14 · తెరిచిన తలుపు

చాలా ఏళ్ల పాటు బలం అంటే నియంత్రణే అని నేను అనుకున్నాను.

మాటలను నియంత్రించడం.

భావోద్వేగాలను నియంత్రించడం.

ప్రతిస్పందనలను నియంత్రించడం.

బాధను నియంత్రించడం.

లోతైన నమ్మకాలన్నిటిలాగే, ఈ ఆలోచనను కూడా నేను నెమ్మదిగా ఒంటబట్టించుకున్నాను.

దీన్ని ఎవరూ నాకు బహిరంగంగా నేర్పలేదు.

ఎవరూ నాతో ఇలా అనలేదు:

“మగవాడు ఏడవకూడదు.”

అయినా ఆ సందేశం అంతటా ఉండేది.

సంభాషణల్లో.

ప్రవర్తనల్లో.

ఉదాహరణల్లో.

చూపుల్లో.

సంస్కృతిలోనే.

అలా నేను చాలా చిన్నప్పుడే ఒక సరళమైన నియమం నేర్చుకున్నాను.

తట్టుకోవడం.

ఎప్పుడూ.

ఏం జరిగినా.

తట్టుకోవడం.

యువకుడిగా ఇది ఒక సద్గుణం అని నమ్మాను.

ఈ రోజు నాకు తెలుసు, అది కేవలం ఒక వ్యూహం మాత్రమే.

కొన్ని క్షణాల్లో ఉపయోగపడే వ్యూహం.

మరెన్నో క్షణాల్లో ప్రమాదకరమైనది.

ఎందుకంటే చాలా కాలం అణచి ఉంచినదంతా, ఎప్పుడో ఒకప్పుడు, బయటికి వెళ్లే దారి వెతుక్కుంటుంది.

బాధ మాయమైపోదు.

భయం మాయమైపోదు.

విచారం మాయమైపోదు.

అవి రూపం మార్చుకుంటాయి.

దాక్కుంటాయి.

ఎదురుచూస్తాయి.

ఆ తర్వాత, మనం అస్సలు ఊహించని క్షణంలో, తలుపు తడతాయి.

అన్నీ బలాన్నే కోరుతున్నట్టు అనిపించిన నా జీవితంలోని ఒక కాలం నాకు గుర్తుంది.

పని.

కుటుంబం.

బాధ్యత.

అనారోగ్యం.

నిర్ణయాలు.

నా మీద ఆధారపడిన మనుషులు.

ఒక సమాధానం కావలసిన మనుషులు.

ఒక దిశ కోసం వెతుకుతున్న మనుషులు.

ఆగిపోయే అవకాశం నాకు లేదు.

కనీసం నేను అలా నమ్మాను.

ప్రతిరోజూ ఒక కొత్త బరువును చేర్చుకునేవాణ్ణి.

ప్రతిరోజూ నా మాట నేనే వినే క్షణాన్ని ఇంకా ముందుకు నెట్టేవాణ్ణి.

ఇంకా ముందుకు.

ఎప్పుడూ ఇంకా ముందుకు.

ఒక మనిషి తన అంతరంగ ప్రపంచాన్ని ఎంత కాలం పట్టించుకోకుండా ఉండగలడో చూస్తే ఆశ్చర్యమేస్తుంది.

కానీ ఎప్పటికీ కాదు.

ఎవరూ ఎప్పటికీ అలా ఉండలేరు.

గొంతు చెప్పడానికి నిరాకరించేదాన్ని శరీరం చెప్పడం మొదలుపెట్టే క్షణం ఒకటి వస్తుంది.

అలసట పెరుగుతుంది.

నిద్ర మారుతుంది.

మనసు అలసిపోతుంది.

భావోద్వేగాలు మరింత సున్నితంగా మారతాయి.

నెమ్మదిగా అర్థమవుతుంది, మీరు ప్రపంచంతో పోరాడటం లేదని.

మీతో మీరే పోరాడుతున్నారని.

సత్యం ఒక సరళమైన రీతిలో వచ్చింది.

నిజమైన సత్యాలు ఎప్పుడూ వచ్చే రీతిలోనే.

ప్రత్యేక హంగులు లేకుండా.

ప్రకటనలు లేకుండా.

ప్రదర్శన లేకుండా.

ఒక రోజు బరువు మరీ ఎక్కువైపోయింది.

రక్షణలు మరీ చిన్నవైపోయాయి.

ఆ మౌనం నాకు గుర్తుంది.

ఆ ఒంటరితనం నాకు గుర్తుంది.

ఏ పాత్రనూ పోషించాల్సిన అవసరం లేదనే ఆ ఆకస్మిక అనుభూతి నాకు గుర్తుంది.

చాలా కాలం తర్వాత మొదటిసారి నేను ఒక వృత్తినిపుణుణ్ణి కాదు.

తండ్రిని కాదు.

భర్తను కాదు.

అధికారిని కాదు.

రచయితను కాదు.

నేను కేవలం ఒక మనిషిని.

నేను ఏడ్చాను.

సొగసైన ఏడుపు కాదు.

నియంత్రించిన ఏడుపు కాదు.

నిజమైన ఏడుపు.

చాలా దూరం నుంచి వచ్చే రకం.

ఏళ్లను దాటి వచ్చే రకం.

దాచుకున్నట్టు కూడా గుర్తులేని విషయాలను తనతో మోసుకొచ్చే రకం.

అది జరుగుతున్నప్పుడు, నాకు ఊహించని ఒక అనుభూతి కలిగింది.

బలహీనత కాదు.

విముక్తి.

