Η ΜΕΤΟΧΗ ΤΗΣ WALL STREET

Εισαγωγή στη σάγκα της Wall Street

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη μέρα που μπήκα στο οικοτροφείο.

Ήταν 15 Οκτωβρίου 1970. Πέμπτη.

Για την περίσταση ήταν εκεί ο πατέρας μου. Είχε ζητήσει από τη Gillette ένα απόγευμα άδεια, κάτι που σπάνια συνέβαινε. Κοιτάζοντας πίσω, καταλαβαίνω ότι δεν συνόδευε απλώς ένα παιδί στο σχολείο. Παρέδιδε ένα μικρό κομμάτι της ιστορίας της Gillette σε έναν κόσμο που κανείς από τους δυο μας δεν μπορούσε ακόμη να καταλάβει.

Μια νεαρή καλόγρια, η αδελφή Giuseppina, ήρθε να με υποδεχτεί.

Ανοιχτόχρωμο δέρμα, γαλανά μάτια, νεανικό πρόσωπο. Το μαντίλι έκρυβε όλα τα υπόλοιπα. Με πήρε από το χέρι και με οδήγησε στην τάξη 1Α, όπου με περίμενε η δασκάλα μου, η αδελφή Dominella.

Η αδελφή Dominella ήταν ήδη ηλικιωμένη.

Έτριβε συνεχώς τα γόνατά της και προέβλεπε τη βροχή με αξιοσημείωτη σιγουριά. Κατά τη γνώμη της, ο καιρός ζούσε μέσα στις αρθρώσεις της. Αν πονούσαν τα γόνατά της, έρχονταν σύννεφα.

Όταν μπήκα στην τάξη, ήξερε ήδη το όνομά μου.
Στην πραγματικότητα, το ήξεραν όλοι.
Τα νέα ταξίδευαν γρήγορα μέσα σε εκείνους τους τοίχους.
Τα δώρα είχαν φτάσει πριν από μένα.

Κάθε αίθουσα είχε το ίδιο δώρο: απλές πλαστικές σακούλες με το κόκκινο λογότυπο της Gillette της δεκαετίας του 1970, διακοσμημένες μόνο με εικόνες από ξυραφάκια.

Ήμουν πολύ μικρός για να το καταλάβω, αλλά είχα ήδη γίνει ένας μικρός πρεσβευτής μιας εταιρείας που θα με ακολουθούσε σε όλη μου τη ζωή.

Το πρώτο μάθημα ήταν για την πράξη.
Τις καλές πράξεις.

Στα έξι μου χρόνια, αυτό έμοιαζε αρκετά απλό.
Η καλή πράξη ήταν καλή.
Η κακή πράξη ήταν κακή.
Τέλος της υπόθεσης.

Η ζωή όμως, όπως πάντα, είχε άλλα σχέδια.

Λίγα χρόνια αργότερα ανακάλυψα ότι οι πράξεις δεν κρίνονται ποτέ γι’ αυτό που είναι. Κρίνονται από τις ιστορίες που τις περιβάλλουν.

Δώσε σε κάποιον μια καραμέλα και γίνεται καλή πράξη.
Χρησιμοποίησε την ίδια καραμέλα για άλλον σκοπό και ξαφνικά γίνεται κακή.
Η πράξη μένει ίδια.
Αλλάζει μόνο η αφήγηση.

Αυτό ήταν το πρώτο αληθινό μάθημα της ζωής μου.
Όχι η ηθική.
Όχι η θρησκεία.
Όχι η πειθαρχία.
Η αφήγηση.
Η παράξενη δύναμη που μεταμορφώνει ίδια γεγονότα σε αντίθετα νοήματα.

Δεκαετίες αργότερα, η Gillette θα με έφερνε στη Βοστώνη.
Μαζί με συναδέλφους από όλο τον κόσμο, θα βρισκόμουν τελικά στην οικονομική πρωτεύουσα που τα παιδιά των οικοτροφείων δεν ονειρεύονται ποτέ: τη New York.

Ακόμη και κοντά στην ίδια τη Wall Street.

Αυτό όμως είναι μια άλλη ιστορία.
Έχει ήδη γραφτεί αλλού, και ποτέ δεν μου άρεσε να επαναλαμβάνομαι απλώς για να γεμίσω λογοτεχνικό χώρο.

Μένει όμως μια σκέψη.

Τους ανθρώπους τους θυμούνται πάντα για τις πράξεις τους.
Κάποιες πράξεις γίνονται ιστορίες.
Κάποιες ιστορίες γίνονται Ιστορία.

Κι αν αυτές οι πράξεις τύχει να είναι γραμμένες σε χαρτί, να διαπραγματεύονται, να αποτιμώνται, να αγοράζονται, να πουλιούνται και να εισάγονται στο χρηματιστήριο κάθε μέρα…
ποιος διάολο θα τις ξεχάσει ποτέ;