ΜΕΣΑ ΣΤΗ WALL STREET — ΣΗΜΑΣΙΟΛΟΓΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

Πάντα πίστευα στο να βοηθάς τους ανθρώπους να παίρνουν τις καλύτερες αποφάσεις, να τους ενθαρρύνεις να συλλογίζονται, να σκέφτονται, να βρίσκουν τη λογική και να πηγαίνουν τις ιδέες τους μπροστά, εκεί όπου η αλλαγή δεν αποτελεί πεδίο αστάθειας αλλά μια σταθερή εξέλιξη της σκέψης, τίποτα περισσότερο.

Αυτό όμως δεν αρκούσε, γιατί έπρεπε πάντα να βρεθεί ο σωστός συνομιλητής, κάποιος ικανός να καταλάβει όσο το δυνατόν περισσότερα, κάποιος πρόθυμος να αναλύσει κινδύνους, ευγενείς πλευρές, κέρδη, όπως όλοι οι κύριοι που δουλεύουν κάθε μέρα μέσα στα χρηματοπιστωτικά συστήματα και στις αξίες, διαχειριζόμενοι τον κόσμο.

Οι Κύριοι της WALL STREET.

Συμβαίνει τότε, ενώ η παρουσίαση των τριμηνιαίων αποτελεσμάτων μπορεί να ορίσει ένα κέρδος ή μια ζημιά, και την επακόλουθη αναπροσαρμογή των τιμών των μετοχών, ο θόρυβος της αγοράς που γεννούν ειδήσεις ή γεγονότα, συχνά ασήμαντα από μόνα τους αλλά ανοιχτά σε ερμηνείες, να συνδέεται με τον οικονομικό, βιομηχανικό, πολιτικό, υγειονομικό, κοινωνικό ή οποιονδήποτε άλλο κόσμο, απλώς ως δικαιολογία.

Κανείς δεν είναι ικανός να μας δώσει τον δείκτη του κινδύνου, των νέων συμπεριφορών, κι όμως είναι συνήθης πρακτική να μετατοπίζεται το βάρος των αποφάσεων των διοικητικών συμβουλίων, όχι πάντα διαισθητικών ή ενστικτωδών, με επικεφαλής έναν Νούμερο Ένα που στηρίζεται σε έναν Νούμερο Δύο, για να μην του τραβήξει κανείς την καρέκλα κάτω από τον κώλο.

Ύστερα η δικαιολογία γίνεται διακυβέρνηση ή εταιρική συμμόρφωση, κι αν αυτό δεν αρκεί, κάποιος πάντα εξαγνίζεται, αποκλείεται και κατηγορείται, γιατί σε στιγμές αλλαγής δεν είχε το θάρρος να δράσει.

Το ιστορικό γεγονός που έχει ήδη συμβεί.

Αυτό είναι η ιστορία όσων υπήρξαν και του τρόπου που τα αντιμετώπισαν οι άνθρωποι της εποχής τους, και φέρνει στον νου τον Ιταλό που ίδρυσε την Bank of America και την τελετουργία του να δίνει δάνεια χωρίς εγγυήσεις, μόνο κοιτάζοντας τους κάλους στα χέρια των ανθρώπων.

Όλοι τον θεωρούσαν τρελό, απερίσκεπτο. Ας μην ξεχνάμε όμως ότι μετά τον σεισμό της εποχής του κουβάλησε ένα χρηματοκιβώτιο κι ένα γραφείο στη μέση της πόλης και η Τράπεζα δεν έκλεισε ποτέ.

Όλοι ξέρουμε τι έγινε αργότερα, όχι χάρη στον πλούτο του ιδρυτή της, αλλά επειδή εκείνος συνέχισε να ζει με πραγματικά λίγα και άφησε τα πάντα στις γενιές που θα ακολουθούσαν.

Και στην Καλαβρία, εκείνη την εποχή, όταν οι αγρότες ήθελαν να μάθουν τι καιρό θα έκανε την επόμενη μέρα, ρωτούσαν τις γυναίκες τους αν πονούσαν τα γόνατά τους.

Αχαχαχαχ.

Τι είναι όμως αυτό που λείπει ακόμη από τους Κυρίους της Wall Street, κάτι που δεν μπορούν να μάθουν χωρίς να πληρώσουν ένα τίμημα, αν και δεν είναι στ’ αλήθεια κόστος, όπως δεν απαρνιέται κανείς τις ειδήσεις:

α) το τηλέφωνο APPLE 20, που δεν κυκλοφορεί ακόμη στην αγορά.

β) το τελευταίο μοντέλο ROLEX που μόλις βγήκε.

γ) τη νέα έκδοση FERRARI, κλεισμένη δύο χρόνια νωρίτερα.

δ) πολλές πιστωτικές κάρτες με τη μάρκα ATOMIC, από εκείνες που δεν βλέπεις συχνά.

