13 · ஜன்னலில் ஒரு வெளிச்சம்

என் வாழ்க்கையின் பெரும்பகுதியில், ஒரு மனிதரின் மதிப்பு அவர் சாதிக்க முடிந்தவற்றைக் கொண்டே அளக்கப்படுகிறது என்று நம்பினேன்.

அது நியாயமான ஒரு நம்பிக்கை.

அதை உறுதிப்படுத்துவதற்காகவே உலகம் வேண்டுமென்றே கட்டப்பட்டதுபோலத் தோன்றுகிறது.

அவர்கள் நம்மிடம் முடிவுகளைக் கேட்கிறார்கள்.

எண்கள்.

இலக்குகள்.

செயல்திறன்.

மைல்கற்கள்.

ஒவ்வொரு அமைப்புக்கும் அதற்கே உரிய அளவுகோல்கள் உண்டு.

ஒவ்வொரு நிறுவனத்துக்கும் அதற்கே உரிய தரவரிசைகள் உண்டு.

ஒவ்வொரு காலகட்டமும் வெற்றியை அளக்க ஒரு வேறுபட்ட வழியைக் கண்டுபிடிக்கிறது.

கிட்டத்தட்ட எப்போதும் அந்த அளவுகோல் வெளியே தெரிவதன் மீதே கவனம் செலுத்துகிறது.

எஞ்சியிருப்பதன் மீது அரிதாகவே.

ஆனால் ஆண்டுகள் செல்லச் செல்ல, ஒரு விசித்திரமான நிகழ்வை நான் கவனிக்கத் தொடங்கினேன்.

நான் அதிகம் நினைவுகூர்ந்த மனிதர்கள், மிகப் பிரமிக்கத்தக்க முடிவுகளைப் பெற்றவர்களோடு கிட்டத்தட்ட ஒருபோதும் ஒத்துப்போகவில்லை.

நான் வேறு மனிதர்களை நினைவுகூர்ந்தேன்.

அருகிலேயே நிலைத்திருந்தவர்களை.

செவிமடுத்தவர்களை.

நேரம் ஒதுக்கியவர்களை.

உடனிருந்தவர்களை.

மனித நினைவு தோன்றுவதைவிடக் குறைவாகவே மயங்கிவிடக்கூடியது.

பல பத்தாண்டுகளுக்குப் பிறகு, நீங்கள் என்ன செய்தீர்கள் என்பதை மட்டும் அது நினைவில் வைப்பதில்லை.

மற்றவர்களை நீங்கள் எப்படி உணரச் செய்தீர்கள் என்பதையும் அது நினைவில் வைக்கிறது.

இந்தக் கண்டுபிடிப்பு பல விஷயங்களை மாற்றியது.

அது மெதுவாக நடந்தது.

உண்மையான எல்லா மாற்றங்களும் நடப்பதைப்போல.

திடீர் வெளிப்பாடு எதுவும் இல்லை.

நூற்றுக்கணக்கான நிகழ்வுகள் இருந்தன.

சிறியவை.

கிட்டத்தட்டக் கண்ணுக்குத் தெரியாதவை.

நீங்கள் அழைக்காதபோதும் வந்து நிற்கும் ஒரு நண்பன்.

கடினமான ஒரு தருணத்தில் உங்கள் அருகில் அமர்ந்தே இருக்கும் ஒருவர்.

பிரச்சினையைத் தீர்க்க முடியாவிட்டாலும், சுமையைப் பகிர்ந்துகொள்ளத் தேர்ந்தெடுக்கும் ஒரு குடும்ப உறுப்பினர்.

இந்த எல்லாச் சந்தர்ப்பங்களிலும், எண்களால் அளக்க முடியாத ஏதோ ஒன்று நடக்கிறது.

உடனிருப்பு வலிமையை உருவாக்குகிறது.

அது வலியை நீக்குவதால் அல்ல.

தனிமை முழுமையானதாகிவிடாமல் அது தடுப்பதால்.

உதவுவது என்றால் தீர்வுகளைக் கண்டுபிடிப்பது என்று பலர் நினைக்கிறார்கள்.

எனக்கு இப்போது அதில் அவ்வளவு உறுதி இல்லை.

எனக்கு உண்மையில் உதவிய மனிதர்களிடம் எப்போதும் பதில்கள் இருந்ததில்லை.

பெரும்பாலும் அவர்களிடம் இருந்தது உடனிருக்கும் விருப்பம் மட்டுமே.

அதுவே போதுமானதாக இருந்தது.

இளமையில், மதிப்பு செயலில் இருக்கிறது என்று நம்புகிறோம்.

