11 · వెలుగుతూ ఉన్న చివరి దీపం

బతికి బయటపడటానికీ నిలబడి ఉండటానికీ మధ్య లోతైన తేడా ఉంది.

బతికి బయటపడటం ఒక సహజ ప్రవృత్తి.

నిలబడి ఉండటం ఒక ఎంపిక.

ఈ రెండూ ఒకటే అని చాలా మంది అనుకుంటారు.

అది నిజం కాదు.

ఒక మనిషి ఒక తుఫాను నుంచి బతికి బయటపడి, మిగతా జీవితమంతా తన శిథిలాల మీదే పడుకుని గడపవచ్చు.

మరొకరు అదే తుఫానును దాటి, మిగిలినదాన్ని పోగుచేసుకుని, కొనసాగాలని నిర్ణయించుకోవచ్చు.

తేడా గాయంలో లేదు.

తేడా నిలబడిన తీరులో ఉంది.

చాలా కాలం జీవితం ఫలితాల విషయమని నమ్మాను.

తర్వాత పరీక్షలు వచ్చాయి.

జీవితం అన్నిటికంటే మించి సహనశక్తి విషయమని కనుగొన్నాను.

నైతిక సహనశక్తి.

భావోద్వేగ సహనశక్తి.

మానవీయ సహనశక్తి.

అంతా సహకరిస్తున్నట్టు అనిపించే సంవత్సరాలు ఉంటాయి.

మనుషులు వస్తారు.

అవకాశాలు పెరుగుతాయి.

ప్రాజెక్టులు అభివృద్ధి చెందుతాయి.

భవిష్యత్తుకు కూడా స్నేహపూర్వకమైన ముఖం ఉన్నట్టు అనిపిస్తుంది.

తర్వాత ఇతర సంవత్సరాలు వస్తాయి.

భిన్నమైన సంవత్సరాలు.

మీరు ఏం కోరుకుంటున్నారో అడగని సంవత్సరాలు.

మీరు ఏం భరించగలరో అడిగే సంవత్సరాలు.

అవి ఫోటోల్లో కనిపించని సంవత్సరాలు.

ఎవరూ వేడుక చేసుకోని సంవత్సరాలు.

కేవలం కొనసాగడమే ప్రధాన పనిగా మారే సంవత్సరాలు.

ప్రతి వ్యక్తికీ ఒక ఊహాత్మకమైన విరిగిపోయే బిందువు ఉంటుందని నేర్చుకున్నాను.

తమకు తాము చెప్పుకునే ఒక హద్దు.

“ఇది జరిగితే, నేను తట్టుకోలేను.”

“అది కోల్పోతే, ఇక అంతా ముగిసిపోతుంది.”

“ఆ పరీక్ష వస్తే, నేను కుప్పకూలిపోతాను.”

నేనూ అలాగే అనుకున్నాను.

తర్వాత జీవితం, తన మామూలు వ్యంగ్యంతో, పరీక్షించాలని నిర్ణయించుకుంటుంది.

తరచుగా మనం ఒక ఆశ్చర్యకరమైన విషయాన్ని కనుగొంటాం.

మనం ఊహించినదానికంటే ఎక్కువ తట్టుకోగలం.

ఎక్కువ బలవంతులం కాదు.

ఎక్కువ తట్టుకోగలవాళ్లం.

బలం వీరులకు చెందినది.

తట్టుకోవడం సామాన్యులకు చెందినది.

ఉదయాన్నే మేల్కొనేవాళ్లకు.

పనిచేస్తూనే ఉండేవాళ్లకు.

వైద్య పరీక్షలను ఎదుర్కొనేవాళ్లకు.

బిల్లులు.

బాధ్యతలు.

లేమిలు.

భయాలు.

అయినా ముందుకు సాగే దారిని వెతుక్కునేవాళ్లకు.

బతికి బయటపడటంలో వాళ్లే నిజమైన నిపుణులు.

నా జీవితంలో వదిలేయడానికి అద్భుతమైన కారణాలు ఉన్న మనుషులను కలిశాను.

నాకు ఎప్పుడైనా ఉన్నవాటికంటే వాళ్లకు చాలా ఎక్కువ కారణాలు ఉన్నాయి.

అయినా వాళ్లు కొనసాగారు.

వాళ్లు ఆశావాదులు కాబట్టి కాదు.

అమాయకులు కాబట్టి కాదు.

నొప్పిని పట్టించుకోలేదు కాబట్టి కాదు.

ఎవరో వాళ్ల మీద ఆధారపడి ఉన్నారు కాబట్టి వాళ్లు కొనసాగారు.

ఒక కూతురు.

ఒక కొడుకు.

ఒక తల్లి.

ఒక భర్త.

ఒక భార్య.

ఒక స్నేహితుడు.

ఒక సమాజం.

కర్తవ్యం, కొన్నిసార్లు, కేవలం వ్యక్తిత్వానికి లేని ఒక బలాన్ని పుట్టిస్తుంది.

మీరు కేవలం మీ కోసం బతకనప్పుడు, ఎక్కువ తట్టుకోగలవాళ్లవుతారు.

ఎక్కువ సంతోషంగా కాదు.

ఎక్కువ అభేద్యంగా కాదు.

ఎక్కువ తట్టుకోగలవాళ్లుగా.

జీవితంలో మిమ్మల్ని మీరు ఇలా అడగడం మానేసే ఒక దశ వస్తుంది:

“ఇది నాకే ఎందుకు జరుగుతోంది?”