చాలా కాలం మూసి ఉన్న ఒక గది చివరకు తన కిటికీలు తెరిచినట్టు.

గాలి మళ్లీ ప్రసరిస్తున్నట్టు.

ఏదో ఒకటి, చివరకు, అణచి ఉంచబడటం ఆగిపోయినట్టు.

అప్పుడే నాకు ఒక మౌలికమైన విషయం అర్థమైంది.

భావోద్వేగాలు శత్రువులు కావు.

అవి దూతలు.

మనకు ఏదో చెప్పడానికి వస్తాయి.

వాటిని పట్టించుకోకపోతే అవి పోవు.

ఇంకా గట్టిగా మాట్లాడతాయి, అంతే.

ధైర్యం అంటే లొంగకపోవడమే అని ఏళ్ల తరబడి నమ్మాను.

ఆ క్షణంలో అర్థమైంది, ధైర్యం అంటే మనల్ని మనం దాటనివ్వడం కూడా అని.

బాధ దాటనివ్వడం.

భయం దాటనివ్వడం.

విచారం దాటనివ్వడం.

సత్యం దాటనివ్వడం.

మనుషులు తరచుగా దుర్బలత్వాన్ని ఒక పగులులా ఊహించుకుంటారు.

అది ఒక తలుపుగా మారగలదని నేను కనుగొన్నాను.

ఎందుకంటే అన్నిటి నుంచీ మిమ్మల్ని మీరు కాపాడుకోవడం ఆపిన క్షణంలోనే, చివరకు మిమ్మల్ని మీరు తెలుసుకోవడం మొదలుపెడతారు.

తనను తాను తెలుసుకోవడం బయటి ఎన్నో యుద్ధాలు గెలవడం కంటే చాలా కష్టం.

ఆ రోజు నుంచి ఏదో మారింది.

నేను ఒక్కసారిగా మరింత జ్ఞానిని కాలేదు.

ఒక్కసారిగా మరింత బలవంతుణ్ణి కాలేదు.

మరింత నిజమైనవాణ్ణి అయ్యాను.

అది వేరే విషయం.

వేరేగా మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాను.

వేరేగా వినడం.

ఇతరులను మరింత అవగాహనతో చూడటం.

ఎందుకంటే తన బాధను దాటినవాడు ఇతరుల బాధను మరింత సులభంగా గుర్తిస్తాడు.

దాన్ని తీర్పు చెప్పడు.

దాన్ని చిన్నది చేయడు.

వెంటనే పరిష్కారం వెతకడు.

దాన్ని గుర్తిస్తాడు.

ఈ గుర్తింపే ఒక రకమైన సహాయం.

కాలం గడిచేకొద్దీ దుర్బలత్వాన్ని ఒక కొత్త వెలుగులో చూడటం మొదలుపెట్టాను.

నేను ఎక్కువగా మెచ్చుకున్న మనుషులు అజేయులుగా కనిపించేవారు కాదు.

నిజమైనవారు.

తమ మానవత్వాన్ని ప్రదర్శనగా మార్చకుండా చూపించగలిగినవారు.

ఇలా చెప్పడానికి భయపడనివారు:

“నేను నా శాయశక్తులా ప్రయత్నిస్తున్నాను.”

ఎందుకంటే, చివరికి, మనమందరం చేసేది ఇదే.

మన శాయశక్తులా ప్రయత్నించడం.

కొన్ని రోజుల్లో అది చాలా.

మరికొన్ని రోజుల్లో కొంచెం.

కానీ మన దగ్గర ఉన్నది ఎప్పుడూ అదే.

వెనక్కి తిరిగి చూస్తే, ఆ క్షణాన్ని నేను ఓటమిగా భావించను.

దాన్ని ఒక గడపగా భావిస్తాను.

నా జీవితంలోని అత్యంత ముఖ్యమైన గడపల్లో ఒకటి.

అంతకు ముందు, బలం అంటే ఏడవకపోవడం అనుకున్నాను.

ఆ తర్వాత అర్థమైంది, బలం అంటే తన కన్నీళ్లకు తానే భయపడకపోవడం అని.

ఎందుకంటే మనం నటించడం ఆపినప్పుడు మాత్రమే వచ్చే ఒక రకమైన పరిణతి ఉంది.

కనిపించడానికి ప్రయత్నించడం ఆపినప్పుడు.

అభినయించడం ఆపినప్పుడు.

చివరకు మన మానవ స్వభావాన్ని అంగీకరించినప్పుడు.

బలహీనమైనది.

అసంపూర్ణమైనది.

అద్భుతంగా అసంపూర్ణమైనది.

ఈ రోజు నాకు ఆ ఖచ్చితమైన రోజు గుర్తులేదు.

ఆ గంట గుర్తులేదు.

అన్ని పరిస్థితులూ కూడా గుర్తులేవు.

నేను నేర్చుకున్నది మాత్రమే గుర్తుంది.

పంచుకున్న బాధ తక్కువ బరువుంటుందని.

అహంకారం కంటే సత్యమే ఎక్కువ విముక్తినిస్తుందని.

దుర్బలత్వం గౌరవాన్ని నాశనం చేయదని.

దాన్ని సంపూర్ణం చేస్తుందని.

అన్నిటికంటే ముఖ్యంగా, అప్పట్లో పలకడం కూడా నాకు చేతకాని ఒక వాక్యం గుర్తుంది.

ఒక సరళమైన వాక్యం.

చాలా విషయాలను మార్చిన వాక్యం.

నేను ఏడవడం నేర్చుకున్నాను.

ఆ రోజు నుంచి నన్ను నేను మరింత బాగా అర్థం చేసుకోవడం మొదలుపెట్టాను.