காலப்போக்கில், மதிப்பு மிகப் பெரும்பாலும் நிலைத்திருப்பதில் இருக்கிறது என்று கண்டுகொள்கிறோம்.

அங்கே இருப்பது.

ஓடிப்போகாமல் இருப்பது.

கவனம் சிதறாமல் இருப்பது.

வேறொருவரிடம் ஒப்படைக்காமல் இருப்பது.

மறைந்துவிடாமல் இருப்பது.

உடனிருப்பது.

அது சிறியதாகத் தோன்றுகிறது.

அது சிறியதே அல்ல.

இணைப்புகள் நிறைந்த, ஆனால் பெரும்பாலும் உடனிருப்பில் ஏழ்மையான ஒரு சமூகத்தில் நாம் வாழ்கிறோம்.

சில வினாடிகளில் யாரை வேண்டுமானாலும் தொடர்புகொள்ள முடியும்.

பூமியின் எந்தப் பகுதிக்கும் செய்திகளை அனுப்ப முடியும்.

இடைவிடாமல் தொடர்புகொள்ள முடியும்.

இருந்தும், பலர் முன்னெப்போதையும்விடத் தனிமையாக உணர்கிறார்கள்.

ஒருவேளை உடனிருப்பு ஒரு தொழில்நுட்ப விஷயம் அல்ல என்பதால்.

அது ஒரு மனித விஷயம்.

உடனிருப்புக்குக் கவனம் தேவை.

கவனமோ நம் காலத்தின் மிக அரிதான வளங்களில் ஒன்றாகிவிட்டது.

நான் அறிவுரை தேடாத என் வாழ்க்கையின் சில கட்டங்கள் எனக்கு நினைவிருக்கின்றன.

நான் உத்திகளைத் தேடவில்லை.

பதில்களைத் தேடவில்லை.

நான் துணையைத் தேடினேன்.

பாதையின் ஒரு பகுதியைப் பகிர்ந்துகொள்ள விரும்பும் ஒருவரை.

இப்படிச் சொல்ல விரும்பும் ஒருவரை:

“இது எப்படி முடியும் என்று எனக்குத் தெரியாது, ஆனால் இதை நீ தனியாகக் கடக்க மாட்டாய்.”

இத்தகைய வாக்கியங்கள் நிகழ்வுகளை மாற்றுவதில்லை.

அவை நம்மை மாற்றுகின்றன.

அது மிக முக்கியமானது.

எல்லாமே அளக்கப்பட்ட சூழல்களில் பல ஆண்டுகள் நான் வேலை செய்தேன்.

செயல்திறன்.

சந்தைப் பங்கு.

வளர்ச்சி.

உற்பத்தித்திறன்.

இருந்தும், நான் பெற்ற மிக விலைமதிப்பற்ற சில விஷயங்கள் எந்த அறிக்கையிலும் இடம்பெறவில்லை.

நம்பிக்கை.

விசுவாசம்.

செவிமடுத்தல்.

நெருக்கம்.

இவற்றில் எதுவுமே ஒரு அட்டவணைக்குள் எளிதாக நுழைவதில்லை.

இருந்தும் மனித வாழ்க்கையின் பெரும்பகுதியை இவையே தாங்கி நிற்கின்றன.

உடனிருப்பும் அதே வழியில் செயல்படுகிறது.

அது இருக்கும்போது கண்ணுக்குத் தெரிவதில்லை.

அது இல்லாதபோது வெளிப்படையாகத் தெரிகிறது.

காற்றைப்போல.

ஆரோக்கியத்தைப்போல.

சில பாசங்களைப்போல.

அவை இனி கிடைக்காத தருணத்தில்தான் பெரும்பாலும் அவற்றின் மதிப்பை நாம் உணர்கிறோம்.

வயதாக ஆக, எந்த நூலும் எனக்குக் கற்றுத்தராத ஒரு பாடத்தைக் கற்றுக்கொண்டேன்.

பல பிரச்சினைகள் உடனடியாகத் தீர்க்கப்பட வேண்டும் என்று கேட்பதில்லை.

அவை கடக்கப்பட வேண்டும் என்று கேட்கின்றன.

ஒரு பிரச்சினையைக் கடக்க வேண்டியிருக்கும்போது, திறமையைவிட உடனிருப்பே அதிக மதிப்புடையது.

அது ஒரு விசித்திரமான வாக்கியமாகத் தோன்றலாம்.

ஆனால் ஒரு முக்கியமான சோதனையைக் கடந்து வாழ்ந்த எவரும் அதை உடனே புரிந்துகொள்வார்.

எந்த விளக்கமும் ஓர் இழப்பை நீக்குவதில்லை.

எந்த உத்தியும் ஒரு நோயை நீக்குவதில்லை.

