MEN’S GILLETTE, STORY

“Enzo,” என்று என் தாய் என் தந்தையிடம் சொன்னாள், “இவனை உறைவிடப் பள்ளியில் சேர்க்க வேண்டும்.

இனி Nando-வை என்னால் சமாளிக்க முடியாது.

இவனைக் கட்டுப்படுத்துவது சாத்தியமே இல்லை.

அதைவிட மோசம், இவன் கணிக்க முடியாதவன்.”

அவள் சற்று நிறுத்தினாள்.

“இன்று இவன் என்ன செய்தான் தெரியுமா?”

“தெரியாது. சொல்.”

“கடையில் என்னுடன் இருந்தான், நான் கவனிக்காமலேயே நீளமான கத்தரிக்கோல் காணாமல் போனது.

துணி வெட்ட நான் பயன்படுத்துவது.

முப்பது மீட்டர் துணிச் சுருள்களை.

மாற்றுக் கத்தரிக்கோலைப் பயன்படுத்த வேண்டியதாயிற்று.

ஏறக்குறைய ஒரு மணி நேரம் தேடினேன்.

பிறகு இவன் திரும்பி வருவதைப் பார்த்தேன்.

அமைதியாக.

புன்னகைத்தபடி.

கையில் கத்தரிக்கோலைப் பிடித்துக்கொண்டு.”

என் தந்தை நிமிர்ந்து பார்த்தார்.

“எங்கே போயிருந்தான்?”

“கஃபேயில்.”

“என்ன செய்ய?”

“நம் மகனுக்கு ஐந்து வயது, Enzo.

நீங்கள்தான் அவனுடைய தந்தை.

முட்டாள் போலச் சிரிப்பதற்குப் பதிலாகக் கொஞ்சம் பொறுப்பை ஏற்க முயலுங்கள்.

எனக்குக் கவலையாக இருக்கிறது.

இவன் என்ன ஆகப் போகிறான்?”

என் தாய் பயந்துபோயிருந்தாள்.

ஆனால் நான் திரும்பி வந்தபோது, தனியாக இல்லை.

Orfeo கஃபேயின் உரிமையாளர் Rocco Pizzimenti என்னுடன் திரும்பி வந்தார்.

நிற்கக்கூட முடியாத அளவுக்கு அவர் சிரித்துக்கொண்டிருந்தார்.

Rocco சொன்னபடி, என்னை மனைவியால் ஏமாற்றப்பட்டவன் என்று கேலியாக அழைப்பதில் அவருக்கு அடிக்கடி ஒரு சுகம்.

அன்று மதியம் அந்த விஷயத்தைத் தீர்த்துவிட நான் முடிவு செய்திருந்தேன்.

“இவன் என்ன செய்தான் தெரியுமா?” என்றார் Rocco.

“அந்தக் கத்தரிக்கோலை எடுத்துக்கொண்டு கஃபேக்கு வந்தான்.

என் கழுத்தை அறுப்பதற்காக.

நான் விலகியே நின்று, தொடர்ந்து அவனைக் கேலி செய்தேன்.

இடம் முழுவதும் சிரித்துக்கொண்டிருந்தது.

ஆனால் அவன் விடவே இல்லை.

கடைசியில் அவனை இழுத்துக்கொண்டு போக வேண்டியதாயிற்று.”

என் தந்தை சிரித்தார்.

Rocco சிரித்தார்.

வாடிக்கையாளர்கள் சிரித்தார்கள்.

நான் சிரிக்கவில்லை.

காலப்போக்கில் Rocco என்னை மனைவியால் ஏமாற்றப்பட்டவன் என்று அழைப்பதை நிறுத்தினார்.

அப்போதுதான், அவர் எதிர்பார்த்தபடி நான் இல்லை என்பது அவருக்குப் புரிந்தது.

என் தாய் அந்த முடிவுக்கு வெகுகாலம் முன்பே வந்திருந்தாள்.

மறுநாள் காலை, அவள் என்னை நேராக உறைவிடப் பள்ளிக்குக் கொண்டுபோனாள்.

புனித வின்சென்ட் சகோதரிகள்.

