06 · రెండో జత కళ్లు

చదువు ద్వారా వచ్చే నిజాలు ఉంటాయి.

అనుభవం ద్వారా వచ్చేవి మరికొన్ని.

ఆ తర్వాత అంగీకరించడానికి అత్యంత కష్టమైనవి ఉంటాయి.

మనకంటే ముందు ఇతరులు చూసేవి.

చాలా కాలం నేనే గమనించేవాణ్ణని నమ్మాను.

విశ్లేషించే నిపుణుణ్ణి.

అంచనా వేసే మనిషిని.

తన చుట్టూ జరిగేదాన్ని అర్థం చేసుకునే వ్యక్తిని.

నేను పొరబడ్డాను.

వెనక్కి తిరిగి చూస్తే, నా జీవితంలోని అత్యంత ముఖ్యమైన కొన్ని విషయాలను మొదట అర్థం చేసుకున్నది దారిలో నేను కలిసిన స్త్రీలే అని గ్రహిస్తాను.

వాళ్లు ఎక్కువ చదువుకున్నవాళ్లు కాబట్టి కాదు.

ఎక్కువ అదృష్టవంతులు కాబట్టి కాదు.

నాకు తెలియని సమాచారం వాళ్ల దగ్గర ఉంది కాబట్టి కాదు.

కేవలం వాళ్లు చూశారు కాబట్టి.

వేరే విధంగా.

మరింత వేగంగా.

మరింత లోతుగా.

తక్కువ పరధ్యానంతో.

పురుషులు తరచుగా ఫలితాలకు ఆకర్షితులవుతారు.

స్త్రీలు, చాలా ఎక్కువసార్లు, సంకేతాలను గమనిస్తారు.

పురుషుడు దిశను చూస్తాడు.

స్త్రీ కదలికను చూస్తుంది.

పురుషుడు మాటలను వింటాడు.

స్త్రీ ఆ మాటలు చెప్పకుండా తప్పించుకునేదాన్ని వింటుంది.

సహజంగానే ఎప్పుడూ ఇలాగే ఉండదు.

కానీ శ్రద్ధకు అర్హమైనంత తరచుగా ఉంటుంది.

నా వృత్తి జీవితంలో అసాధారణమైన స్త్రీలను కలిశాను.

మేనేజర్లు.

సహకారులు.

వినియోగదారులు.

ఉన్నతాధికారులు.

తల్లులు.

కూతుళ్లు.

స్నేహితులు.

చాలా మంది వేర్వేరు దేశాల నుంచి వచ్చారు.

వేర్వేరు భాషలు.

వేర్వేరు సంస్కృతులు.

అయినా వాళ్లందరిలో ఒక ఉమ్మడి లక్షణం ఉంది.

మనుషులు తమను తాము అర్థం చేసుకోకముందే వాళ్లు ఆ మనుషులను అర్థం చేసుకునేవారు.

మొదట్లో ఈ సామర్థ్యాన్ని ఒక సహజ జ్ఞానంగా భావించాను.

కాలక్రమేణా దాన్ని మానవ అనుభవం అని పిలిచాను.

ఎందుకంటే చాలా మంది డేటాను గమనిస్తుంటే, వాళ్లు మనుషులను గమనించేవారు.

మనుషులు ఎప్పుడూ డేటా కంటే ముందే ఉంటారు.

అంకెల్లో జరిగేది దాదాపు ఎప్పుడూ మనుషుల్లోనే మొదలవుతుంది.

నా దారిని మార్చబోయే ఎన్నో మార్పులను నాకంటే ముందు ఒక స్త్రీ గుర్తించింది.

కొన్నిసార్లు అవి చిన్న వివరాలు.

ఒక వాక్యం.

ఒక మౌనం.

ఒక ఆందోళన.

పైకి అప్రధానంగా కనిపించే ఒక పరిశీలన.

అద్భుతమైనదేమీ కాదు.

నాటకీయమైనదేమీ కాదు.

అయినా, నెలలో ఏళ్లో గడిచాక, ఆ మాటలు తిరిగి వచ్చేవి.

అవి సరైనవే.

కాలక్రమేణా వినడం నేర్చుకున్నాను.

మర్యాద కోసం కాదు.

తెలివితో.

ఎందుకంటే ఒకే దృక్కోణం నుంచి అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రపంచం చాలా సంక్లిష్టమైనది.

ప్రతి మనిషీ దారిలో ఒక భాగాన్ని చూస్తాడు.

మొత్తం పటాన్ని ఎవరూ చూడరు.

నా జీవితం గుండా సాగిన స్త్రీలు ఏ కంపెనీ నేర్పలేని ఒక విషయాన్ని నాకు నేర్పారు.

లావాదేవీ కంటే ముందు అనుబంధం వస్తుంది.

ఎప్పుడూ.

ఒక ఒప్పందం ఒక అంగీకారాన్ని సృష్టించగలదు.

ఒక అనుబంధం నమ్మకాన్ని సృష్టించగలదు.

ఒప్పందం ఇక సరిపోనప్పుడు నమ్మకం బతికి ఉంటుంది.

నమ్మకం లేక అన్నీ కోల్పోయిన ఎంతో శక్తిమంతులను చూశాను.

దాని వల్లే ప్రపంచాలను నిర్మించిన, పైకి బలహీనంగా కనిపించే మనుషులనూ చూశాను.

నా కథలో ఉన్న స్త్రీలను గుర్తుచేసుకున్నప్పుడు, నేను పదవుల గురించి ఆలోచించను.

