P&G ची नेहमीची कहाणी

नेहमीचीच कहाणी. पुरुष. तयारी नसलेले. अव्यवस्थित. “एक स्त्री येत आहे” याचा अर्थ नेमका तेवढाच — आणि त्याहून काही नाही, अशी खात्री असलेले.

तार स्पष्ट होती: एक स्त्री. देवदूत नाही. Juliana नाही. Gillette नाही.

त्यांनी सगळी तयारी केली होती. जेवण. पेये. अगदी फिलिपिनो स्वयंपाकीसुद्धा. पण कोणीही स्वतःची तयारी केली नव्हती. एखादी स्त्री आत येते तेव्हा महत्त्वाची असलेली एकमेव गोष्ट कोणालाच सुचली नव्हती: त्या खोलीला शोभेसे असणे.

ती आत येते. शांत हास्य. स्थिर पाऊल.

“नमस्कार सगळ्यांना. मी Juliana. पोर्तुगीज. 1 जुलैपासून मी इथे बदली होऊन येत आहे. सुरुवात करण्यापूर्वी मला माझ्या सहकाऱ्यांना भेटायचे होते — आणि माझ्यापुढे काय आहे ते समजून घ्यायचे होते.”

शांतता. पुरुष तिच्याकडे सूर्यग्रहण पाहावे तसे पाहतात — पाहू नये हे माहीत असूनही, थांबता न येता.

“माफ करा — तुम्ही कोणत्या विभागातून आहात?”

“आम्ही जाहिरात एजन्सींचे समन्वय करतो. आम्ही घोषवाक्यांचे पैसे देतो. आम्ही कल्पना आणतो.”

“कोणत्या कंपन्यांकडून?”

शांतता. कोणीही उत्तर देत नाही.
खोलीतला सगळ्यात मोठ्या आवाजाचा माणूस — नेहमी सगळ्यात मोठ्या आवाजाचाच — पुढे झुकतो.

“आणि तुम्ही? तुम्हाला कोणता विभाग दिला आहे?”

ती हसते.

“माझा अगदी वर आहे. Kamp आजोबांच्या शेजारी. Mr. J. च्या जवळ.”

“तुम्ही कंपनीच्या… आध्यात्मिक विभागात आहात का?”

“एका अर्थाने. पण मी नन नाही. मी त्यांच्यासारखाच उपदेश करते — फक्त मी तो अब्जावधींमध्ये करते.”

पुरुष एकमेकांकडे पाहतात. कोणीतरी कुजबुजतो:

“च्यायला, तुम्ही आहात तरी कोण?”

ती शेकोटीच्या जवळ जाते. काहीतरी खरे पाहावे तशी ती तिच्याकडे पाहते. मग वळते.

“मी Gillette ची नवी CEO आहे. 130 वर्षांनंतर. आणि उद्या सकाळी, तुमची हरकत नसेल तर, मी तुम्हाला स्वच्छ दाढी करून ऑफिसला यायला सांगणार आहे. प्रतिमा हा व्यवसायाचा भाग आहे. आणि आज… Gillette एक स्त्री आहे.”