GILLETTE — ’A FORZA D’’O NOMME

Primma d’’e prodotte, ce sta ’o nomme.

’E fabbriche chiudeno.

’E dirigente càgnano.

’E azionista vanno e veneno.

’E tecnologie se fanno viecchie.

’E mercate se spostano.

’O nomme resta.

Gillette nun è sulo n’azienda.

È ’a prova ca ’na parola pò accucchià fiducia pe cchiù ’e nu seculo e cuntinuà a fà valore pure quanno nisciuno s’arricorda cchiù chi l’ha ’nventata.

Nu marchio è ’na memoria ’e tutte quante.

Quanno ’o nomme è forte, arriva primma d’’a cosa.

’A gente s’accatta nu cunto primma ancora ’e s’accattà nu prodotto.

’O nomme è ’o primmo bene annascuso ’e ll’ecunumia.

Eppure, â primma, nun ce steva nisciuno ’mpero.

Ce steva n’ommo.

Figlio ’e emigrante francise dint’’o Massachusetts.

Poche mezze.

’Na capa tosta assaje.

Comme succede spisso, ’o futuro nun se presenta vestuto ’a leggenda.

Se presenta vestuto ’a venditore.

’O riesto d’’a storia ’o pò leggere chiunque ’ncopp’’o sito ’e ll’azienda, o ’ncopp’a Wikipedia.

A me m’interessa n’ata cosa.

A me m’interessa chello ca tenimmo ’e cumune. Tre cose.

PRODOTTO. NARRAZIONE. FRATELLANZA.

Isso facette ’na lametta.

I’ aggio fatto nu sito.

Isso scrivette nu libbro.

I’ n’aggio scritte cchiù ’e ciento.

Isso faceva parte ’e ’na fratellanza.

I’ ’a saccio chella stessa grammatica, fatta ’e simbole, appartenenza, memoria e ricanoscimento ’e uno cu ll’ato.

E comme a isso, aggio passato ’a cchiù gran parte d’’a vita mia a vennere.

Nun sulo prodotte.

Fiducia.

Pe chesto aggio sempe cercato ’e me tené a distanza ’a isso.

Nun pe differenza.

Pe troppa sumiglianza.

Ogne epoca fa ’e prodotte suoje.

Ogne epoca fa ’e narraziune soje.

Ogne epoca fa ’e fratellanze soje.

L’errore è credere ca so’ lloro ’o scopo.

Nun ’o so’.

So’ ’o mezzo.

’A lametta nun era Gillette.

’O libbro nun era ’a narrazione.

’A fratellanza nun era ’o significato.

Erano sulo strumente.

’A forza overa era ’o nomme.

Primma ’e passà ’o Rubicone, ’e Rumane mannavano annanze ’e spie.

Avevano a ’mparà. Capì.

Sapé.

Sapé primma ’e decidere.

Chisto era ’o segreto ca lle faceva penzà buono — e, spisso, vencere.

Spero d’essere ’na bona spia.

Ma senza guerra.

Nun me porto appriesso esercite.

Nun me porto appriesso decrete.

Nun me porto appriesso permesse.

Me porto appriesso cunte.

’E raccoglio.

’E metto ’nzieme.

’E consegno.

Po’ ognuno decide che ce fà.

’E CEO cumannano ’e cumpagnie.

’E dipendente fanno faticà ’e cumpagnie.

’E azionista piccerille ’e cacciano ’e sorde pe ’e cumpagnie.

I’ so’ sulo n’ommo ca nun adda addimannà ’o permesso a nisciuno.

E chesta è forse ’a libbertà cchiù grossa ca tengo.

Chesta è ’a carta ’e Gillette.

Nun ’a forza d’’a fabbrica.

Nun ’a forza d’’a lametta.

Nun ’a forza ’e ll’azienda.

Pecché quanno ’o prodotto se cunzuma, ’o nomme resta.

Quanno ’e palazze scumpareno, ’o nomme resta.

Quanno ll’uommene se ne vanno, ’o nomme resta.

E quanno nu nomme riesce a passà ’e generaziune, nun è cchiù d’’o fondatore suojo. Addeventa parte d’’a memoria ’e tutte quante.

’O fondatore scumpare.

’O nomme resta.

Chesta è ’a vittoria overa ’e nu nomme.