WALL STREET బ్యాగ్

పని మీద ఐదు రోజులు బయట గడిపి శుక్రవారం సాయంత్రాలు మా నాన్న ఇంటికి వచ్చేసరికి, ఆయన బాగా అలసిపోయి ఉండేవారు.

దాదాపు ప్రతి వారం ఆయన నన్ను గ్యారేజీకి వెళ్ళి తన కారులోంచి రెండు వస్తువులు తెమ్మనేవారు: ఫైలు, బ్యాగ్.

ఆయనకు ఆ రెండూ కావాలి.
రాత్రి సరిగ్గా 9:30 కి ఒక ఇన్‌స్పెక్టర్ ఫోన్ చేసేవాడు, అప్పటికి లెక్కలు సిద్ధంగా ఉండాలి.

అది మా శుక్రవారపు ఆచారంగా మారింది.
నేను ఎప్పుడూ విసుక్కోలేదు.
మా నాన్న కోసం చేశాను.
మా కోసం చేశాను.

లెక్కలు ఎప్పుడూ తప్పలేదు.
ఫలితాలు ఎప్పుడూ అంచనాలకు తగ్గలేదు.
ఇక ఆయనకు కోపం రావడం నేను ఒక్కసారి కూడా చూడలేదు.

చిన్నప్పుడు, ఆయన దగ్గర ఒక మాయా బ్యాగ్ ఉందని నమ్మేవాణ్ణి.

ఇంట్లో మాత్రం, మా అమ్మ తరచూ తన బ్యాగ్, తన పర్సు తెమ్మని అడిగేవారు.
అదే నా మొదటి పాఠం.
పూర్తిగా వేర్వేరు రెండు వస్తువులకు ఒకే పేరు ఉండొచ్చు.

ఒకటి పెద్దది, పనితో నిండినది.
ఒకటి చిన్నది, డబ్బుతో నిండినది.

ఏళ్ళ తర్వాత, ఒక చలికాలపు సాయంత్రం, మా నాన్న, నేను ఒక అంత్యక్రియల నుంచి తిరిగి వస్తున్నాం.
కార్మికుల ఆందోళనల వల్ల పెట్టిన రోడ్డు దిగ్బంధనాలు మమ్మల్ని మామూలుగా ఎప్పుడూ వెళ్ళని దారిలోకి నెట్టాయి.

చీకటిగా ఉన్న ఒక విశాలమైన వీధి పక్కన, చిన్న చిన్న మంటల దగ్గర కొంతమంది స్త్రీలు నిలబడి ఉన్నారు.
ప్రతి ఒక్కరి దగ్గరా ఒక హ్యాండ్‌బ్యాగ్.

వాళ్ళు ఎవరని అడిగాను.
మా నాన్న నవ్వారు.

“వాళ్ళు పని కోసం వెతుకుతున్న మహిళలు.”

నేను ఆ బ్యాగ్‌లను చూశాను.
“తమ పనిముట్లు తమ వెంటే తీసుకెళ్తారు,” అని ఆయన వివరించారు.
“మరి వాళ్ళ కస్టమర్లు ఎవరు?”
“మంచి చర్యలు చేసే మనుషులు.”

నాకప్పుడు పదేళ్ళు.
సహజంగానే, చర్యలతో వ్యవహారం నడిపే మనుషులు ఎలాగో ఆ స్త్రీలతో కూడా వ్యవహారం నడుపుతారని అనుకున్నాను. ఆ అపార్థం నాకు పూర్తిగా అర్థవంతంగా అనిపించింది.

ఏళ్ళ తర్వాత, మా నాన్న నన్ను మిలాన్‌కు తీసుకెళ్ళారు.
ఇటాలియన్ ఆర్థిక రంగపు దేవాలయం, Piazza Affari లోకి మొదటిసారి అడుగుపెట్టాను.

ట్రేడింగ్ ఫ్లోర్ అంతా అరుపులతో నిండిపోయింది.
కొనేవాళ్ళు.
అమ్మేవాళ్ళు.
నాగరికత మొత్తం వాటి మీదే ఆధారపడి ఉన్నట్టు కాగితం ముక్కలు ఊపుతున్నవాళ్ళు.

అయోమయంగా చుట్టూ చూశాను.
“అందరూ ఎందుకు అరుస్తున్నారు?”

మా నాన్న నవ్వారు.
“ఈ వ్యాపారం ఇలాగే నడుస్తుంది.”

నేను వెంటనే ఒప్పుకోలేదు.
పదిహేనేళ్ళుగా ఆయన పని చేయడం చూశాను.
ఆయనకు ఎప్పుడూ అరవాల్సిన అవసరం రాలేదు.

మేమిద్దరం పిచ్చివాళ్ళలా నవ్వాం.
ఆ సాయంత్రం Navigli దగ్గర ముగిసింది, అక్కడ నా జ్ఞాపకాలు మళ్ళీ ఒకదానితో ఒకటి కలిసిపోయాయి.

రోడ్డు పక్కన ఆ స్త్రీలు.
వాళ్ళ హ్యాండ్‌బ్యాగ్‌లు.
స్టాక్ ఎక్స్ఛేంజ్‌లో ట్రేడర్లు.
వాళ్ళ బ్రీఫ్‌కేసులు.

వేర్వేరు మార్కెట్లు.
వేర్వేరు సరుకులు.
అదే మానవ అన్వేషణ.

ఆ మగవాళ్ళలో కొందరు దాదాపు ఏదైనా కొనగలరు.
వాళ్ళకు దొరకడం కష్టమైనవి భావాలు.
ప్రేమను కొనాలని ఆశించారు.
సాధారణంగా వాళ్ళు కొన్నది మాత్రం వేరే ఏదో.

ఇక మా అత్తయ్య ఉన్నారు.
అందం సహజంగానే కనిపించాలని ఆమె అసూయపరుడైన భర్త నమ్మేవాడు, అందుకే ఆమె తన మేకప్‌ను హ్యాండ్‌బ్యాగ్‌లో దాచి ఉంచేవారు.

ఆమె చక్కగా ముస్తాబై ఇంటికి తిరిగి వచ్చినప్పుడు, అతను గర్వంగా నవ్వేవాడు.
“ఈ రోజు అద్భుతంగా ఉన్నావు.”
“ఎంత ఆరోగ్యకరమైన మేని ఛాయ.”
ఆమె మౌనంగా తల ఊపేవారు.

ఇంకో బ్యాగ్.
ఇంకో రహస్యం.
ఇంకో మార్కెట్.

పెద్దవుతున్న కొద్దీ, ప్రపంచంలో ఎన్నో రకాల బ్యాగ్‌లు ఉన్నాయని తెలుసుకున్నాను.

కొన్ని లెక్కలు మోస్తాయి.
కొన్ని డబ్బు మోస్తాయి.
కొన్ని కోరికలు మోస్తాయి.
కొన్ని అబద్ధాలు మోస్తాయి.
ఇంకొన్ని జీవితాలనే మొత్తంగా మోస్తాయి.