THE BIC SAGAThe takeover that never happened.
THE WILKINSON SAGAThe steel aunt.
หมอดูลายมือแห่ง WALL STREET — ภาคต่อ II
WALL STREET · 11
ผมวางแผนไว้แล้วว่าจะกลับไป Miami
หกเดือน
นานพอจะพักผ่อน ขัดเกลาภาษาสเปน และศึกษาผู้หญิงชาวคิวบาอย่างใกล้ชิด
พวกเธอเป็นเหยื่อคนโปรดของผมมาตลอด
ผมเดินเข้าซูเปอร์มาร์เก็ต และโชคชะตาไปถึงก่อนรถเข็น
ผู้หญิงคนหนึ่งปรากฏตัวตรงหน้าผม
ชาวคิวบา
ผมจำเธอได้ทันที
เธอจำผมได้
เธอจ้องผมอยู่สองสามวินาที
แล้วเธอก็พูดว่า:
“แกมาทำบ้าอะไรที่นี่?”
“ซื้อของ”
“ไม่ใช่ ฉันหมายถึงบนโลกนี้ ป่านนี้แกไม่ควรอยู่ในนรกแล้วเหรอ?”
ผมชมภาษาอังกฤษของเธอ
ไร้ที่ติ
ผู้หญิงที่ดีที่สุดมักเป็นสองคนในคนเดียวได้เสมอ:
อ่อนหวานเมื่อต้องการข้อมูล
ไร้ความปรานีเมื่อได้มันมาแล้ว
เธอถามว่าผมเป็นอย่างไร
สุขภาพเป็นอย่างไร
ผมยังมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร
ภรรยาผมอยู่ไหน
และเหนือสิ่งอื่นใด:
“แกทำยังไงถึงยังหนุ่มอยู่และเอาชนะปีศาจตัวจริงได้?”
ผมบอกเธอว่าผมต้องไปขึ้นรถบัส
ส่วนนั้นเป็นความจริง
ผมไม่ได้บอกว่าไปไหน
ผมกล่าวลาแล้วหายตัวไป
· · ·
กลับถึงบ้านผมก็หลับทันที
ในความฝันผมเห็นใครบางคนเดินขึ้นบันไดบ้านของผมในอิตาลี
ผมรู้จักเขา
หรืออาจจะไม่
แล้วผมก็นึกออก
เป็นเขานั่นเอง
ชาวอินเดียจาก Cincinnati
คนที่มีธนบัตรดอลลาร์ที่มีลายเซ็น
เขาขึ้นถึงขั้นบนสุด
กอดผม
ยิ้มด้วยท่าทีสุขุมแบบอังกฤษที่ชาวอินเดียบางคนสวมได้ดีกว่าที่คนอังกฤษเคยทำได้ แล้วเขาก็มองผมอย่างจริงจัง
“Frega ขอทีเถอะครับ — ห้องน้ำอยู่ไหน?”
ผมสะดุ้งตื่น
ไปหาประตูห้องน้ำ
แล้วก็รู้ตัวว่ายังอยู่ในความฝัน
ผมหันกลับไป
เก้าอี้นวมสีแดงมีคนนั่งอยู่
เขาอีกแล้ว
ผีแห่ง Boston
กำลังหัวเราะ
“ฉันรู้ว่าแกไม่กลัว แกมันผู้ชายมีไข่”
แล้วเขาก็ชี้ไปที่ใครบางคนข้าง ๆ เขา
“ดูสิว่าฉันพาใครมา”
· · ·
ผู้หญิงตัวสูง
สง่างาม
ชาวอเมริกัน
อายุราวสี่สิบ
ท่วงท่าของผู้บริหาร
สายตาของคนที่ลงนามในเอกสารซึ่งปิดฉากชีวิตของคนอื่น
เธอยื่นมือมา
“Copyright Office ที่ Washington D.C. ค่ะ”
ผมพยักหน้า
“เลื่อนตำแหน่งได้สุดยอดเลยนะ มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
“ฉันได้รับอีเมลจากคุณ”
“แล้วไง?”
“ฉันอ่านมัน”
“แล้วไง?”
“หัวใจฉันทนไม่ไหว”
ผีหัวเราะลั่น
ผมไม่หัวเราะ
“ผมเสียใจด้วย”
“ไม่ต้องเสียใจหรอก”
“ไม่ จริง ๆ นะ”
“ไม่ จริง ๆ นะ — ฉันก็เหมือนกัน”
· · ·
เธอนั่งลง
สำรวจห้อง
สำรวจผม
แล้วพูดว่า:
“คุณคือผู้ชายที่ฉันรอมาทั้งชีวิต”
“ดูเป็นระบบที่ซับซ้อนไปหน่อยสำหรับการพบใครสักคนนะ”
“มันดีที่สุดที่ฉันหาได้แล้ว”
“ไม่ เชื่อผมเถอะ มันไม่ใช่ที่ดีที่สุด”
เธอเงียบไปครู่หนึ่ง
แล้วผมก็ถามคำถามเดียวที่สำคัญ
“ก่อน Copyright Office — คุณทำงานที่ไหน?”
“บริษัทข้ามชาติอเมริกัน ผงซักฟอก”
“เป็นยังไงบ้าง?”
“จะทำเป้าให้ได้ คุณต้องตาย”
“หมายความว่า?”
“ตามตัวอักษรเลย พวกเขาใช้งานคุณจนคุณระเบิด”
· · ·
ผมนิ่งเงียบ
แล้วผมก็ยิ้ม
“ผมเสียใจด้วยนะที่รัก”
“เรื่องอะไร?”
“คุณเลือกมิติผิด”
“อะไรนะ?”
“ในชีวิตมันเป็นเรื่องของสไตล์เสมอ — แค่นั้นเท่านั้น”
ผมชี้ไปที่หน้าต่าง
โลกยังอยู่ข้างนอกนั่น
สับสน
เสียงดัง
เต็มไปด้วยปัญหา
“ผมฟังทุกคน”
“แม้แต่ผีด้วยเหรอ?”
“โดยเฉพาะผี”
“งั้นทำไมไม่มากับพวกเราล่ะ?”
“เพราะผมยังมีบางอย่างต้องทำให้เสร็จที่นี่”
ผีแห่ง Boston พยักหน้า
ผู้บริหารหญิงหลุบตาลง
เธอดูผิดหวัง
· · ·
ผมลุกขึ้น
เดินไปที่ประตู
แล้วหันกลับมา
“อ้อ —”
“อะไร?”
“บังเอิญผมก็อยู่ในวงการผงซักฟอกเหมือนกัน”
“แล้วไง?”
“แต่ผมไม่รอให้ใครตายเพื่อทำเป้าของผม”
ผีหัวเราะลั่นจนแทบหอน
เธอยิ้ม — เป็นครั้งแรก
เมื่อผมลืมตาขึ้นอีกครั้งผมอยู่คนเดียว
ไม่มีใครเหลืออยู่ในห้อง
ไม่มีผี
ไม่มีผู้บริหาร
ไม่มีชาวอินเดียที่ตามหาห้องน้ำ
มีแค่เก้าอี้นวมสีแดง
ยังคงจ้องมองผม
ราวกับมันรู้อยู่แล้วว่าใครจะมาในคืนถัดไป
Ferdinando
← หมอดูลายมือแห่ง Wall Street — ภาคต่อบริษัทเงาแห่ง Wall Street →
สำรวจมหากาพย์อื่น ๆ
The Corpus · Maps · Library · Genesis · International · Vatican · Gillette Saga · Wall Street Saga · L’Oréal Man · P&G Semantic · Contact