பதிவுக் கட்டணத்தையும் ஆண்டுக் கல்விக் கட்டணத்தையும் ஒரே தவணையில் செலுத்தினாள்.

காப்பீடு.

நாற்பத்தெட்டு மணி நேரத்துக்குள் நான் திரும்பி வருவதற்கு எதிராக.

என் எதிர்கால நடத்தைமுறை குறித்து அன்னை சுப்பீரியருடன் ஒரு தனிப்பட்ட உடன்பாட்டுக்கும் வந்தாள்.

என் தந்தை ஒரு விற்பனையாளர்.

அன்னை சுப்பீரியர் Naples-ஐச் சேர்ந்தவர்.

திரும்பிப் பார்க்கும்போது, விற்பனையாளரான தந்தையும் Naples-ஐச் சேர்ந்த அன்னை சுப்பீரியரும் சேர்ந்த அந்தக் கலவையே பின்னர் நடந்த ஏறக்குறைய எல்லாவற்றையும் விளக்குகிறது.

அதிகக் கவனத்தை ஈர்க்காமல், கன்னிமடத்துக்கு Gillette ஊக்குவிப்புப் பொருட்கள் தொடர்ந்து கிடைப்பதையும் என் தந்தை உறுதிசெய்தார்.

குறிப்பாகப் பிளாஸ்டிக் பைகள்.

ஐநூறு அட்டைப்பெட்டிகள்.

அந்த ஆண்டுகளில் அவை தங்கத்துக்கு நிகரான மதிப்புடையவை.

கிடைப்பது கடினம்.

விலை அதிகம்.

இன்றியமையாதவை.

சகோதரிகளுக்கு அவை மிகவும் பிடித்திருந்தன.

இருப்பு குறையும் போதெல்லாம், தொலைபேசி ஒலிக்கும்.

Forcella-வைச் சேர்ந்த அன்னை சுப்பீரியர் Maria Franca.

“திரு. Frega, ஒருவேளை ஒரு வணக்கம் சொல்ல நீங்கள் வந்து போகலாமே.”

அப்போதுதான் ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டை நான் கற்றுக்கொண்டேன்.

ஆன்மீக வணக்கம் என்று ஒன்று இருந்தது.

சமூக வணக்கம் என்று இன்னொன்றும் இருந்தது.

ஒரு நாள் விற்பனை இயக்குநர் Raffaele Di Tullio என் தந்தையைத் தேடி வீட்டுக்குத் தொலைபேசியில் அழைத்தார்.

அவருடைய துரதிர்ஷ்டம், அவர் கிடைத்துவிட்டார்.

“Frega, காலை வணக்கம். எப்படி இருக்கிறீர்கள்?”

“நன்றாக இருக்கிறேன், டாக்டர். நன்றி. ஆனால் இது மரியாதை நிமித்தமான அழைப்பு அல்ல.

சொல்லுங்கள்.”

“தலைமையகத்தில் எங்கள் எல்லோருக்கும் ஆர்வமாக இருக்கிறது.

இத்தாலி முழுவதும் விநியோகிக்கப்பட்ட ஊக்குவிப்புப் பொருட்களில் முப்பது சதவீதத்தை ஒரே ஒரு விற்பனையாளர் எப்படிப் பயன்படுத்தினார் என்று புரிந்துகொள்ள விரும்புகிறோம்.

வெறும் ஆர்வம்தான்.

அதற்கு மேல் ஒன்றுமில்லை.

ஏறக்குறைய முப்பத்திரண்டு பலகைச் சுமை பிளாஸ்டிக் பைகளை உங்களுக்கு அனுப்பியிருக்கிறோம்.

வியாபாரம் எப்படிப் போகிறது என்று யோசிக்கிறோம்.

Gillette வியாபாரம் அல்ல.

பிளாஸ்டிக் பை வியாபாரம்.

அவற்றை விற்கிறீர்களா?

லாபம் பார்க்கிறீர்களா?

அல்லது சரியாக என்ன நடக்கிறது என்று விளக்க விரும்புகிறீர்களா?”

என் தந்தை தயங்கவில்லை.

“நான் வத்திக்கானுக்கு உதவிக்கொண்டிருக்கிறேன்.

அவர்களிடம் வளங்கள் குறைவு.

