ఒక అసాధారణ ఆలోచన

స్వతంత్రమైన ఆత్మకథాత్మక ప్రయత్నంగా మొదలై, ఎన్నడూ ప్రచురణకర్తల ఆలోచనాధోరణితో సాగని ఈ కథన మార్గంలో నేను ప్రయాణిస్తున్నప్పుడు, నాకు పెద్దగా అడ్డంకులు ఎదురుకాలేదు — తరచుగా వచ్చిన ప్రచురణకర్తల తీర్పులు తప్ప. అవి బహిరంగంగా, చాలాసార్లు గట్టిగానే విభేదించాయి. ఇది చదవడానికి వీలుకాని, జీర్ణించుకోలేని కథన రూపమని, ఎక్కువగా AMAZON-కు అనుకూలమైన సంస్కృతితో తీర్చిదిద్దబడిన పాఠకులకు ఇది సరిపోదని అవి వాదించాయి. ప్రచురణకర్తలు ఆమోదయోగ్యమని భావించిన దాని ప్రకారం ఆమోదించబడిన, సంస్కరించబడిన, మలచబడిన కథలకే పాఠకులు అలవాటుపడిపోయారు; దాంతో చాలాసార్లు రచన తన అసలు స్వభావాన్నే కోల్పోయేది. అందుకే నాది ఎన్నటికీ ఇమడదని వాళ్ళు అన్నారు.

విచిత్రంగా, నన్ను అన్నిటికంటే ఎక్కువగా ఉత్తేజపరిచింది సరిగ్గా అదే: సెన్సార్ లేకుండా, మార్పులు చేయకుండా, ప్రపంచంలోని ఏ పాఠకుడి కోసమైనా ఒక కథ చెప్పగలిగే అవకాశం. అక్కడ చదవడం కేవలం ఒక కథ గురించి కాదు, జీవించిన — లేదా ఊహించిన — ఒక జీవితం గురించి; తప్పనిసరిగా నమ్మవలసిన అవసరం లేకపోయినా విశ్వసనీయమైన జీవితం గురించి.

ఏమి రాయాలో దానికి నేను ఎన్నడూ ముందుగా నిర్ణయించిన ప్రణాళికను వాడలేదు. నా మనసు, నా అనుభవాలు, నా నమ్మకాలు, నా కల్పనలు నన్ను నడిపించాయి. వాటిలో ప్రతి దానిలోనూ యేసు అనే పాత్ర జన్మించింది. ఆధ్యాత్మికతలో వర్ణించబడిన యేసు కాదు, మార్కెటింగ్, అమ్మకాలు, కార్పొరేట్ ప్రపంచానికి చెందిన యేసు — అక్కడ ప్రధాన ఉత్పత్తి ఒక్కటే: మాట.

ఆ తర్వాత రకరకాల కథలు వచ్చాయి, కొన్ని మిగతావాటికంటే ఎక్కువ సరదాగా, కానీ ఎప్పుడూ కథన రూపంలోనే, ఎన్నడూ దైవదూషణ కాకుండా, ఎన్నడూ అగౌరవం లేకుండా. వాటి నుంచే నేను 2000వ సంవత్సరపు Gillette సహోద్యోగి అని పిలిచిన వ్యక్తి ఆవిర్భవించాడు. పంతొమ్మిదవ శతాబ్దం చివర్లో మాత్రమే పుట్టబోయే ఒక కంపెనీ లోపల ఉంటూ, ఏదో విధంగా చరిత్రలో దాని మొట్టమొదటి ప్రముఖుడిగా మారినవాడు.

ఇదంతా ఇంత వివరంగా ఎందుకు చెబుతున్నాను?

ఎందుకంటే సరిగ్గా రెండు రోజుల క్రితం నేను ఫ్రెంచ్ ఇంటిపేరు గల అమెరికన్ పోప్ PREVOST గారికి ఒక లేఖ పంపాను, అప్పుడు నేను GILLETTE అనే ఇంటిపేరు గురించి ఆలోచిస్తూ ఉండిపోయాను — ఫ్రెంచ్ ఇంటిపేరు గల ఒక అమెరికన్ మనిషి.

ఆగి నా సొంత పాత్ర గురించి ఆలోచించాను — ఒక ప్రాజెక్టు సత్యాన్ని చెప్పడానికి నన్నే నియమించినట్టుగా; ఆ ప్రాజెక్టులో మొదటి పరీక్ష ఉత్పత్తితో కూడిన బ్రాండ్, రెండవది బ్రాండ్ లేని ఉత్పత్తి.

నిజంగా అదే జరిగి ఉంటే?

అప్పుడు బహుశా నేను కేవలం డబ్బు చెల్లించని ప్రేక్షకుడిగా ఆనందించానేమో.

మనకు తెలిసినట్టే, దేనికైనా మనం డబ్బు చెల్లించనప్పుడు, అయితే దాని విలువ చాలా తక్కువ, లేదా మనం శ్రమ లేకుండానే ఒక కలను నిజం చేసుకోగలిగాం.