కంటికి కనిపించని తోడ్పాటుల గురించి ఆలోచిస్తాను.

గుర్తింపు అందుకోకుండా వాళ్లు జోడించినదాని గురించి.

వాస్తవంలోని వేర్వేరు భాగాలను కలిపి పట్టుకునే వాళ్ల సామర్థ్యం గురించి.

కుటుంబం.

పని.

అనుబంధాలు.

గాయాలు.

ఆశలు.

చాలా మంది పురుషులు జీవితాన్ని లక్ష్యాల వరుసగా ఎదుర్కొంటారు.

చాలా మంది స్త్రీలు దాన్ని సంబంధాల అల్లికగా ఎదుర్కొంటారు.

బహుశా అందుకేనేమో వాళ్లు తరచుగా కొన్ని నిర్ణయాలకు ముందుగా చేరుకుంటారు.

వాళ్లు బంధాలను చూస్తారు.

ప్రభావాలను చూస్తారు.

పర్యవసానాలను చూస్తారు.

అన్నిటినీ నేను ఒక్కణ్ణే పరిష్కరించాలని నమ్మిన నా జీవితంలోని ఒక కాలం గుర్తుంది.

పురుషుల్లో విస్తృతంగా ఉండే జబ్బు అది.

బలం అంటే స్వయం సమృద్ధే అనుకోవడం.

సహాయం అడగడం బలహీనత అనుకోవడం.

దుర్బలత్వం ఒక లోపం అనుకోవడం.

ఆ నమ్మకాన్ని కూల్చేసింది స్త్రీలే.

గొప్ప ఉపన్యాసాలతో కాదు.

ఆదర్శంతో.

నిజమైన బలం అన్నిటినీ భరించడంలో లేదని నాకు చూపిస్తూ.

అన్నిటినీ ఒంటరిగా భరించాల్సిన అవసరం లేనంత బలమైన బంధాలను నిర్మించడంలోనే ఉంటుంది.

అది ఒక విప్లవాత్మకమైన ఆవిష్కరణ.

ఎందుకంటే అది నేను ప్రపంచాన్ని చూసే తీరును మార్చింది.

నన్ను నేను చూసుకునే తీరునూ మార్చింది.

ప్రతి సంస్కృతికీ విజయానికి దానిదైన నిర్వచనాలు ఉంటాయి.

బిరుదులు.

పదవులు.

డబ్బు.

ప్రతిష్ఠ.

కాలక్రమేణా వేరే ఒక కొలమానం ఉందని నేర్చుకున్నాను.

మిగిలిపోయే మనుషులు.

పొందడానికి ఏమీ లేనప్పుడు కూడా మీ పక్కనే ఉండేవాళ్లు.

మీ మీద మీకే నమ్మకం కష్టమైనప్పుడు కూడా మిమ్మల్ని నమ్ముతూనే ఉండేవాళ్లు.

మీలోని మంచి భాగం బయటపడకముందే దాన్ని చూసేవాళ్లు.

నా జీవితంలో ఈ పాత్ర పోషించిన మనుషుల్లో చాలా మంది స్త్రీలే.

ఆ వాస్తవాన్ని విస్మరించడం అసాధ్యం.

పుస్తకాలు తరచుగా వీరులను కీర్తిస్తాయి.

జీవిత చరిత్రలు కథానాయకులను కీర్తిస్తాయి.

నిజ జీవితం ఇంకా చాలా నిజాయితీగా ఉంటుంది.

ప్రతి దారి వెనుకా దాన్ని నిర్మించడానికి తోడ్పడిన మనుషులు ఉంటారు.

శీర్షికల్లో కనిపించని మనుషులు.

గుర్తింపు కోరని మనుషులు.

ఇతరులు సంతకం చేసేదాన్ని సాధ్యం చేసే మనుషులు.

నా కథ గుండా సాగిన స్త్రీల గురించి ఆలోచించినప్పుడు, నేను సరిగ్గా దీని గురించే ఆలోచిస్తాను.

చూడగల వాళ్ల సామర్థ్యం గురించి.

అర్థం చేసుకోగల.

అండగా నిలబడగల.

సరిదిద్దగల.

ముందుగానే గ్రహించగల.

అన్నిటికంటే మించి ఒక సరళమైన నిజాన్ని గుర్తుచేయగల సామర్థ్యం గురించి.

నిజానికి ఎవరూ ఒంటరిగా దేన్నీ నిర్మించరు.

ఒక రచనపై మనం సంతకం చేయవచ్చు.

ఫోటోలో మనం కనిపించవచ్చు.

ఒక కథను మనం చెప్పవచ్చు.

కానీ ప్రతి కథ వెనుకా ఎప్పుడూ కంటికి కనిపించని ఒక సమూహం ఉంటుంది.

నా విషయంలో, ఆ సమూహంలోని ఒక ముఖ్యమైన భాగానికి స్త్రీ ముఖం ఉంది.

అందుకే స్త్రీలు దాన్ని మొదట చూశారని చెప్పడం ఒక రెచ్చగొట్టడం కాదు.

అది ఒక అంగీకారం.

ఎందుకంటే ఎన్నోసార్లు, ఏం జరుగుతోందో నేను అర్థం చేసుకోవడానికి చాలా ముందే, వాళ్లు అప్పటికే దాన్ని అర్థం చేసుకున్నారు.

స్త్రీలు దాన్ని మొదటే అర్థం చేసుకున్నారు.