PROFESOR MALANDRINO OD GILLETTE

Gillette’s Malandrino Professor — Gillette The Missing Piece, chapter 02

GILLETTE, BRAKUJĄCY ELEMENT · Wydanie polskie  ·  Nr 02

PROFESOR MALANDRINO OD GILLETTE


Następnego dnia miałem spotkanie w sprawie wynajmu mieszkania. Lizbona była fantastyczna, ale przy takich cenach najmu prawie nieosiągalna, więc musiałem wylądować na ostatniej granicy stolicy, na historycznych przedmieściach: AMADORA BORDEA.

Okolica była charakterystyczna, bo mieściła ojczyznę portugalskiej społeczności cudzoziemców, i to nie tylko obywateli Portugalii – także kilku infiltratorów, takich jak ja.

Ojciec i syn przyszli mnie powitać, ale kiedy wszedłem do domu, pokazali mi piętrowe łóżko dzielone z trzema innymi osobami, w pokoju o powierzchni 9 metrów kwadratowych, w mieszkaniu z trzema pokojami, dziewięcioma lokatorami, jedną łazienką, małą kuchnią, trzema lodówkami i karaluchami jako stałymi gośćmi – wszystko na około 60 metrach kwadratowych, za 230 euro miesięcznie.

Zostawało mi dokładnie 70 euro miesięcznie na jedzenie i życie, ale zrozumiałem coś innego: przechodziłem kurs tego, jak biedni muszą nauczyć się zarządzać bogactwem – a tego nikt nie uczy.

Chłopaki podchodzili jeden po drugim, żeby się przedstawić, podając imię i kraj pochodzenia, i obserwowali mnie, żeby się zorientować, jak się zachowam i czy jestem rasistą.

Każdego obdarzyłem uśmiechem i pozdrowieniem w jego języku: ANGOLA, MOGADISZU, SÃO TOMÉ, BRAZYLIA, PORTUGALIA, CHINY, ROSJA i ARABIA SAUDYJSKA.

Tego wieczoru zaprosili mnie na swoją kolację – przygotowali tę okazję, żeby mnie powitać. Byłem najstarszy w grupie i po 20 minutach nieśmiałej rozmowy ze wszystkimi moja nowa portugalska tożsamość narodziła się w chwili, gdy usłyszałem, jak mnie nazywają:

Profesor Malandrino

Wszyscy byli młodymi chłopakami, którzy zostawili matki, żony albo dziewczyny daleko od domu i od ludzi, których kochali, a ja postanowiłem opowiedzieć im prawdziwą historię z własnego doświadczenia – w zamian miałem dostać od każdego z nich reakcję, która pomogłaby mi zmierzyć ich charakter i osobowość. Żaden z nich nie znał mojej metody.

Opowiedziałem im, że w 2021 roku pozwoliłem sobie na wakacje w Brazylii, w mieście Natal – miejscu znanym z wydm i lokalnych rytuałów – gdzie, kiedy dzień przechodził w noc, dziewczyny ze szczytu wydmy schodziły tyłem, zmierzając ku każdemu mężczyźnie, który niewzruszenie czekał na dole, żeby go poznać i zbudować nowe relacje, a może nawet przyszłość dla siebie.

Zostałem w tym mieście czterdzieści dni – to była naprawdę moja brazylijska kwarantanna – ale nigdy nie wziąłem udziału w grze. Pozostałem widzem i patrzyłem.

Dziś bardziej niż kiedykolwiek myślę o tym, jak bardzo przydało mi się poznanie Brazylii – nawet przy niespodziewanym pojawieniu się kobiety na stanowisku CEO Gillette – i gdyby kiedyś zapytała mnie o swoją ojczyznę, mógłbym jej powiedzieć:

RYTUAŁ WYDM,

ZNAM GO,

ALE NIGDY W NIM NIE UCZESTNICZYŁEM,

BO NIKOMU NIE OFERUJĘ PRZYSZŁOŚCI,

TYLKO TERAŹNIEJSZOŚĆ.

Najbardziej uderzyła mnie w tym mieście historia z córką rektora, którą poznałem przypadkiem w poniedziałkowy wieczór na imprezie dla singli.

Przyszedłem ze 100 przygotowanymi papierowymi wizytówkami z moim imieniem i brazylijskim numerem telefonu, które wymieniałem z kobietami w lokalu – z tymi, które mi się podobały i mówiły, że są singielkami, rozwódkami albo wdowami. Następnego dnia cztery z nich spotkałem w supermarkecie, na zakupach z mężami i dziećmi, i nie padło ani jedno słowo, były tylko milczące spojrzenia.

Camilla, córka rektora, była piękną i przytłaczającą kobietą. To ona zabrała mnie do siebie o drugiej po południu i kazała mi wyjść o dziesiątej wieczorem, i właśnie tam zrozumiałem, że mój kolega z góry chciał mnie ukarać – dać mi do zrozumienia, że kobieta może pokonać tysiąc mężczyzn, ale tysiąc mężczyzn nie pokona jednej kobiety.

Bez wchodzenia w szczegóły: zaraz potem zabrałem ją na kolację do włoskiej restauracji i zamówiłem dwie butelki białego wina i 14 homarów tylko dla niej. Brazylijski kelner zapytał, czy chcę bruschettę, ale zmęczenie – albo mój zdradliwy słuch – sprawiło, że usłyszałem to słowo jako „bussetta”, a ja byłem już wyczerpany i gotowy do ucieczki.

Wszyscy chłopacy w pokoju się śmiali i wyglądali jak zahipnotyzowani – wciąż tkwili w dwunastostronicowej wersji Amazona o tym, jak sprzedaje się miłość. Jak mogłem mówić dalej, nie ryzykując, że wybuchną?

Zakończyłem rozmowę i poszedłem spać.

Następnego ranka wszyscy w domu powtarzali „brazylijska bussetta” i „bussettero”, co w kolumbijskim hiszpańskim znaczy kierowca autobusu – ale gra słów i tak wszystkich rozbawiła.

Wyjechałem 22 listopada 2025 roku i wszystkim było przykro, że odchodzę – nawet karaluchy, które spały ze mną w łóżku, miały chwilę smutku, bo dopiero w tej chwili, kiedy byłeś z kimś szczęśliwy, a on odchodzi, rozumiesz, czego już nigdy nie będziesz miał.


Ferdinando

PDF ← GILLETTE, BRAKUJĄCY ELEMENT