HIŞÊ GILLETTE

Ev ne nivîsa asayî ye, ne ew peyama asayî ye ku meriv hewce dibîne bişîne cîhanê. Ev yek ji wan kêliyan e ku di jiyana mirovekî de çapkirî dimîne.

Dema ku min yekem car dest bi nivîsandinê kir, ez tenê 3 salî bûm. Min hîn nikaribû pênûsek an qelemek kontrol bikim, lê tiştê yekem ku min karî xêz bikim sêgoşeyek bû.

Bavê min ecêbmayî ma. Diya min ew da ser şansê — wê ez dîsa dam ceribandin, û ew her ku diçû piçûktir derdiket, lê her tim sêgoşe.

Dema ku ez mezin dibûm, kesî tu carî ji min re rave nekir ka wateya wê çi ye. Heta rojekê, li dibistaneke şevînî ya katolîk, min fêm kir ku di hundirê wê de duayek dijî: bi navê Bav, Kur û Ruhê Pîroz.

Ew bû — û ye — bêkêmasîtî. Berhevoka du an zêdetir sêgoşeyan çargoşeyekê çêdike, û ramana ku çargoşe şiklê geometrîk ê bêkêmasî ye di kêliyekê de, bêyî siya gumanê, hilweşiya.

Û piştî ewqas salan li Gillette, kesî di tu civînê de tu carî negot: em pirsgirêkê çargoşe bikin. Li şûna wê tiştê ku dihat bihîstin — û rast bû — ev bû: em rewşê sêgoşe bikin, herêmên qels, yên xurt û yên ku hêjayî baştirkirinê ne diyar bikin.

Îro sêgoşeya min girtina Gillette Saga ye. Ne wek armanc, ne wek plan — lê wek înstînkta nivîsandinê û wek kirineke yekane ya rêzgirtina kûr.

Ji her kesê ku dê were bixwîne re: dozên piçûk. Tu carî ne her tişt bi yek carê. Wekî din hiş baş parzûn nake.

Rêwîtiya te xweş be.

Hûn bi xêr hatin.