Η ΧΕΙΡΟΜΑΝΤΙΣΣΑ ΤΗΣ WALL STREET — ΣΥΝΕΧΕΙΑ

GILLETTE FROM WALL STREET

Η ΧΕΙΡΟΜΑΝΤΙΣΣΑ ΤΗΣ WALL STREET — ΣΥΝΕΧΕΙΑ

WALL STREET · 10

Η συνάντηση με την ενενήντα δύο χρονών Πορτογαλίδα χειρομάντισσα στη Βοστώνη, λίγες μέρες νωρίτερα, μου είχε αφήσει μια έκπληξη και μια ευχάριστη ανάμνηση μέσα στη σιωπή μου, μαζί με ένα χαμόγελο που δεν έλεγε λόγια αλλά σκεφτόταν πάντα το ίδιο: και τώρα τι θα συμβεί που δεν το έχω ήδη προβλέψει;

Ο εσωτερισμός, μέσα στον Πυθαγόρα και στη γεωμετρία του, ήταν το πολιτισμικό μου θεμέλιο τα τελευταία τριάντα τρία χρόνια. Τη μαγεία, λευκή ή μαύρη, δεν την είχα συναντήσει ποτέ στ’ αλήθεια — την είχα χρησιμοποιήσει με ειρωνεία, για ευγενείς σκοπούς, μόνο διαβάζοντας ωροσκόπια και ζώδια. Δεν κόστιζε τίποτα να διαβάζω κάθε πρωί τις στηλίτσες στις εφημερίδες, και τη χρησιμότητά τους την έστρεφα σε ένα μόνο πράγμα: να κατακτώ ωραίες, αδύνατες γυναίκες, γυναίκες που έλεγαν πως δεν περίμεναν κανέναν άντρα, αλλά έψαχναν πάντα ακριβώς έναν σαν εμένα.

Εκείνο το βράδυ γύρισα στο ξενοδοχείο, στη Δωδέκατη Οδό — αν και δεν ήταν στ’ αλήθεια διεύθυνση της πόλης, ήμουν απλώς εγώ που μετρούσα τα τετράγωνα από το εστιατόριο ως εκεί που κοιμόμουν, για να μη χαθώ.

Το δείπνο ήταν το ίδιο όπως πάντα, χρόνια τώρα — δεν θα παραιτούμουν ποτέ από τα λιγκουίνι μου με αστακό στο MAIN, εκείνα που μιλούσαν αγγλικά, ενώ τα δικά μου μιλούσαν αφρικάανς και δεν γίνονταν πάντα κατανοητά, ένα μείγμα από αφρικανικές φυλετικές γλώσσες και ολλανδικά.
Για το κρασί δεν υπήρχε αμφιβολία: ένα ποτήρι σε κάθε γεύμα, πάντα, κόκκινο, ιταλικό — ο ουρανίσκος δεν ζητούσε τίποτε άλλο. Όταν όμως τον ρυθμό τον έδινε η τσέπη, δεν έμενε παρά να το κόψω και να περάσω στο νερό της βρύσης.

Το δωμάτιό μου ήταν όμορφο, γεμάτο ανέσεις που έμεναν κλειστές — μια πισίνα, ένα γήπεδο γκολφ, μια σάουνα, μια αίθουσα μασάζ, δύο ξανθιές και δύο μαύρες γυναίκες και μία κοκκινομάλλα, ένας χειμερινός κήπος, όλα διπλωμένα σε έναν μόνο πίνακα κρεμασμένο στην είσοδο σαν παζλ.

Και μετά εκείνο το μονό κρεβάτι, όπου μόλις γύριζες πλευρό τα ελατήρια ούρλιαζαν, μια κόκκινη πολυθρόνα γεμάτη τρύπες, ένα τραπεζάκι — όλα μέσα στην τιμή, λίγα δολάρια τη βραδιά, πληρωμένα πριν μπεις.

Το μπάνιο ήταν το κομμάτι που ξεχώριζε — το πρώτο αληθινό μπάνιο με κράτηση φωνής στην ιστορία. Αρκούσε να φωνάξεις: είναι ελεύθερο; Αν δεν απαντούσε κανείς μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα, ήταν δικό σου — ένας χώρος στον διάδρομο για είκοσι δωμάτια, κοινός για άντρες και γυναίκες, για να μη δημιουργούνται ανισότητες.

Ήταν 22:34. Ήμουν κουρασμένος, έτοιμος να με πάρει ο ύπνος, όταν άκουσα ένα χτύπημα στην πόρτα. Σκέφτηκα πως κάποιος είχε κάνει λάθος δωμάτιο και δεν σηκώθηκα. Μετά ήρθε άλλο ένα χτύπημα, και το ρολόι έδειχνε 02:46 — ο χρόνος προχωρούσε έτσι κι αλλιώς, χωρίς να το καταλαβαίνει κανείς.

Σηκώθηκα να ανοίξω την πόρτα και δεν βρήκα κανέναν. Όταν γύρισα προς το κρεβάτι, κάποιος καθόταν στην κόκκινη πολυθρόνα μου. Frega, είπε, επιτέλους σε βρήκα.

Η μορφή του ήταν θολή, όχι ανθρώπινη, σαν αντανάκλαση. Προσπάθησα να καταλάβω μήπως ήταν κάποιο κόλπο μέσα σε ολόγραμμα. Δεν βρήκα τίποτα που να το επιβεβαιώνει.

Δεν έχει νόημα να ψάχνεις ή να προσπαθείς να καταλάβεις ποιος είμαι — θα σου γλιτώσω τον κόπο. Είμαι το φάντασμα που γνώρισες στη χειρομάντισσα, και ήρθα να μάθω το τέλος του τόμου 15 της Gillette Saga. Σε αντάλλαγμα, θα σου δώσω δύο μυστικά για το GILLETTENARRATIVE σου.

