத் திரும்ப வருதல்.

Gillette, Gillette ஆனது ஓர் எளிய உண்மையைப் புரிந்துகொண்டதால்தான்: பிளேடு தேய்ந்துபோகிறது. நுகர்வு மீண்டும் வரச் செய்கிறது.

உங்களிடம் ஒவ்வொரு நாளும் தேய்ந்துபோகும் ஒரு பொருள் இருக்கிறது. அதன் பெயர் மனசாட்சி. ஆனாலும், ஆண்டுக்கு ஒருமுறை, கிறிஸ்துமஸிலும் உயிர்ப்புப் பெருவிழாவிலும் மட்டுமே மக்கள் அதை மாற்ற வேண்டியிருப்பது போல நீங்கள் அதைக் கையாளுகிறீர்கள்.”

“உங்களிடம் சொல்ல வேண்டும் என்று நான் நீண்ட நாளாக நினைத்திருந்த ஒரு காட்சி இருக்கிறது.”

“சொல்லுங்கள்.”

“ஒருவர் புதிய சவரக்கத்திப் பொதியைத் திறக்கிறார். உள்ளே ஒரு சிறிய இணைப்புச் சீட்டைக் காண்கிறார். புனிதப் படம் அல்ல. இயேசுவின் முகம். மற்ற எல்லாவற்றுக்கும் முன்னால், அவர் உண்மையில் இருந்தபடியே. சுத்தமாக மழித்த முகத்துடன்.”

Robert சிரிக்கவில்லை. அவர் மூச்சுவிடுவது எனக்குக் கேட்டது. பிறகு அவர் சொன்னார்:

“Nando, அந்த முகம் நம்மிடம் இல்லை என்று உங்களுக்குத் தெரியும். யாரும் அதை ஒருபோதும் பார்த்ததில்லை.”

“சரியாகச் சொன்னீர்கள். இரண்டாயிரம் ஆண்டு ஓவியங்களாலும் தேய்த்துவிட முடியாத உலகின் ஒரே முகம் அது. அதை நீங்கள் காலை ஆறரை மணிக்கு ஒரு சாதாரண மனிதரின் கைகளில் வைப்பீர்கள். தனிமையில். கண்ணாடியின் முன் நின்றபடி. ஜெபிக்காமல். ஏனென்றால், நாளின் அந்த ஒரே தருணத்தில்தான் யாரும் நடிப்பதில்லை.”

நீண்ட மௌனம். பிறகு:

“தொடருங்கள்.”

3. நடைமுறையில் இவை அனைத்தும் என்ன பொருள் தருகின்றன?

“உங்களுக்கு ஒரே ஒரு எண்ணைக் கொடுப்பதற்கு முன், தீவிரமான ஒரு முழுமையான முன்னாய்வை மேற்கொள்ளும் உரிமையை நான் வைத்துக்கொள்கிறேன் என்று பொருள். நான் சரிபார்க்காத வருமானங்களை வாக்களிப்பதில்லை. அதைத்தான் ஆலோசகர்கள் செய்கிறார்கள். ஆலோசகர்கள் எப்படியும் விலைப்பட்டியலை அனுப்பிவிடுவார்கள்.

இப்போதே நான் உங்களுக்குச் சொல்லக்கூடியது இதுதான். உங்கள் சந்தைப்படுத்தல் — ஆம், நீங்கள் சந்தைப்படுத்தல் செய்கிறீர்கள், அதையும் மோசமாகச் செய்கிறீர்கள் — இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பே காலாவதியாகிவிட்டது. இப்போது யாரும் பிரச்சாரங்கள் மூலம் பின்பற்றுபவர்களைச் சேர்ப்பதில்லை. எந்தத் துறையிலும் இல்லை.

ஒன்று மட்டுமே பலனளிக்கிறது. ஒருவர் செய்யத் தீர்மானிப்பதற்கு முன்பே அவர் செய்யும் சைகையாக மாறுவது.

ஆகவே, ஒரே ஒரு கேள்வி மட்டுமே மீதமிருக்கிறது. அது உங்களுக்கானது.”

“கேளுங்கள்.”

“வரலாற்றின் திருத்தந்தையாக நினைவுகூரப்பட விரும்புகிறீர்களா? அல்லது வரலாறு படைத்த திருத்தந்தையாக நினைவுகூரப்பட விரும்புகிறீர்களா?”

