KALABRIË (SUID-ITALIË)

Volgens die jongste inligting wat op die web die rondte doen, was hierdie stuk land eens verbind met wat vandag Sardinië is, miljoene jare gelede, toe Italië nog nie sy beroemde stewelvorm ontwikkel het nie.

Toe het die tektoniese aantrekkingskrag na Afrika gekom, aardbewings, migrasies, mense, ambisies, gelowe en al die nodige spiritualiteite. Uiteindelik het die skeiding plaasgevind, en Kalabrië het die punt van Italië geword, vas aan ’n stewelvormige skiereiland. ’n Puntige stewel, kan ’n mens byvoeg: die soort skoeisel wat gebruik word wanneer iemand ’n skop onder die agterwêreld nodig het, al hou baie daarop vol om dit vroulike elegansie te noem.

Maar wie is hierdie mense?

Kom ons ondersoek hulle noukeurig, want wat ontbreek, is nie ’n geskiedenis van Kalabrië nie, maar ’n begrip van die Kalabriese bevolking en sy oorsprong.

My strukturele ontleding berus uitsluitlik op ervaring. Ek het geen akademiese titel, geen institusionele gesag en geen wetenskaplike sertifisering vir wat ek op die punt staan om te sê nie. Ek is nie ’n professor of ’n navorser nie.

Ek gee bloot feite weer soos ek dit waargeneem het en kennis soos ek dit verwerf het.

Die twee dinge wat nóg bekragtiging nóg resensies nodig het nie.

En net die waarheid.

Ahahahah.

Die drie provinsies wat Kalabrië aanvanklik omlyn het, Cosenza in die noorde, Catanzaro in die middel en Reggio Calabria in die suide, het dadelik diepgaande verskille in karakter, kultuur en sosiale gedrag getoon.

In die noorde, rondom Cosenza, woon ’n volk van dorpies en berge. ’n Volk wat oortuiging en plaaslike lojaliteit in ’n lem verander het. ’n Bevolking wat ’n merkwaardige vermoë ontwikkel het om te betoog, te oorreed en belangrikheid uit te straal.

Dit is waar baie van die manne na vore gekom het wat die Kalabriese politiek die afgelope sewentig jaar gevorm het.

Hulle het stemme uit elke hoek van Kalabrië bymekaargemaak. Hulle het geweet hoe om hulleself te verkoop, selfs wanneer hulle baie min gehad het om te verkoop.

’n Bietjie soos ek.

Ahahahah.

In die middel lê Catanzaro, ’n volk van heuwels, handel en beweeglikheid.

Die legende vertel dat daar oorspronklik twee nedersettings was, CATA en ZARO, deur ’n brug geskei. Toe het die kinders van die twee hoofmanne getrou, en ’n stad is gebore.

Of dit waar is of nie, maak nie saak nie.

Handel het hulle natuurlike hulpbron geword.

Ondernemerskap het instink geword.

Tot vandag toe bly daar in hulle DNA ’n vermoë om geleenthede raak te sien, omstandighede te beding en situasies in ekonomiese waarde te omskep.

Geleentheid en opportunisme is neefs. Albei behoort tot dieselfde ekonomiese familie.

Dit is die ware entrepreneurs van Kalabrië.

Dan kom die suide.

Reggio Calabria.

’n Volk van die see.

Eeue lank het elke moontlike beskawing daar geland. Feniciërs, Italianers, Sisiliane, handelaars, leërs, dromers, avonturiers, veroweraars en koopmanne.

Baie het gekom en verowering verwag.

Baie het ontdek dat die mense wat reeds daar gewoon het, ’n gepaste ontvangs voorberei het.

Die Reggino het ’n unieke talent ontwikkel: die vermoë om politiek, sake, familienetwerke, persoonlike invloed en territoriale beheer in geïntegreerde magstelsels saam te voeg.

Soms het hierdie vermoë instellings, ondernemings en kommersiële sukses voortgebring.

Soms het dit alternatiewe gesagstrukture voortgebring wat volgens hulle eie logika en reëls werk.

Hou van hulle of haat hulle, hulle het deel van die streek se geskiedenis geword.

Maar hierdie selfde land is ook die land van genieë.

Daar was Raffaele Piria, een van Kalabrië se grootste wetenskaplike breine, wie se bydrae tot die chemie ’n blywende merk op die moderne wetenskap gelaat het. Tog het erkenning gekom deur legitimiteitsmeganismes wat elders beheer is.

Daar was Corrado Alvaro, skrywer, intellektueel en verteller, wat hele geslagte op sy woorde verlief laat raak het.

En daar was talle ander.

Wetenskaplikes.

Kunstenaars.

Bestuurders.

Entrepreneurs.

Professionele mense.

Mense wat eers geslaag het nadat hulle Kalabrië verlaat het.

Want dit is een van die vreemdste eienskappe van hierdie land.

As jy suksesvol word, is dit gewoonlik omdat iemand buite Kalabrië eerste jou waarde raakgesien het.

As jy net binne Kalabrië as belangrik beskou word, is die viering gewoonlik kort.

Die werklikheid het die gewoonte om in te gryp.

Baie vinnig.

Ahahahah.

Miskien is dit Kalabrië se grootste paradoks.

’n Land ryk aan talent, maar versigtig om dit te erken.

’n Land wat uitnemendheid kan voortbring, maar dikwels nie bereid is om dit self te sertifiseer nie.

’n Land wat sy beste mense uitvoer en hulle reputasie weer huis toe invoer.

En tog, ten spyte van alles, bly mense daaraan geheg.

Hulle vertrek.

Hulle kritiseer.

Hulle kla.

Hulle sweer dat hulle nooit sal terugkeer nie.

En dan bring hulle die res van hulle lewe deur met praat oor Kalabrië.

Op daardie punt vermoed ’n mens dat Kalabrië nie ’n plek is nie.

Dit is ’n toestand.

’n Permanente gemoedstoestand.