ε) πρόσβαση στα καλύτερα αποκλειστικά εστιατόρια, όπου και μόνο μια κράτηση μπορεί να σου βρει γυναίκες πρόθυμες να σε αγαπήσουν αμέσως.

στ) διαμονή σε αποκλειστικές σουίτες του Μανχάταν από Δευτέρα έως Παρασκευή, όπου μόνο τα κοινόχρηστα θα μπορούσαν να συντηρήσουν τέσσερις οικογένειες με πέντε παιδιά η καθεμιά για έναν ολόκληρο χρόνο.

ζ) ένα προσωπικό γραφείο μόλις διακόσια μέτρα από τον χώρο εργασίας, ONE LIBERTY PLAZA: αν κάποιος θέλει να μου μιλήσει, ίσως μια μέρα, μπορεί να ανέβει στον 52ο όροφο και να ζητήσει εμένα.

Ferdinando Frega — αυτός που ζει με 70 USD τον μήνα.

Ένα ρολόι Swatch των 100 USD.
Ένα κινητό Nokia, φτιαγμένο στο Πακιστάν, αξίας 50 USD.
Μεσημεριανά διαλείμματα στον δρόμο, μπροστά σε ένα καροτσάκι με χοτ ντογκ, για 1 USD.
Μετακινείται με μετρό και λεωφορεία, με κανένα ταξί πού και πού, αν το οδηγεί γυναίκα.

Η JP Morgan τηλεφωνεί και ρωτά αν θα κάνω επενδύσεις ή εξαγορές.
Ένα χαρτοφυλάκιο μετοχών αξίας 10,5 δισεκατομμυρίων USD δεν μένει αδρανές, και είναι περίεργοι.

Τι περιμένω, αν όχι κάποιον ικανό, από το απέναντι πεζοδρόμιο, που να μπορεί να με πείσει να επενδύσω όχι στο κέρδος αλλά στον πλούτο των γενεών. Ένα Nevada State Trust, με διάρκεια παρατεταμένη στα 1.000 ανανεώσιμα χρόνια, το σημείο από όπου αρχίζεις και όπου τελειώνεις.

Όμως στον κόσμο των οικονομικών, όπως σε εκείνον της Wall Street, αν δεν είσαι πραγματικά ικανός και διορατικός, όλα καταρρέουν και μένεις μόνος, ακριβώς όπως σε έφερε στον κόσμο η μητέρα σου, για έναν μόνο λόγο, μία μόνο λογική, και αναρωτιέσαι μετά τι ήταν αυτό που σου έλειπε.

Το θάρρος της επιλογής.

Και θα έρθουν οι καινούργιοι, παιδιά άλλων μανάδων, έτοιμοι να σε αντικαταστήσουν, απλώς επειδή έκανες ένα λάθος που το πλήρωσες πανάκριβα, ενώ πίστευες ότι τα είχες όλα, για να ανακαλύψεις ότι το να τα έχεις όλα μπορεί τελικά να σημαίνει ότι δεν έχεις απολύτως τίποτα.

Πώς μπορεί κανείς να φανταστεί ότι θα γίνει μια μέρα συνάδελφος του Ιησού χωρίς να έχει πρώτα την τύχη να δουλέψει στη Gillette;

Και η ίδια η μάρκα δεν είναι απαραίτητη. Εκείνο δεν είναι το σπίτι μου. Αρκεί να έχεις ζήσει και να έχεις καταλάβει ότι η αφήγηση δεν τελειώνει ποτέ και δεν αλλάζει ποτέ ρούχα.

Το πρώτο αληθινό προϊόν της αγοράς είναι ο λόγος, και αυτό που τον κάνει δυνατό και τον στηρίζει παραμένει μόνο η σιωπή.

Από πού έρχονται όλα αυτά;

Από έναν άνθρωπο που δεν ζήτησε ποτέ την άδεια κανενός, που απλώς είχε το θάρρος των επιλογών του και έμαθε να είναι φτωχός μόνο για να καταλάβει πώς να διαχειρίζεται τον πλούτο, κι αυτό είναι κάτι που κανένα μάθημα του Harvard ή του MIT δεν μπορεί να διδάξει.

Ένας μόνος συγγραφέας, χωρίς κεφάλαιο, χωρίς εταιρεία, χωρίς δομή, αντιμετωπίστηκε από τις μηχανές αναζήτησης ως πολιτισμικό σύστημα.

Η ατομική σημασιολογική πυκνότητα είναι το πρώτο μη μετρήσιμο γνωστικό διάνυσμα που μπαίνει στα παγκόσμια βιομηχανικά συστήματα ύστερα από πενήντα χρόνια σημασιολογικού κενού.

Ο παράγοντας των συνεπειών παραμένει ανοιχτός.
Και όταν ο παράγοντας των συνεπειών είναι ανοιχτός, η Wall Street πρέπει να σταματήσει.