PERHÊZA GILLETTE

Bila sernav te nexapîne. Tu berhemeke perhêzê ji aliyê Gillette ve nehatiye derxistin — qet nebe hîn na. Her çend şirketa dayik P&G, ku di portfoya wê de hin ji markayên herî girîng û bingehîn ên ji bo malbatên li seranserê cîhanê hene, jixwe di bazara dermanan de heye. Lê ew çîrokeke din e.

Îro ez ji te re behsa encamên ku ji sedeman çêdibin dikim.

Li ser Gillettenarrative me bi eşkereyî ragihandiye ku ez her meh bi çiqasî dijîm — û heta niha min bi ser xistiye ku wek mirov neteqim. Yên ku meraq dikin dikarin bikevin hundir û bixwînin. Ev ne îtîraf e — rastiyek e. Û ew rastî her tiştê ku li pey tê rave dike.

Mirov perhêzê dikin da ku yên din kêfxweş bikin. Da ku bên heyrankirin. Paşê nexweşiyek tê û perhêz dibe mecbûriyeke bijîşkî. Û bi vî awayî ew karê xwe radestî yên din dikin — xwarinnas, temamker, protokol, sepan. Ew pere xerc dikin. Ew li bendê ne ku kesekî din laşê wan rizgar bike. Ew fêm nakin — an naxwazin fêm bikin — ku aktorê tenê her tim yek bû: ew bi xwe. Mêjî biryar dide. Ne doktor. Ne algorîtma. Mêjî.

Ev rastiyeke mutleq e ku her sal bi mîlyaran li mîlyonan mirovan dikeve, yên ku tercîh dikin pereyan bidin kesekî din li şûna ku berpirsiyariya xwe bigirin.

Ez, ji aliyê din ve, xwe dibînim ku sê mehan rojiyê digirim ji ber sedemeke berevajî û hêsantir: min hemû pereyên xwe ji bo tomarkirina mafê kopîkirinê yê Amerîkî yê pirtûkên xwe û standina ISBNan xerc kirin. Min hilbijart ku wan li ku derê deynim. Laş li pey tê. Bê radestkirin. Bê doktor. Tenê av, zelalî û li bendêbûna ku mirov Gillettenarrative bixwînin — da ku bifikirin, û belkî bikenin.

Min jixwe 20 kg winda kirin. Lê min xwendevanên nû qezenc kirin. Bêhna belaş bêhnxweşiya xwe diparêze.

Patronê min biryar daye. Patronê min mêjiyê min e.

Û mêjiyê min dizane ku Gillette diya min e.

Hûn bi xêr hatin.