బదులుగా మిమ్మల్ని మీరు ఇలా అడగడం మొదలుపెడతారు:

“ఇప్పుడు నేను ఏం చేయాలి?”

ఈ పరివర్తన జరిగినప్పుడు, ఏదో మారుతుంది.

బాధ మాయమవదు.

కానీ అది ప్రధాన పాత్రను కోల్పోతుంది.

వేదిక మళ్ళీ చర్యతో నిండుతుంది.

వర్తమానంతో.

తర్వాతి అడుగుతో.

నడిచిన దారిని గమనిస్తే, నిర్ణయాత్మకమైన క్షణాలు గొప్ప విజయాల క్షణాలు కాదని గ్రహిస్తాను.

అవి గొప్ప సహనాల క్షణాలు.

నేను అలసిపోయిన రోజులు.

నేను భయపడిన రోజులు.

నేను వదిలేసినా ఎవరూ నన్ను నిందించలేని రోజులు.

అయినా, ఎలాగోలా, నేను కొనసాగాను.

ప్రతిసారీ బాగా కాదు.

ప్రతిసారీ హుందాగా కాదు.

ప్రతిసారీ ధైర్యంతో కాదు.

కానీ కొనసాగాను.

ఈ రోజు నేను సంపూర్ణమైన కథనాలను నమ్మను.

ఎప్పుడూ సందేహాలు లేవని చెప్పుకునే పురుషులను నమ్మను.

పగుళ్లు లేని జీవిత చరిత్రలను నమ్మను.

ఒక సరళమైన కారణం వల్ల.

అవి ఉండవు.

ప్రతి మనిషీ తన లోపల కంటికి కనిపించని యుద్ధాల భాండాగారాన్ని మోస్తాడు.

కొన్ని గెలిచినవి.

కొన్ని ఓడినవి.

కొన్ని ఇంకా తెరిచే ఉన్నవి.

పరిణతి అంటే వాటిని తుడిచేయడం కాదు.

వాటితో కలిసి బతకడం నేర్చుకోవడం.

కాలక్రమేణా మరో విషయం అర్థం చేసుకున్నాను.

మచ్చలు బలానికి వ్యతిరేకం కాదు.

అవి దాని ఉనికికి రుజువు.

గుర్తులు లేకుండా ఎవరూ దూరం వెళ్ళరు.

దారిలో ఏదో వదిలి వెళ్ళకుండా ఎవరూ కాలాన్ని నిజంగా దాటరు.

మనం గాయపడతామా అనేది ప్రశ్న కాదు.

ఆ తర్వాత మనం ఏం చేస్తాం అనేదే ప్రశ్న.

మనలోకి మనం ముడుచుకుపోతామా?

కటువుగా మారిపోతామా?

ప్రపంచానికి తీర్పరులుగా మారిపోతామా?

లేక అన్నిటికీ అతీతంగా మనుషులను నమ్ముతూనే ఉంటామా?

నాకు ఇదే అత్యంత కష్టమైన పరీక్ష.

బతుకుతూనే ఉండటం కాదు.

నమ్ముతూనే ఉండటం.

ఆశిస్తూనే ఉండటం.

నిర్మిస్తూనే ఉండటం.

ప్రేమిస్తూనే ఉండటం.

తెరిచి ఉండటం కంటే తనను తాను కాపాడుకోవడం చాలా సులభం.

అందుబాటులో ఉండటం కంటే నిరాశావాదిగా మారడం చాలా సులభం.

ముందుకు సాగుతూ ఉండటం కంటే వెనక్కి తగ్గడం చాలా సులభం.

అయినా నాకు తెలిసిన అత్యుత్తమ జీవితం ఎప్పుడూ భయానికి అవతలి వైపే ఉంది.

బహుశా నిలబడి ఉండటానికి అసలైన అర్థం ఇదేనేమో.

అభేద్యంగా ఉండటం కాదు.

అజేయంగా ఉండటం కాదు.

సంపూర్ణంగా ఉండటం కాదు.

మనం ఎవరిగా మారతామో గాయాలు నిర్ణయించడానికి అనుమతించకపోవడం.

వెనక్కి తిరిగి చూస్తే తుఫానులను తప్పించుకున్న మనిషి నాకు కనిపించడు.

వాటిని దాటిన మనిషి కనిపిస్తాడు.

కొన్నిటిని బాగా.

కొన్నిటిని ఘోరంగా.

కొన్నిటిలో తనలోని ముక్కలను వదిలేస్తూ.

కానీ వాటిని దాటుతూ.

చివరికి, ప్రతి ఉనికినీ ఒకే ఒక ప్రశ్నతో తీర్పు చెబుతారని నమ్ముతాను.

మీరు ఎంత ఎత్తుకు ఎక్కారని కాదు.

మీ దగ్గర ఎంత ఉందని కాదు.

మిమ్మల్ని ఎంత కీర్తించారని కాదు.

మిగతాదంతా తీసేసుకున్నప్పుడు ఏం మిగిలిందని.

నా సమాధానం నాకు తెలుసు.

అది వీరోచితమైన సమాధానం కాదు.

అసాధారణమైన సమాధానం కాదు.

అది మానవీయమైన సమాధానం.

నష్టాల తర్వాత.

తప్పుల తర్వాత.

అనారోగ్యాల తర్వాత.

ఎడబాటుల తర్వాత.

భయాల తర్వాత.

కాలం తర్వాత.

నేను ఇంకా ఇక్కడే ఉన్నాను.

ఇంకా నిలబడే.