బతుకుతుంది, చచ్చిపోతుంది

సంభాషణ

మొదట సంభాషించినవారు బట్టలు లేని ఆదిమ మానవులు.

మొదట సమాచారం అందించినవారు బట్టలు వేసుకున్న ఆదిమ మానవులు, చేతిలో ఒక ప్రెస్ కార్డుతో.

అయినా ఆదిమ మానవులే.

ఏమీ మారలేదు.

కాకపోతే మొదటివాళ్లు జీవితాన్ని తట్టుకుని బతకాల్సి వచ్చింది.

రెండోవాళ్లు బతికి బయటపడినవాళ్లను మళ్లీ బతికించి పొట్ట పోసుకుంటారు.

ఇక్కడ వాదనకూ విమర్శకూ సమయం లేదు.

నేను ఆ రెండిటినీ ఎప్పుడూ ఆచరించలేదు.

నేను చేయాలనుకుంటున్నది, ఆ రెండింటి మధ్య ఉన్న మానవశాస్త్ర భేదాన్ని కథల ద్వారా చెప్పడం.

సంభాషణ యొక్క మొదటి నిజమైన రూపం — ఇక్కడ అందరూ కుర్చీల్లోంచి ఎగిరిపడతారు — మౌనం.

మాటకు ముందు.

గొంతుకు ముందు.

సంజ్ఞకు ముందు.

భంగిమకు ముందు.

ఒక మనిషి తెలివిని, ఆలోచించి నిర్ణయించగల అతని సామర్థ్యంతోనే మౌనం ఎప్పుడూ కొలిచింది. ఎన్నడూ దానికి విరుద్ధంగా కాదు.

మగవాళ్లు ఒకచోట చేరి మౌనంగా ఉండిపోయారు.

నక్షత్రాలను చూస్తూ.

అమూర్తమైనదాన్ని.

ఊహించినదాన్ని.

దూరంలో ఒక స్త్రీల గుంపు — తాము ఒంటరిగా ఉన్నామని నమ్మి — తమలో తాము మాట్లాడుకోవడం మొదలుపెట్టేవరకు.

మెల్లని గొంతులు.

అదుపులో ఉన్న స్వరం.

అదుపులో ఉన్న లయ.

ఒక క్రమబద్ధమైన గతి.

ప్రతి మాటా జాగ్రత్తగా పేర్చినది.

ఏదీ యాదృచ్ఛికంగా వదిలేయలేదు.

కానీ మౌనం మానవాళికి నేర్పిన మొదటి పాఠం అంతర్ముఖ సంయమనం కాదు.

అది ఒక పద్ధతి.

నిజమైన నిర్ణయాలు జరిగే ప్రతి చోటా లోపల ఉండే చివరి సరిహద్దు.

మౌనంలోని శబ్దం మాత్రం ఎప్పుడూ తప్పిపోని ఒకే ఒక్కటి.

అది లోపలి నుంచి వస్తుంది.

భావోద్వేగపూరితం, జ్ఞానాత్మకం.

తార్కికం, హేతుబద్ధం.

సహజప్రవృత్తిపూరితం, ఆప్యాయపూరితం.

అన్నీ ఒకేసారి.

దాన్ని నిజంగా నిర్వహించగలిగేవాళ్లు, ఎప్పటిలాగే, స్త్రీలే.

ఎంత సంపూర్ణులంటే, ఎంత సమర్థులంటే, మానవ సంతానోత్పత్తిని ముందుకు తీసుకెళ్లే బాధ్యత కూడా వారికే అప్పగించబడింది.

ఇక్కడ నేను ప్రస్తావించని మిగతా అంతా ఎవరి అనుభవానికి వారికే వదిలేస్తున్నాను. మనం ఎవరమో అందులో అదే అత్యుత్తమ భాగం.

సమాచారం

సమాచారం నాకు చిన్నప్పుడు మేం ఆడుకున్న ఒక ఆటను గుర్తుచేస్తుంది.

అందరూ ఒక వృత్తంలో.

మొదటివాడు పక్కవాడి చెవిలో ఒక మాట గుసగుసగా చెబుతాడు.

అది వరుసగా పన్నెండు మంది గుండా సాగుతుంది.

అవతలి చివర బయటకు వచ్చేది సాధారణంగా పగలబడి నవ్వుల గోల.

ఆట ఒక్క మాటతోనైనా, మొత్తం వాక్యంతోనైనా సాగవచ్చు.

ఇలా జరిగేది.

“బతుకుతుంది” తో మొదలుపెట్టండి.

పన్నెండు అంచెల తర్వాత, అవతలి చివర బయటకు వచ్చిన మాట “చచ్చిపోతుంది”.

“అతను బతుకుతాడని మా అందరికీ తెలుసు” తో మొదలుపెట్టండి.

పన్నెండు అంచెల తర్వాత అది ఇలా తిరిగొచ్చింది: “అతను చనిపోయాడని అందరికీ తెలుసు. అంత్యక్రియలు 12వ తేదీ 12:00 కి.”

హ హ హ హ.

ఈ రోజు మీడియా సమాచారాన్ని నడిపించే తీరును నేను సరిగ్గా అలాగే చూస్తాను.

ఒక కథకు అదే మొదటి వాక్యం, ఒక్కో పత్రిక ఒక్కోలా చెబుతుంది.

మనం పిల్లల ఆట అనుకున్నది, పేపర్ బడ్డీకీ వార్తా కార్యాలయానికీ మధ్య తేడా ఏమీ మిగలని ఒక పరిశ్రమ యొక్క చేదు నిజం.

చివరకు, ఆ రెండిటినీ కలిపేది ఒకే దారం.

రెండూ ఒకే ఆదిమ మూలానికి పుట్టిన పిల్లలు.

మనుషులు బట్టలు ఎలా వేసుకుంటారో చూస్తే చాలు.

చివరగా ఒక్క మాట, ఎవరూ తప్పుగా అర్థం చేసుకోకుండా.

భూమిపై మిగిలిన చివరి మనిషిని నేనేనని నేను చెప్పుకోవడం లేదు.

చివరి నుంచి రెండోవాణ్ని మాత్రమే.

చివరివాడు ఇంకా వరుసలో ఎక్కడో, ఎవరి చెవిలోనో గుసగుసలాడుతూనే ఉన్నాడు.

హాయిగా చదువుకోండి.