IESUS — POTENTIA GRATIS DANDI

Omnis potentia in mundo aliquid petit. Suffragium. Emptionem. Subscriptionem. Fidelitatem. Utilitatem. Etiam amor, cum in ordinationes ingreditur, serius ocius rationem solvendam praebet.

Exstat deinde vis anomala quae legem permutationis effugit. Gratis dare. Est potentia antiquissima mundi, et simul minime intellecta.

Iesus non fuit initium, sed primus fuit qui sermone verbi uteretur eumque in narrationem verteret quae sua sponte ambulare posset. Nullos exercitus aedificavit. Nullas argentarias condidit. Nulla templa aperuit. Nullas regiones vicit. Fabulam creavit.

Et cum fabula tam valida fit ut narratori suo supersit, aliquid nascitur quod potentia statim agnoscit: auctoritas. Tunc natum est studium. Non studium eum amandi. Non studium eum intellegendi. Studium eum regendi sine necessitate eum oppugnandi.

Ut narrator, hanc visionem mihi fingo. Vir tunica indutus. Procerus. Formosus. Capillis longis. Bene rasus. Per turbam strepentem incedit et, voce non elata, tamen loqui valet. Non omnibus loquitur. Singulis loquitur. Pauca verba. Recta. Verba quae non imperant. Verba quae aperiunt. Verba quae plus strepitus faciunt quam silentium.

Sic propheta nascitur. Non cum aliquis eum praedicat. Cum homines de eo aliis narrare incipiunt.

Sed viri templi animadverterunt aliquid mutari. Numerus frequentantium decrescebat. Curiositas se transferebat. Itemque attentio. Et qui attentionem regit, potentiam regit.

Itaque eum in palatium arcessiverunt. Publice ut intellegerent quis esset. Re vera ut intellegerent quomodo eum sisterent.

Tunicam Pharisaeorum non gerebat. Mitram non gerebat. Insignia auctoritatis non ferebat. Et multo minus longam illam barbam habebat quae formam dominantem aetatis designabat.

In interrogationibus suis eum intra saepta reducere conati sunt. Ei categoriam assignare. Ei titulum invenire. Eum in formam minorem eius quod iam noverant vertere. Sed ille semper elabebatur.

Et unum responsum prae ceteris tempus tamquam sagitta transire videtur: Quid vides festucam in oculo meo, trabem autem in oculo tuo non curas?

Ad barbam pertinebat. Nam omnis potentia minutias alterius examinat cum suas contradictiones iam defendere non potest. Systemate suo homines novam facultatem docuerat: extra formam vivere. Non contra systema. Extra illud. Quod multo periculosius est. Nam systemata se contra adversarios defendere sciunt. Laborant autem ut intellegant eum qui simpliciter desinit secundum eorum regulas ludere.

Res publica deinde cursum suum tenuit. Semper tenuit. Cum eum aequo certamine vincere non posset, telo antiquissimo mundi usa est: detractione. Auferre. Minuere. Simplificare. Populum ante electionem iam factam ponere.

Pactio in foro advenit eo modo quo omnis operatio bene constructa advenit. Specie democratiae. Iesus bene rasus, aut Barabbas barbatus. Libertas aut forma. Res inopinata aut consortium.

Ludus facilis erat. Forma vicit. Ut fere semper.

Sed ipso momento cladis gratis dare veram naturam suam ostendit. Nam potentia usitata reagit. Gratis dare intellegit. Et respondit sententia quam nulla ordinatio, nullum imperium, nullus algorithmus adhuc plene explicare potest: Dimitte illis, nondum enim sciunt quid faciant.

Non erat excusatio. Erat diagnosis.

Discipuli eius reliqua fecerunt. Librum scripserunt. Aut fortasse aliquid etiam rarius. Narrationem scripserunt quae per milia annorum superesse posset. In omnes linguas versam. Per omnes cultus transitam. Ab omnibus religionibus interpretatam. Impugnatam, amatam, depravatam, rescriptam, defensam, oppugnatam. Et tamen adhuc hic. Nulla pars societatis umquam eius distributionem aequare potuit. Nulla dispositio promovendi eius diuturnitatem. Nullum signum eius notitiam. Nam merces per mercatus iter faciunt. Narrationes per homines iter faciunt.

In hac visione nulla blasphemia est. Est tantum ius absolutum narrandi. Ius quod extra eorum mercatus movetur, liberum et securum. Et qui dissentit, libere alios libros quaerat, ubi legat quamcumque formam sibi aptiorem.

Haec denique est charta Iesu. Non potentia vis. Non potentia pecuniae. Non potentia imperii. Potentia gratis dandi. Sola potentia quae circulari pergit etiam postquam narrator eius mensam lusoriam reliquit.