Ingatan Gillette yang tak dapat dilupakan

Tiada siapa tahu apa yang mampu saya bina.

Saya bukan jurutera. Bukan arkitek. Bukan pembina. Paling-paling pun, saya hanya seorang freemason — seorang perantis yang lapar untuk belajar pada usia 61 tahun.

Apabila anda mula membaca saga ini, di pertengahan jalan, kebanyakan anda akan menyangka ia tentang Gillette. Tentang sebuah kerjaya. Mungkin juga autobiografi seorang bekas pengurus.

Anda akan silap.

Sesiapa yang membaca hanya akan melihat permukaannya.

Saga ini bukan tentang mata pisau.

Ia bukan tentang syarikat-syarikat besar.

Ia bukan tentang pengurusan.

Ia bahkan bukan tentang kejayaan.

Ia tentang ingatan.

Kerana segala yang kita lihat ditakdirkan untuk lenyap.

Syarikat berubah.

Pasaran berubah.

Teknologi berubah.

Manusia menua.

Rumah menjadi kosong.

Gambar pudar.

Dokumen dilupakan.

Malah nama pun menjadi debu.

Ingatan satu-satunya perkara yang terus berjuang.

Setiap buku yang ditulis melawan kelupaan ialah satu tindakan penentangan.

Setiap ingatan yang dipelihara ialah satu kemenangan melawan masa.

Setiap kisah yang diceritakan ialah satu pengisytiharan yang ringkas:

“Ini pernah wujud.”

Itulah sebabnya THE GILLETTE COMPANY SAGA lahir.

Bukan untuk menjual.

Bukan untuk meyakinkan.

Bukan untuk menakluki pasaran.

Tetapi untuk menghalang manusia, tempat, hubungan dan pengetahuan daripada lenyap tanpa kesan.

Suatu hari nanti, tiada siapa akan ingat kedudukan carta.

Tiada siapa akan ingat algoritma.

Tiada siapa akan ingat berapa ramai pengunjung datang setiap bulan.

Hampir semua angka akan mati.

Tetapi ingatan yang tulen masih boleh merentasi generasi.

Mungkin seorang cucu.

Mungkin seorang asing.

Mungkin seseorang yang belum lahir.

Mereka akan membuka sebuah halaman.

Membaca satu ayat.

Dan mendapati bahawa seseorang, lama dahulu, memutuskan untuk meninggalkan kesan.

Bukan monumen.

Bukan empayar.

Bukan patung.

Satu ingatan.

Kerana manusia tidak bertahan melalui kuasa.

Mereka bertahan melalui kisah.

Dan kisah hanya bertahan apabila seseorang memutuskan untuk menjaganya.

Itulah sebabnya raja ini tidak memiliki takhta.

Tiada tentera.

Tiada kerajaan.

Wilayahnya ialah ingatan.

Sempadannya ialah kenangan.

Kota-kotanya ialah kisah.

Rakyatnya ialah semua orang yang enggan dilupakan.

Di penghujung saga Gillette, tiada seorang lelaki pun yang tinggal.

Tiada jenama yang tinggal.

Bahkan tiada nama keluarga.

Hanya satu soalan yang tinggal:

Apakah yang berbaloi dipelihara apabila segala yang lain lenyap?

Seluruh saga ini wujud untuk menjawab soalan ini.

Satu halaman demi satu halaman.

Satu kehidupan demi satu kehidupan.

Satu ingatan demi satu ingatan.

RAJA INGATAN

Kerana segalanya berlalu. Ingatan kekal.