OPA கையகப்படுத்தல் BIC – பங்குகள்

மதிய உணவுக் கட்டணத்தை நான் செலுத்தியிருந்தேன். முப்பத்தைந்து யூரோ. எந்தத் தயக்கமும் இல்லாமல்.

அதற்கு உடனடியாக ஒரு விளைவு இருந்தது: அங்கிருந்த பெண்கள் யாரும் அதை எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை, ஆனால் அது ஒரு சந்திப்பின் முடிவின் தொடக்கம் மட்டுமே.

Seine நதிக்கரையில் நாங்கள் நடந்துகொண்டிருந்தபோது, அவர்கள் அங்கும் இங்கும் நோட்டம் பார்க்கும் கேள்விகளைக் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தார்கள். அவர்கள் எங்கே போக விரும்புகிறார்கள் என்பது எனக்குத் துல்லியமாகத் தெரிந்தது. அவர்களில் ஒருவருக்கும் தெரியாமலேயே, ஒவ்வொருவராகக் கையைப் பிடித்து நான் அவர்களை அங்கே அழைத்துச் சென்றேன்.

நெப்போலியன் போனபார்ட் தன் குதிரையுடன் மிக உயர்ந்த குன்றின் மீது நின்று, தான் எப்படி வெல்லப்போகிறார் என்பதைப் பார்த்துக்கொண்டு, எதிரிகள் நசுக்கப்படுவதைக் கவனித்த கதை அவர்களுக்குத் தெரியுமா என்று கேட்டேன். ஒருவராலும் பதில் சொல்ல முடியவில்லை. ஆனாலும் பிரெஞ்சு வரலாற்றைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தவன் ஊடுருவி வந்த இத்தாலியனான நான் மட்டுமே. ஆஹாஹாஹாஹா.

பிறகு அந்தத் தருணம் வந்தது. நாங்கள் எல்லோரும் ஒரு கஃபேயின் முன் அமர்ந்து ஐஸ்கிரீம் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தோம்; அப்போது அவர்களில் மிக அனுபவமுள்ள பெண் இறுதியாகப் பேசத் தொடங்கி, முதல் உண்மையான கேள்வியைக் கேட்டார்.

பம்பர விளையாட்டு முடிந்துவிட்டது. இப்போது எல்லோரும் மீண்டும் தரையில் கால் பதித்திருந்தார்கள். முகமூடிகள் இல்லாமல் கேட்கவும், இந்த ஆட்டம் எப்படி முடியப்போகிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ளவும் நேரம் வந்துவிட்டது.

அனைவர் சார்பாகவும், நான் அழைப்பை ஏற்றுக்கொண்டதற்காக அவர் மீண்டும் நன்றி தெரிவித்தார்; ஆனால் எங்கள் சந்திப்பின் முடிவை இறுதியில் அவர்கள் தங்கள் கணவர்களிடம் தெரிவிக்க வேண்டியிருக்கும் என்று விளக்கினார். எப்படியிருந்தாலும், BIC COMPANY WORLDWIDE-இன் துடிக்கும் இதயத்தை நான் கடன் வாங்கியிருந்தேன், அதையும் வெறும் முப்பத்தைந்து யூரோவுக்குச் செய்திருந்தேன்.

Chanel ஒரு பக்கமாக நின்று என்னைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அவள் உண்மையிலேயே வியந்துபோனவளாகத் தெரிந்தாள்; நான் உண்மையில் யார் என்று யோசித்துக்கொண்டிருப்பவள் போலத் தோன்றினாள். என்னைப் போன்ற ஒருவரைத் தான் ஒருபோதும் சந்தித்ததில்லை என்று பின்னர் அவள் ஒப்புக்கொள்வாள்.

“நான் நம்புகிறேன்,” என்றார் அந்தப் பெண்மணி, “உங்கள் திறமைகளைக் கருத்தில் கொண்டால், எங்கள் ஆண்கள் அனைவரையும் ஒன்றுசேர்த்தாலும் உங்கள் திறன்களில் கால் பங்குகூட அவர்களிடம் இல்லை. நீங்கள் எழுதியதை அப்படியே செய்யக்கூடியவர் என்றும் நான் உண்மையாக நம்புகிறேன்—BIC மீது ஒரு கையகப்படுத்தல் சலுகையைத் தொடங்குவது. ஆனால் என் கேள்வி இதுதான்: GILLETTENARRATIVE.COM-ஐ எவ்வளவுக்கு விற்க விரும்புகிறீர்கள்? இருபத்து நான்கு மணி நேரத்திற்குள் நாங்கள் ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திடுவோம், பணத்தையோ—பங்குகளையோ—நீங்கள் விரும்பும் இடத்தில் செலுத்திவிடுவேன் என்று உறுதியளிக்கிறேன்.”

