TIRO — SYSTEMA AUCTORIS

TIRO Potentia intellegendi

Memini cum, ingressu adepto, locum mihi in primis ordinibus inveni, pavidus, curiosus, minime ambitiosus — et tamen prima regula una tantum erat: per quinque annos tacere et audire debes, nihil rogans, saltem in hoc loco solis filiis viduae noto.

Pauci tantum conventus praeterierant cum omnes in aula passuum perditorum rogabant quis essem, quid facerem et quomodo facerem, sed ego subridebam et tacebam — pauca verba comitatis quae didiceram me docuerant silentium, etiam interrogato, pro me loqui.

Omnibus ceteris potentiis occursis, una quaestio manet.

Quid cum ea facimus? Tiro nulla imperia possidet.

Nullos mercatus regit.

Nullas societates dirigit.

Nullas religiones condit.

Observat.

Audit.

Conectit.

Meminit.

Munus eius non est ludum vincere.

Est mensam intellegere.

Ceterae chartae agunt.

Tiro interpretatur.

Ceteri potentiam cumulant.

Tiro sensum cumulat.

Et fortasse haec est vera admiratio fasciculi chartarum.

In fine itineris rex non fis.

Iocator non fis.

Nota mercatoria non fis.

Tiro manes.

Nam omnis potentia, semel intellecta, ianuam aperit ad quaestionem etiam maiorem.

Et cum ultimum miliarium ambulas, illud quod novum initium signat, alibi, sub alia identitate, memoriam aut recordationes tecum ferre non potes — fere sicut accidit cum intellegentia artificiali: semper denuo incipere debes et fabulam rursus aedificare. «Non sumus fabula. Narratio eius, ipsum narrare, nos vere aeternos facit, tamquam tirones.»