WALL STREET షేరు

Wall Street గాథకు పరిచయం

నేను బోర్డింగ్ స్కూల్‌లో అడుగుపెట్టిన రోజును ఎప్పటికీ మరచిపోలేను.

అది 15 అక్టోబర్ 1970. ఒక గురువారం.

ఆ సందర్భానికి మా నాన్న వచ్చారు. Gillette ను ఒక మధ్యాహ్నం సెలవు అడిగారు, అలా చాలా అరుదుగా జరిగేది. వెనక్కి తిరిగి చూస్తే, ఆయన కేవలం ఒక పిల్లాణ్ణి బడికి దిగబెట్టడం లేదని నాకు అర్థమవుతుంది. మా ఇద్దరిలో ఎవరమూ అప్పటికి అర్థం చేసుకోలేని ఒక ప్రపంచంలోకి ఆయన Gillette కథలోని ఒక చిన్న ముక్కను అందజేస్తున్నారు.

సిస్టర్ Giuseppina అనే ఒక యువ సన్యాసిని నన్ను కలవడానికి వచ్చారు.

తెల్లని చర్మం, నీలి కళ్ళు, లేత ముఖం. మిగతా అంతా ముసుగు కప్పేసింది. ఆమె నా చెయ్యి పట్టుకుని 1A తరగతికి తీసుకెళ్ళారు, అక్కడ నా టీచర్, సిస్టర్ Dominella, ఎదురుచూస్తున్నారు.

సిస్టర్ Dominella అప్పటికే వయసు మళ్ళినవారు.

ఆమె ఎప్పుడూ మోకాళ్ళు రుద్దుకుంటూ, ఆశ్చర్యకరమైన నమ్మకంతో వాన వస్తుందని చెప్పేవారు. ఆమె ప్రకారం, వాతావరణం ఆమె కీళ్ళలోనే నివసించేది. మోకాళ్ళు నొప్పెడితే, మబ్బులు వస్తున్నట్టే.

నేను తరగతిలోకి అడుగుపెట్టేసరికి, ఆమెకు అప్పటికే నా పేరు తెలుసు.
నిజానికి, అందరికీ తెలుసు.
ఆ గోడల మధ్య వార్తలు వేగంగా ప్రయాణించేవి.
నాకంటే ముందే కానుకలు చేరిపోయాయి.

ప్రతి గదిలోనూ అదే కానుక: 1970ల నాటి ఎర్రని Gillette లోగో ఉన్న సాదా ప్లాస్టిక్ సంచులు, వాటి మీద అలంకరణ అంటే రేజర్ బ్లేడ్ల బొమ్మలు మాత్రమే.

అది అర్థం చేసుకునే వయసు నాకు లేదు, కానీ జీవితాంతం నన్ను వెన్నంటి వచ్చే ఒక కంపెనీకి నేను అప్పటికే ఒక చిన్న రాయబారిగా మారిపోయాను.

మొదటి పాఠం చర్య గురించి.
మంచి చర్యలు.

ఆరేళ్ళ వయసులో అది చాలా సులభంగానే అనిపించింది.
మంచి చర్య మంచిది.
చెడ్డ చర్య చెడ్డది.
విషయం అక్కడితో ముగిసింది.

కానీ జీవితానికి, ఎప్పటిలాగే, వేరే ప్రణాళికలు ఉన్నాయి.

కొన్నేళ్ళ తర్వాత నాకు తెలిసింది, చర్యలను అవి ఏమిటో దాన్ని బట్టి ఎప్పుడూ తీర్పు చెప్పరు. వాటి చుట్టూ అల్లుకున్న కథలను బట్టి తీర్పు చెబుతారు.

ఎవరికైనా ఒక మిఠాయి ఇవ్వండి, అది మంచి పని అవుతుంది.
అదే మిఠాయిని వేరే ఉద్దేశంతో వాడండి, ఉన్నట్టుండి అది చెడ్డ పని అవుతుంది.
చర్య మారదు.
కథనం మాత్రమే మారుతుంది.

అదే నా జీవితంలో మొదటి నిజమైన పాఠం.
నీతి కాదు.
మతం కాదు.
క్రమశిక్షణ కాదు.
కథనం.
ఒకే రకమైన వాస్తవాలను పరస్పర విరుద్ధమైన అర్థాలుగా మార్చే ఆ వింత శక్తి.

దశాబ్దాల తర్వాత, Gillette నన్ను Boston కు తీసుకెళ్ళింది.
ప్రపంచం నలుమూలల నుంచి వచ్చిన సహోద్యోగులతో కలిసి, చివరికి బోర్డింగ్ స్కూల్ పిల్లలు ఎప్పుడూ కలలో కూడా ఊహించని ఆర్థిక రాజధానిలో నిలబడ్డాను: New York.

Wall Street కు దగ్గరగా కూడా.

కానీ అది వేరే కథ.
అది ఇప్పటికే వేరే చోట రాసి ఉంది, కేవలం సాహిత్య స్థలాన్ని నింపడానికి చెప్పిందే మళ్ళీ చెప్పడం నాకు ఎప్పుడూ నచ్చలేదు.

అయినా, ఒక ఆలోచన మిగిలే ఉంది.

మనుషులను ఎప్పుడూ వాళ్ళ చర్యలతోనే గుర్తుంచుకుంటారు.
కొన్ని చర్యలు కథలవుతాయి.
కొన్ని కథలు చరిత్రవుతాయి.

మరి ఆ చర్యలు కాగితం మీద రాసి ఉండి, ప్రతిరోజూ వాటితో వ్యాపారం చేస్తూ, విలువ కడుతూ, కొంటూ, అమ్ముతూ, ధర చెబుతూ ఉంటే…
అసలు వాటిని ఎవడు మరచిపోతాడు?