எந்தக் கோட்பாடும் இல்லாமையை நீக்குவதில்லை.

மனிதன் திருத்தப்பட வேண்டிய அவசியம் இல்லாத சூழ்நிலைகள் உண்டு.

அவனுக்குத் துணை தேவை.

இந்தக் கண்டுபிடிப்பு மற்றவர்களோடு நான் உறவாடும் விதத்தையும் மாற்றியது.

எல்லாவற்றுக்கும் தீர்வுகளைக் கண்டுபிடிக்கக் கடமைப்பட்டவனாக உணர்வதை நிறுத்தினேன்.

மௌனத்தை ஒரு தோல்வியாகக் கருதுவதை நிறுத்தினேன்.

உலகைச் சரிசெய்யும் என் திறனைப் பொறுத்தே என் மதிப்பு இருக்கிறது என்று நம்புவதை நிறுத்தினேன்.

அதற்குப் பதிலாக, ஒரு வேறுபட்ட பண்பை வளர்க்கத் தொடங்கினேன்.

கிடைக்கும் தன்மை.

கிடைப்பவனாக இருப்பது.

குடும்பத்துக்காக.

நண்பர்களுக்காக.

நலிவுற்ற மனிதர்களுக்காக.

ஒரு கஷ்டத்தைக் கடந்துகொண்டிருந்த எவருக்காகவும்.

தன் பேச்சைக் கேட்க ஒருவர் தேவைப்பட்ட எவருக்காகவும்.

அது குறைவாகவே பகட்டான ஒரு திறமை.

ஆனால் எல்லையற்ற அளவு அதிகப் பயனுள்ளது.

திரும்பிப் பார்க்கும்போது, என் வாழ்வின் மிக அர்த்தமுள்ள தருணங்கள் பெரும்பாலும் ஒரு பொதுப் பண்பைப் பகிர்ந்துகொண்டன என்பதை உணர்கிறேன்.

யாரோ ஒருவர் உடனிருந்தார்.

சில நேரம் அது நானாக இருந்தேன்.

சில நேரம் மற்றவர்களாக இருந்தனர்.

ஆனால் ஓர் உடனிருப்பு இருந்தது.

ஒரு மௌனமான உடனிருப்பு.

அடக்கமானது.

குறுக்கிடாதது.

எதையும் கோராத ஓர் உடனிருப்பு.

எந்த அங்கீகாரத்தையும் கேட்காதது.

எந்தக் கைதட்டலையும் தேடாதது.

அது வெறுமனே இருந்தது.

இரவில் ஒரு ஜன்னலில் எரியும் விளக்கைப்போல.

ஒருவேளை முதிர்ச்சி என்பதும் இதில்தான் இருக்கிறது.

நாம் ஒவ்வொரு நாளும் அசாதாரணமானவர்களாக இருக்க வேண்டியதில்லை என்று புரிந்துகொள்வதில்.

உலகைக் காப்பாற்ற வேண்டியதில்லை.

எல்லோரையும் நம்ப வைக்க வேண்டியதில்லை.

ஒவ்வொரு போரிலும் வெல்ல வேண்டியதில்லை.

சில நேரம் நாம் வெறுமனே அங்கே இருந்தால் போதும்.

உண்மையாகவே.

நம் முழுக் கவனத்துடன்.

நம் முழு மனிதத்தன்மையுடன்.

நம் முழுக் குறைபாடுகளுடன்.

ஏனெனில் மனிதர்கள் பல விஷயங்களை மறந்துவிடுகிறார்கள்.

வார்த்தைகளை மறக்கிறார்கள்.

தேதிகளை மறக்கிறார்கள்.

முக்கியமான நிகழ்வுகளைக்கூட மறக்கிறார்கள்.

ஆனால் தேவையான தருணத்தில் தங்கள் அருகில் நிலைத்திருந்தவர் யார் என்பதை அவர்கள் அரிதாகவே மறக்கிறார்கள்.

இறுதியில், வேலை, பயணங்கள், வெற்றிகள், இழப்புகள், மாற்றங்கள், கடந்துபோன காலம் ஆகியவற்றுக்குப் பிறகு, வியக்கத்தக்க அளவு எளிமையான ஓர் உண்மை எஞ்சி நிற்கிறது.

நடப்பதை நம்மால் எப்போதும் மாற்ற முடியாது.

எப்போதும் குணப்படுத்த முடியாது.

எப்போதும் காப்பாற்ற முடியாது.

எப்போதும் புரிந்துகொள்ள முடியாது.

ஆனால் நம்மால் அங்கே இருக்க முடியும்.

நாம் நினைப்பதைவிட மிக அடிக்கடி, உடனிருப்பே போதுமானது.