దెయ్యం. GILLETTE MAN.

ఆ ఉదయం నేను నడుచుకుంటూ స్మశానానికి వెళ్లాను. అది నాన్న పుట్టినరోజు వార్షికోత్సవం, కాలినడకన అంత దూరం వచ్చాక కాసేపు విశ్రాంతి తీసుకోవడానికి ఆగాను, కూర్చోవడానికి ఒక బెంచీ దొరికింది, దాని కొంత భాగంలో ఇద్దరు వృద్ధ పెద్దమనుషులు కూర్చుని ఉన్నారు.

నేను వాళ్లను పలకరించాను — అపరిచితుల గురించి నా గలిలయ సహోద్యోగి మనకు వదిలి వెళ్లిన ఒక పాత నియమం — ఊపిరి తీసుకోవడానికి నేను కుదురుగా కూర్చుంటుండగా, వాళ్లిద్దరూ బిగ్గరగా మాట్లాడుకోవడం మొదలుపెట్టారు, ఒక బహిరంగ సంభాషణ, చూస్తుంటే అది ఏమాత్రం రహస్యంగా ఉంచడానికి కాదనిపించింది, నేను సరిగ్గా అక్కడే కూర్చుని ఉన్నా.

చిన్నవాడు పెద్దవాడిని, తాను ఎలా చనిపోతానని అనుకుంటున్నాడు, తన అంత్యక్రియలకు ఎవరు రావాలని కోరుకుంటాడు అని అడిగాడు. అవతలివాడు జవాబిచ్చాడు: “నా వయసులో, కేవలం 96, నాకు మిగిలిన కోరికలు కొన్నే, నేను చనిపోయినప్పుడు నాకు తెలిసిన వాళ్లందరూ అక్కడ ఉంటారని నేను ఆశించను, ఎందుకంటే వాళ్లు ఎక్కడ ఉన్నా, ముందే నేనే వెళ్లి వాళ్లకు వీడ్కోలు చెప్పాలని ఆశిస్తున్నాను.”

బదులుగా, ఆ ముసలాయన చిన్నవాడిని అడిగాడు: “మరి నువ్వు, నువ్వు ఎలా చనిపోవాలనుకుంటున్నావు?”

“చూడండి,” అన్నాడు అతను, “నాకు 62 ఏళ్లు, బ్యాంకులూ ఫైనాన్స్ కంపెనీలూ కలిపి దాదాపు 26 అప్పులు తీసుకున్నాను, దానికి తోడు నేనెప్పటికీ చూడని ఒక ఇంటి మీద తనఖా రుణం, ఈ లంజకొడుకులందరూ, నేను ముందే చస్తే అని, నాతో ఇన్సూరెన్స్ పాలసీల మీద హడావిడిగా సంతకాలు పెట్టించుకున్నారు — తమ ముడ్డి కాపాడుకున్నారు. ఈలోగా, ఒక్కసారి మీరు చనిపోతే, ప్రభుత్వం పన్ను బిల్లులన్నీ, జరిమానాలన్నీ రద్దు చేస్తుంది. ఇక వారసత్వం అంటారా, వదిలి వెళ్లడానికి నా దగ్గర ఏమీ లేదు. నా దగ్గర ఉన్నదంతా, జీవితంలో నేను కలిసిన ప్రతి ఆడదానికీ ఇచ్చేలా జాగ్రత్తపడ్డాను — కానీ ‘కొంచెం కొంచెంగా’ అనే నియమంతో.”

“ప్రశ్నకూ నా కుతూహలానికీ క్షమించండి, కానీ ఈ ‘కొంచెం కొంచెంగా’ అంటే ఏమిటి? డబ్బా, బహుశా?”

“కాదు, మిత్రమా. ప్రేమ మాత్రమే — కానీ తిరిగి రాని ప్రేమ, వాళ్లు మిమ్మల్ని ఈ లోకంలోకి తీసుకొచ్చినప్పుడు జీవితం ఎలాగో అలాగే.”

వాళ్లిద్దరూ పకపకా నవ్వారు, నేనూ వాళ్లతో కలిశాను. తర్వాత వాళ్లు నా వైపు తిరిగి నేనేమనుకుంటున్నానో అడిగారు.

“పంచుకున్నందుకు ధన్యవాదాలు, మీరిద్దరూ నన్ను చూడగలుగుతున్నందుకు నాకు సంతోషం, ఎందుకంటే నేను కేవలం ఒక దెయ్యాన్ని. ఈ క్షణంలో మన కళ్లు కలుస్తున్నాయంటే, మీరిద్దరూ సరైన దారిలో ఉన్నారని అర్థం, తండ్రి ఇంటికి వెళ్లే దారిలో.”

వాళ్లు ఒక్క ఉదుటున లేచారు, తమ వృషణాలను పట్టుకున్నారు — దుశ్శకునాన్ని తరిమే పాత ఇటాలియన్ నమ్మకం — కాళ్లు ఎంత వేగంగా తీసుకెళ్లగలవో అంత వేగంగా పారిపోయారు.

నా చిన్న వ్యంగ్యపు జోక్ పూర్తి చేయడానికి కూడా నాకు సమయం దొరకలేదు, కేవలం ఆ “అర్థపరమైన ముందస్తు రుచి” కే వాళ్లు భయంతో కుప్పకూలిపోయారు. మాటలు ఎంత బలమైనవో అప్పుడే నాకు అర్థమైంది.

ఇప్పటినుంచీ, భవిష్యత్తులోనూ నేను మరింత జాగ్రత్తగా ఉండటం మొదలుపెట్టాలని అనుకున్నాను, ఎందుకంటే నాకు కూడా ఒక దెయ్యాన్ని కలిసే ప్రమాదం ఉండొచ్చు — బహుశా అతను నన్ను అడుగుతాడు, వెబ్‌లోని జనాన్ని కలవడానికి ADS కీ SEO కీ డబ్బు కట్టాలా, లేక నేను చేసినట్టు చేయాలా: అవి లేకుండా.

Ferdinando