03 · காலியான நாற்காலி

ஓர் அறையை விட்டுச் செல்லும் மனிதர்கள் உண்டு.

ஒரு திசையை விட்டுச் செல்லும் மனிதர்களும் உண்டு.

முதல் வகையினர் மறைந்துவிடுகிறார்கள்.

இரண்டாம் வகையினர் நிலைத்திருக்கிறார்கள்.

மரபுரிமை என்பது சொத்துகள், உடைமைகள், பாதுகாக்கவோ கைமாற்றவோ வேண்டிய பொருட்கள் சம்பந்தப்பட்டது என்று பல ஆண்டுகள் நம்பினேன். காலப்போக்கில், உண்மையான மரபுரிமையைப் பார்ப்பது மிகவும் கடினம் என்று புரிந்துகொண்டேன்.

அது அலமாரிகளில் இல்லை.

அது இழுப்பறைகளில் இல்லை.

அது ஆவணங்களில் இல்லை.

அது நடத்தைகளில் வாழ்கிறது.

என் தந்தை எனக்குச் சூத்திரங்களை விட்டுச் செல்லவில்லை.

அவர் எனக்கு ஒரு கையேட்டைத் தரவில்லை.

வாழ்க்கையின் விரிவான வரைபடம் எதையும் அவர் எனக்காகத் தயாரிக்கவில்லை.

விளக்குவதற்கு மிகவும் கடினமான ஒன்றை அவர் எனக்கு விட்டுச் சென்றார்.

உலகில் இருக்கும் ஒரு விதம்.

இளைஞனாக இருந்தபோது நான் அதைப் பார்க்கவில்லை.

பிள்ளைகள் தங்கள் தந்தையரைத் தெளிவாகப் பார்ப்பது அரிது.

அவர்களை இயல்பாக இருப்பவர்களாக எடுத்துக்கொள்கிறார்கள்.

அவர்களை நிரந்தரமான ஒரு இருப்பாக, ஏறக்குறைய இயற்கையின் விதியாகக் கருதுகிறார்கள்.

கடலைப் போல.

வானத்தைப் போல.

பருவங்களின் சுழற்சியைப் போல.

அவர்களை ஆராயாமலேயே பார்க்கிறார்கள்.

அவர்களைப் புரிந்துகொள்ளாமலேயே கேட்கிறார்கள்.

தாங்களே அறியாமல் அவர்களைப் பின்பற்றுகிறார்கள்.

பிறகு எல்லாமே மாறும் ஒரு வயது வருகிறது.

பல ஆண்டுகளுக்கு முன் சொல்லப்பட்ட சொற்கள் திரும்பி வருகின்றன.

சைகைகள் வேறோர் அர்த்தம் பெறுகின்றன.

மௌனங்கள் கூடப் புதிய குரலைப் பெறுகின்றன.

நமக்கு முன் வந்தவர்களை நாம் உண்மையில் அறியத் தொடங்குவது அப்போதுதான்.

என் தந்தை பொறுப்பின் மதிப்பை எனக்கு விளக்கவில்லை.

அவர் அதைக் கடைப்பிடித்தார்.

அந்த வேறுபாடு மிகப் பெரியது.

கற்றுத்தரப்படுவதில் மிகக் கொஞ்சத்தையே மனிதர்கள் நினைவில் வைக்கிறார்கள்.

வாழ்ந்து காட்டப்படுவதில் மிக அதிகமானதை நினைவில் வைக்கிறார்கள்.

ஒரு மனிதர் கடினமான ஒரு வாக்குறுதியைக் காப்பாற்றும்போது, யாரோ பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

பழி சுமத்த யாரையும் தேடாமல் அவர் ஒரு தோல்வியை எதிர்கொள்ளும்போது, யாரோ பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

கைதட்டல் எதுவும் பெறாமல் அவர் தம் கடமையைத் தொடர்ந்து செய்யும்போது, யாரோ பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

பெரும்பாலும் அந்த யாரோ ஒரு மகன்.

அவன் கவனம் சிதறியவனாகத் தோன்றும்போதும்.

அவன் தொலைவில் இருப்பவனாகத் தோன்றும்போதும்.

அவன் புரிந்துகொள்ளாதவனாகத் தோன்றும்போதும்.