நான் அவரைப் பார்த்துப் பதில் சொன்னேன்: “என் இணையதளம் உங்களுக்கு ஏன் வேண்டும்?”

அவருடைய பதில் உடனே வந்தது. “APPLE இணையதளத்தின் உள்ளே NOKIA பதாகைகளை வைக்க விரும்புகிறோம். இது போதுமான அளவு தெளிவாக இருக்கிறதா? திரு. Frega, உங்கள் தளத்தைப் பெற நாங்கள் எவ்வளவு தூரம் போகத் தயாராக இருக்கிறோம் என்பது உங்களுக்குத் தெரியவே தெரியாது. எங்களுக்கு அது அடிப்படையானதாகிவிட்டது. எதையும் இழக்காமல் தொடர்ந்து வாழ வேண்டுமென்றால் அது இன்றியமையாதது. நாங்கள் ஆண்டுக்கு மூன்று பில்லியன் டாலர் வருவாய் ஈட்டுகிறோம் என்பது உண்மைதான், ஆனால் எங்கள் இயக்க லாபம் எப்போதுமே இரட்டை இலக்கத்தில்தான் இருந்திருக்கிறது. உலகம் முழுவதும் பெரும் அளவிலான பொருட்களை நகர்த்த வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ள நிறுவனங்களின் பிராண்ட் விநியோகச் செலவுகள் எங்களுக்கு இல்லை. எங்கள் நஷ்ட-லாப இயக்கம் மூன்று இலக்கப் பகுதியில் இயங்குகிறது.”

பிறகு அவர் நிறுத்திச் சொன்னார்: “முடிவில்லாத பேச்சில் நேரத்தை வீணாக்காமல், உங்களுக்கு ஒரு சலுகையைத் தருகிறேன்.”

தந்தார். தர்க்கமும் அறிவும் உள்ள எவரும் ஒருபோதும் மறுக்காத வகையான சலுகையை அவர் தந்தார்.

ஆனால் என் பதில் இதுதான். “ஒரு டாலர்கூடக் கொடுக்காமல் நீங்கள் என் புத்தகங்களை இலவசமாகப் படிக்கலாம். ஆனால் GILLETTE-க்குள் ஐம்பத்தெட்டு ஆண்டுகால குடும்பக் கண்ணியத்தைப் பணத்திற்காக மட்டும் நீங்கள் பறித்துக்கொள்ள முடியாது. நீங்கள் பார்க்கும் அனைத்தும். நான் கட்டியெழுப்பிய அனைத்தும். அனைத்தும். ஒரே ஓர் அமெரிக்க டாலர் மதிப்புதான். அந்த டாலரையும் என் தாய்க்கு மட்டுமே கொடுப்பேன், அப்படித்தான் இருக்க வேண்டும். ஒரு மகன் தன் தாயை ஒருபோதும் கைவிடுவதில்லை. அவன் என்றென்றும் அவளுடைய மகனாகவே இருக்கிறான். அவளுக்கு எதிராகப் பொறுப்பற்ற அல்லது இழிவான செயல்களைச் செய்ய அவன் யாரையும் ஒருபோதும் அனுமதிக்க மாட்டான். அவன் அவளுடைய மகன் மட்டுமே.”

என்னை ஹோட்டல் வரை துணையாக வரலாமா என்று அவர்கள் கேட்டார்கள். நன்றி சொல்லி வேண்டாம் என்றேன். விடைபெற்று நடந்து சென்றேன்.

ஆனால் நாள் இன்னும் முடியவில்லை. அவர்களுடைய பாதுகாப்புக் குழுவிடமிருந்து நான் இன்னும் தப்ப வேண்டியிருந்தது. நான் எங்கே போகிறேன் என்பது அவர்களுக்கு இனி புரியவில்லை. Paris மெட்ரோ அமைப்புக்குள் மூன்று மணி நேரத்திற்குப் பிறகு, அவர்கள் என்னைத் தவறவிட்டார்கள். களைத்துப்போனார்கள். கைவிட்டார்கள்.

நான் இந்தியர்களும் பிரேசிலியர்களும் பகிர்ந்துகொண்ட அறைக்குத் திரும்பினேன் — ஒருநாள் நான் சந்திக்க அனுமதி தர வேண்டிய ஒரு பெரிய கடவுளின் மகனாக, ஒரு தந்தை இறுதியில் தன் மிக மோசமான மகனையும் சந்திக்க அனுமதி தருவதைப் போலவே.