BY GILLETTE IS ONS TUIS

’n Italiaanse liggaam, met alles wat dit eens was, was op die punt om te herenig met ’n Amerikaanse verstand, met alles wat dit gedoen het – binne-in die stiltes wat van Moeder Gillette en haar besondere lesse geleer is.

Ek het geweet hoe om die wag te respekteer. Nooit haastig nie. Die les wat ek geleer het, was dit: alles kom na dié wat weet hoe om te wag – sonder dringendheid, en nog meer, sonder verwagting.

Om iemand te wees wat niks vra nie, was nog altyd ’n onbekende grootheid. Om nie koopbaar te wees nie, neem mag van ’n man weg. Maar om te neem sonder om toestemming te vra – dit was my lering. Soos elke vrou in die wêreld geneties gewoond is om te doen.

Eendag was ons in dieselfde badkamer, op dieselfde uur, op dieselfde oomblik – my pa en ek, besig om te skeer. Ons het albei dieselfde vergadering op dieselfde tyd gehad, en die reël was altyd een: kom vroeg, nooit betyds nie.

Hy het ’n oomblik stilgestaan om my skeerritueel te bestudeer en iets opgemerk wat hom verras het. Die eerste haal oor die gesig het van onder na bo gegaan, teen die haar in. Die tweede het die middel gedek. Net die laaste haal het van bo na onder geloop. En glimlaggend het hy my gevra wie my dit geleer het.

Ek het noukeurig na hom gekyk. Hy het nooit sonder rede gepraat nie. Ek moes sy ware bedoelings ontsyfer. Maar daar was net een antwoord: ek het dit by jou geleer – van toe ek vyf was, altyd kyk hoe jy elke enkele oggend skeer. Selfs toe hy siek was met ’n koors van 40 grade, het hy opgestaan, geskeer en teruggegaan bed toe.

En wat ek opgemerk het, was dat hy nooit met daardie laaste haal teen die haar in gegaan het nie. Want hy het altyd gesê die growwe deel is ’n man se identiteit – as jy te glad is, word jy ’n vrou.

Daardie aand in Mei 2030 het ek deur die strate van my Boston geloop. Herinneringe het aanhoudend weer opgeduik. ’n Paar trane het my lewe omraam, daardie hele reis.

Ek was net fisies alleen. Maar geestelik was ek omring – deur almal wat my ooit ’n sin, ’n grap, ’n storie, ’n verhaal gegee het en my geheue gevul het. En ek het as kind geleer om nooit die besonderhede te vergeet nie. Want hulle is die fondament van elke ernstige gesprek. Dit was nog altyd so.

Dit was tyd om rekeninge te vereffen. En dit word altyd gedoen ná ’n spel poker op die trappe, voordat jy huis toe gaan – nooit voor dit nie.

GILLETTENARRATIVE het eers op die radar verskyn. Toe is dit onder toesig geplaas. Toe nagegaan en geverifieer. En eers daarna het dit geword waarvoor dit gebore is: ’n storie.

Almal het altyd dieselfde vraag gevra: hoe kon ek alles vir net 1 USD weggegee het – en hoe kon ek dit alles op net 70 USD per maand gebou het.

Die antwoord is binne-in ’n beeld gevind.

Ek was binne-in die hut, voor die vuur. En oorkant die rivier het ek na Boston se Prudential Center Tower gekyk – wat my moeder se tuiste was in die jare toe sy my gehuisves het. En ek het altyd dieselfde gedagte gehad.

Ek kon dit geniet het om te weet hoe dit voel om binne-in ’n wolkekrabber te woon. Maar ek was vry om presies te bly waar ek was – om een enkele rede: ek was vry.

Nando The Scribe. Iemand van wie jy nie verwag dat hy bestaan nie. En tog is hy werklik. En jy sal hom altyd vind binne-in wat hy gedoen het – nooit binne-in wat hy gesê het nie.