“இரண்டும் நெருக்கமாக ஒலிக்கின்றன.”

“அவை உலகங்கள் அளவுக்கு வேறுபட்டவை. பதில் முழுக்க முழுக்க உங்களைப் பொறுத்தது.”

பின்னுரை

“சரி,” என்றார் அவர், “உங்கள் நேரத்துக்கும், உங்கள் இணக்கத்துக்கும், எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக உங்கள் ஆர்வத்துக்கும் நன்றி.

நான் உங்களிடம் ஒன்று சொல்ல வேண்டும். நான் உங்களிடம் வெறும் கதைசொல்லியிடம் பேசுவதுபோலப் பேசவில்லை. சமூகவியலாளரிடமும் அல்ல. எழுத்தாளரிடமும் அல்ல. பொருளாதார நிபுணரிடமும் அல்ல. அமைப்புகளின் உத்தியாளரிடம் பேசுவதுபோலப் பேசினேன்.

ஒரு முடிவை எடுக்கவும், நான் என்ன நினைக்கிறேன் என்பதை உங்களுக்கு முறைப்படி தெரிவிக்கவும் உரிமையை நான் வைத்துக்கொள்கிறேன்.”

பிறகு அவர் சற்று நிறுத்தினார்.

“உங்களிடம் ஒரு கேள்வி கேட்க விரும்புகிறேன், Nando. இவை அனைத்தும். இருபத்திரண்டு மொழிகள். அந்த முன்னாய்வு. சவரக்கத்திப் பொதிக்குள் இருக்கும் சிறு தாள். இதற்கெல்லாம் யார் பணம் செலுத்துவார்கள்?”

திடீரென்று நான் மீண்டும் 1975-இல் ஒரு கேரேஜில் இருந்தேன்; உண்மையில் தாம் செலுத்தாத ஓர் உணவுக்கு அப்போதுதான் பணம் செலுத்தியிருந்த ஒரு மனிதரின் அருகில் நின்றுகொண்டு.

“Robert. எப்போதும் மக்களே செலுத்துகிறார்கள். எப்போதும் அதே மக்கள். நீங்கள் அதைக் காணிக்கை என்கிறீர்கள். நாங்கள் அதைச் சில்லறை விலை என்றோம். ஆனால் திறப்பது அதே கைதான்.

வேறுபாடு ஒருபோதும் யார் செலுத்துகிறார்கள் என்பதில் இல்லை. அந்தப் பணத்தில் எவ்வளவு பயனுள்ள ஏதோ ஒன்றின் வடிவில் திரும்பி வருகிறது, எவ்வளவு சிக்கிக்கொண்டு, மிகக் குறைவாக உற்பத்தி செய்ய மிக அதிகமாகச் சம்பளம் பெறுபவர்களுக்கு உணவாகிறது என்பதில்தான் வேறுபாடு இருக்கிறது.

அப்பா உணவுக்குப் பணம் செலுத்தினார், ஆனால் எதையும் செலுத்தவில்லை. ஏனென்றால் அவர் கொடுத்தது, அவர் செலவழித்ததைவிட மதிப்பு மிக்கது.

மேசையின் எந்தப் பக்கம் நீங்கள் அமர்ந்திருக்கிறீர்கள் என்று இப்போது நீங்கள்தான் தீர்மானிக்க வேண்டும்.”

“என்னிடம் ஏதாவது கேட்க விரும்புகிறீர்களா?” என்றார் அவர்.

“ஆம். உங்களைக் கவனித்துக்கொள்ளுங்கள். நீங்கள் எங்கே இருக்கிறீர்கள் என்பதில் கவனமாக இருங்கள். அது உலகின் மிக அழகான இடம். மிகப் பாதுகாப்பானது அல்ல. ஆபத்துகள் உள்ளிருந்து வருகின்றன. நீங்கள் இன்னும் புரிந்துகொள்ளாததைத் தகர்க்க முயலும்போதுதான் அவை கண்ணுக்குத் தெரியாமல் இருக்கின்றன.

இன்னும் ஒன்று, தங்கள் புனிதத்துவமே. நன்றி.”

இயேசு கிறிஸ்துவுக்குப் புகழ்.

நாங்கள் புத்தகங்களை விற்பதில்லை. நாங்கள் உறவுகளைக் கட்டியெழுப்புகிறோம்.