அவன் பார்க்கிறான்.

அவன் சேமித்து வைக்கிறான்.

என் முதிர்ந்த வாழ்க்கையில் நான் எடுத்த பல முடிவுகளின் வேர்கள் இன்னும் வெகு தொலைவான ஆண்டுகள் வரை நீள்கின்றன.

அவை புத்தகங்களில் பிறக்கவில்லை.

அவை நிறுவனங்களில் பிறக்கவில்லை.

அவை பயிற்சி வகுப்புகளில் பிறக்கவில்லை.

அவை ஒரு வீட்டில் பிறந்தன.

ஒரு குடும்பத்தில்.

அப்போது சாதாரணமாகத் தோன்றிய, இன்று அசாதாரணமானவை என்று நான் அடையாளம் காணும் நடத்தைகளின் தொகுப்பில்.

காலம் எனக்குக் கற்றுத்தந்த ஒன்று நினைவில் இருக்கிறது.

ஒவ்வொரு மகனும், விரைவிலோ தாமதமாகவோ, தான் முன்னறியாத வழிகளில் தன் தந்தையைப் போலவே இருப்பதைக் கண்டுகொள்கிறான்.

அது திடீரென்று நிகழ்கிறது.

ஓர் உரையாடலின்போது.

ஒரு பிரச்சினையை எதிர்கொள்ளும்போது.

ஒரு வாக்கியத்தைச் சொல்லும்போது.

ஒரு முடிவை எடுக்கும்போது.

திடீரென்று அவன் எதையோ அடையாளம் காண்கிறான்.

ஒரு முகபாவம்.

ஒரு மனப்பான்மை.

ஓர் எதிர்வினை.

சில இருப்புகள் உண்மையில் ஒருபோதும் விலகிப் போவதில்லை என்று அவன் புரிந்துகொள்கிறான்.

அவை வடிவம் மாறுகின்றன.

அவ்வளவுதான்.

பல ஆண்டுகள் வெவ்வேறு நாடுகளைக் கடந்தேன்.

வெவ்வேறு பண்பாடுகள்.

வெவ்வேறு மொழிகள்.

உலகின் எல்லாப் பகுதிகளிலிருந்தும் வந்த மனிதர்களுடன் வேலை செய்தேன்.

ஆனாலும் வியப்பூட்டும் ஒன்றைக் கண்டுகொண்டேன்.

எல்லா இடத்திலும் அதே ஏக்கம் இருக்கிறது.

எல்லா இடத்திலும் நமக்கு முன் வந்தவர்கள் மீது அதே மரியாதை இருக்கிறது.

எல்லா இடத்திலும், நமக்கு ஒரு முன்மாதிரியை விட்டுச் சென்ற ஒருவருக்குத் தகுதியானவர்களாக வாழும் விருப்பம் இருக்கிறது.

சொற்கள் மாறுகின்றன.

பெயர்கள் மாறுகின்றன.

நிலவியல் மாறுகிறது.

ஆனால் உணர்வு அப்படியே இருக்கிறது.

ஏனெனில் ஒவ்வொரு மனிதனும் இன்னொருவர் வழியாகவே உலகுக்கு வருகிறான்.

யாரும் பூஜ்ஜியத்திலிருந்து தொடங்குவதில்லை.

நாம் அனைவரும் ஏதோ ஒன்றின் தொடர்ச்சி.

ஒரு கதையின்.

ஒரு குடும்பத்தின்.

நாம் பிறப்பதற்கு வெகு காலம் முன்பே எடுக்கப்பட்ட ஒரு தேர்வின்.

காலப்போக்கில், ஒருவரை அவர் வைத்திருப்பதைக் கொண்டு அளக்காமல் இருக்கக் கற்றுக்கொண்டேன்.

அவர் விட்டுச் செல்வதைக் கொண்டு அளக்கிறேன்.

அவர் விட்டுச் செல்வது, விட்டுச் செல்லத் திட்டமிட்டதுடன் ஏறக்குறைய ஒருபோதும் ஒத்துப்போவதில்லை.

ஒரு தந்தை தாம் ஒரு பணிவாழ்க்கையைக் கட்டுவதாக நினைக்கிறார்.