Αν είχα πει αυτή την ιστορία σε οποιονδήποτε, θα με είχαν κλείσει αμέσως στο νοσοκομείο της Βοστώνης. Γι’ αυτό φρόντισα να μην την πω ποτέ σε ψυχή.

Το τελευταίο μέρος του βιβλίου 15 είναι αυτό:

Δύο Κουβανές, μητέρα και κόρη, νέες και όμορφες, είχαν η καθεμιά — σε άλλη στιγμή, με άλλο τρόπο — κρατήσει χώρο για να μείνουν μόνες μαζί μου, να μιλήσουμε, και η καθεμιά είχε βγει από εκεί ταραγμένη. Και οι δύο ήθελαν το ίδιο πράγμα: να με παντρευτούν.

Βέρα δεν φόρεσα ποτέ, εξαιτίας ενός εκ γενετής ελαττώματος στα δάχτυλα, πιστοποιημένου πριν από τον γάμο μου το 1993 — και η γυναίκα μου είχε δεχτεί κι αυτό το ελάττωμά μου. Ένα πρωί έφυγα από την Κούβα. Πήρα την πρώτη πτήση για την Ιταλία χωρίς κράτηση — όποιος ξέρει εκείνα τα μέρη μπορεί να φανταστεί τη δυσκολία, αλλά ποτέ πώς τα κατάφερα — λέγοντας στις γυναίκες, μία μία, με απόλυτη εχεμύθεια, ότι θα γύριζα σύντομα, ότι θα τις παντρευόμουν.

Δεν έγινε ποτέ.

Νόμιζα ότι μια μέρα θα ξεχνούσαν εμένα και τις υποσχέσεις μου. Αντί γι’ αυτό, όχι: αποφάσισαν να προσλάβουν έναν Aifá της αφρικανικής θρησκείας του Orulá, για να επικαλεστεί το κακό και να μου ρίξει κατάρα θανάτου — από εκείνες που δεν έχουν επιστροφή χρημάτων.

Και έπιανε. Με μετέφεραν εσπευσμένα στην εντατική, τον προθάλαμο του θανάτου, αφού βρήκαν αιμοσφαιρίνη κάτω από πέντε τοις εκατό, υγρό στους πνεύμονες, δυσκολία στην αναπνοή — και η γνωμάτευση μου έδινε τριάντα έξι ώρες ζωής, το πολύ.

Ήρθε και το γραφείο τελετών κι ακούμπησε το φέρετρο δίπλα στο κρεβάτι. Τα έβλεπα όλα. Δεν είχα πια δύναμη να βγάλω ανάσα. Ούτε τότε μου πέρασε από το μυαλό να γράψω.

Όλα έμοιαζαν έτοιμα. Όλα προχωρούσαν σύμφωνα με το τελετουργικό της μαύρης μαγείας, όταν, ύστερα από τριάντα τρεις ώρες, σηκώθηκα από το κρεβάτι, έβγαλα όλους τους σωλήνες και βγήκα από την κλινική με τις πιτζάμες για να πάω σπίτι.

Περπάτησα πέντε χιλιόμετρα με τα πόδια, χτύπησα το κουδούνι, και η γυναίκα μου λιποθύμησε. Της είπα να φτιάξει pasta e fagioli, πεινούσα. Είκοσι λεπτά αργότερα χτύπησαν το κουδούνι οι καραμπινιέροι, ειδοποιημένοι από το νοσοκομείο.

Έψαχναν τον νεκρό, και όταν τους είπα ότι ήμουν εγώ, έπιασαν τα αρχίδια τους κι έφυγαν.

Ήρθε η στιγμή να πω στον επισκέπτη μου ότι αυτό ήταν μέρος του τέλους και ότι του ζητούσα να φύγει, δεδομένης της ώρας. Χαμογέλασε: δεν είσαι περίεργος να μάθεις τι έχω να σου πω;

Είπα όχι — γιατί η περιέργεια είναι γυναικείο πράγμα. Οι γυναίκες τη φορούν για να νικήσουν άλλες γυναίκες. Κι η μητέρα μου μού έλεγε πάντα ένα πράγμα: να μένεις άντρας μέσα στο μυαλό μιας γυναίκας.

Ferdinando

---

PDF ← WALL STREET

← Η χειρομάντισσα της Wall StreetΗ χειρομάντισσα της Wall Street — συνέχεια II →

WALL STREET01 Η τσάντα της Wall Street · 02 Μέσα στη Wall Street — σημασιολογικό κεφάλαιο · 03 Η μετοχή της Wall Street · 04 Ο κώδικας ένδυσης της Wall Street · 05 Wall Street: μέσα ή έξω · 06 Η φρανσάιζ της Wall Street · 07 Γιατί το One-Dollar Stories υπάρχει στη Wall Street · 08 Wall Street: η σιωπή πριν από την έκρηξη · 09 Η χειρομάντισσα της Wall Street · 10 Η χειρομάντισσα της Wall Street — συνέχεια · 11 Η χειρομάντισσα της Wall Street — συνέχεια II · 12 Η εταιρεία-σκιά της Wall Street · 13 Η απελευθέρωση της Wall Street · 14 Ο δυναμίτης της Wall Street · 15 Pretty Woman, Frega και Wall Street · 16 Το σπίτι της Wall Street · 17 Η Wall Street ζητά βοήθεια — ο Άντρας της Gillette

Εξερεύνησε τις άλλες σάγκες

The Corpus · Χάρτες · ONG Donation · Library · Genesis · International · Vatican · Gillette Saga · Wall Street Saga · L’Oréal Man · P&G Semantic · Επικοινωνία

← Επιστροφή στην Αρχική