ஆனால் ஒருவேளை அவர் ஒரு கொள்கையை விட்டுச் செல்கிறார்.

தாம் பாதுகாப்பை விட்டுச் செல்வதாக நினைக்கிறார்.

ஆனால் ஒருவேளை அவர் துணிவை விட்டுச் செல்கிறார்.

தாம் பதில்களை விட்டுச் செல்வதாக நினைக்கிறார்.

ஆனால் ஒருவேளை அவற்றைத் தேடும் ஒரு வழியை விட்டுச் செல்கிறார்.

இதுவே மரபுரிமையின் கண்ணுக்குத் தெரியாத பகுதி.

மிக முக்கியமானது.

மிக நீடித்தது.

மற்றவை எல்லாம் தேய்ந்துபோன பிறகும் தொடர்ந்து வாழ்வது.

மறக்கப்படுவதைக் கண்டு பலர் அஞ்சுகிறார்கள்.

அது ஒரு பழமையான அச்சம்.

ஆழமாக மனிதத்தன்மை கொண்டது.

ஆனால் நிலைத்திருப்பதற்கு வேறொரு வடிவம் உண்டு என்று நம்புகிறேன்.

சிலைகளின் நிலைப்பு அல்ல.

புகைப்படங்களின் நிலைப்பு அல்ல.

நினைவுச்சின்னங்களின் நிலைப்பு அல்ல.

உண்மையான நிலைப்பு விளைவுகளில் வாழ்கிறது.

தொடர்ந்து நடக்கும் நன்மையில்.

பின்பற்றப்படும் கண்ணியத்தில்.

கை மாறிக் கை செல்லும் பொறுப்பில்.

மேலும் பண்பை உருவாக்கும் பண்பில்.

என் தந்தை தொடர்ந்து வாழ்வது சரியாக அங்கேதான்.

விளைவுகளில்.

ஒரு நினைவாக அல்ல.

ஓர் இருப்பாக.

சில சமயம், கடினமான நாட்களில், எந்த முடிவை எடுப்பது என்று யோசித்துக்கொண்டிருப்பதை உணர்கிறேன்.

எந்தச் சாலையைப் பின்பற்றுவது.

எந்தச் சுமையை ஏற்றுக்கொள்வது.

எந்தப் பொறுப்பை ஏற்பது.

ஏறக்குறைய எப்போதும் பதில் மிகப் பழமையான ஓர் இடத்திலிருந்து வருகிறது.

முகவரி இல்லாத ஓர் இடம்.

நிலவியல் இல்லாத ஓர் இடம்.

நினைவாலும் நன்றியாலும் ஆன ஓர் இடம்.

நான் ஒரு குரலைக் கேட்பதில்லை.

நான் ஒரு முகத்தைப் பார்ப்பதில்லை.

ஆனால் ஒரு திசையை அடையாளம் காண்கிறேன்.

அதுவே போதும்.

ஏனெனில், இறுதியில், சிலர் விட்டுப் போய்விடுகிறார்கள் என்பது உண்மையல்ல.

அவர்கள் நமக்கு முன்னால் நடப்பதை நிறுத்திவிடுகிறார்கள், அவ்வளவுதான்.

அவர்கள் நமக்குள்ளே நடக்கத் தொடங்குகிறார்கள்.

அதனால்தான் என் தந்தை போய்விட்டார் என்று நான் சொல்வதில்லை.

அவர் வேறொரு விதத்தில் பயணத்தைத் தொடர்கிறார் என்று சொல்கிறேன்.

என் முடிவுகளில்.

என் சொற்களில்.

என் தவறுகளில்.

என் பொறுப்புகளில்.

நான் மற்றவர்களை நடத்தும் விதத்தில்.

நான் ஒரு வாக்குறுதியைக் காக்கும் விதத்தில்.

நான் காலத்தை எதிர்கொள்ளும் விதத்தில்.

இவை அனைத்திலும் ஏதோ ஒன்று உயிருடன் இருக்கும்வரை, அவருடைய ஒரு பகுதி என் அருகில் தொடர்ந்து நடந்துகொண்டிருக்கும்.

மௌனமாக.

உண்மையான தந்தையர் எப்போதும் செய்ததைப் போலவே.