நிதி ஒதுக்கீடு இல்லை.

என் மகன் வளரும் Reggio Calabria-வின் புனித வின்சென்ட் சகோதரிகள், தங்கள் அறப்பணியில் ஒரு சிறிய கூட்டுழைப்பைக் கேட்டார்கள்.

நீங்கள் எனக்குக் கற்றுக்கொடுத்தபடி, டாக்டர், இந்த முயற்சியை நான் விளம்பரப்படுத்தவில்லை.

இவற்றை அமைதியாகச் செய்வதையே நீங்கள் விரும்புவீர்கள் என்று எனக்குத் தெரியும்.

விளம்பரம் இல்லை.

Gillette வழி.”

மௌனம்.

நீண்ட மௌனம்.

இறுதியாக:

“சரி, Frega.

இன்னும் பொருட்களை அனுப்புகிறேன்.”

எட்டு ஆண்டுகள் சகோதரிகள் ஒரு பிளாஸ்டிக் பையைக் கூட வாங்கவில்லை.

ஒரு கேள்வி விடையின்றி நிற்கிறது.

அவர்கள் இந்த முழு விஷயத்தையும் ஒரு வியாபாரமாக மாற்றியிருந்தால்?

அவர்கள் கன்னியாஸ்திரீகள்.

ஆனால் அவர்கள் பெண்களும் கூட.

யாரும் விசாரிக்கவில்லை.

உறைவிடப் பள்ளியின் முதல் மாதங்களில் குறைந்தது மூன்று சம்பவங்கள் நடந்தன; சகோதரிகளுக்கு அவை ஆழ்ந்த கலக்கத்தைத் தந்தன.

எனக்கோ அவை முற்றிலும் இயல்பாகத் தோன்றின.

முதலாவது கண்ணாமூச்சி விளையாட்டின்போது நடந்தது.

நாங்கள் விளையாடும் போதெல்லாம், தவிர்க்க முடியாமல் நான் சகோதரிகளின் தனி அறைகளுக்குள் போய்ச் சேர்ந்தேன்.

எனக்கு ஆர்வமாக இருந்தது.

முக்காடு இல்லாமல் கன்னியாஸ்திரீகள் எப்படி இருப்பார்கள் என்று பார்க்க விரும்பினேன்.

என் மிகப்பெரிய கண்டுபிடிப்பு, தலைமுடி ஏறக்குறைய உச்சந்தலை வரை மழிக்கப்பட்டிருந்த ஒரு சகோதரி.

அதன் பிறகு, ஒவ்வொரு தேடுதல் குழுவும் ஒரே எச்சரிக்கையுடன்தான் தொடங்கியது.

“எல்லா இடத்திலும் பாருங்கள்.

அந்தச் சாத்தான் எங்கே வேண்டுமானாலும் ஒளிந்திருக்கலாம்.”

நான் அவர்களுடைய கெட்ட கனவாகியிருந்தேன்.

அந்த உணர்வு முழுக்க முழுக்கப் பரஸ்பரமானது.

இரண்டாவது சம்பவம் காலைத் திருப்பலியின்போது நடந்தது.

ஒவ்வொரு நாளும் பத்தரை மணிக்கு, சிற்றாலயத்திலிருந்து வெளியேறும்போது குழந்தைகள் வரிசையாக நின்றார்கள்.

ஒரு சகோதரி தன் ஜெபமாலையை நீட்டி ஓர் எளிய கேள்வி கேட்பார்.

“பூமியில் மிகவும் வல்லமை வாய்ந்தவர் யார்?”

எல்லோரும் அங்கீகரிக்கப்பட்ட பதிலைச் சொன்னார்கள்.

“இயேசு கிறிஸ்து.”

பிறகு ஜெபமாலையை முத்தமிட்டார்கள்.

ஒரு நாள் காலை அந்தச் சடங்கில் நான் ஒரு சிறிய மாற்றம் செய்தேன்.

ஜெபமாலையை முத்தமிடுவதற்குப் பதிலாக, சகோதரியின் அங்கியை முத்தமிட்டேன்.

பிறகு சொன்னேன்:

“கடவுளைவிடப் பெண்களே அதிக வல்லமை வாய்ந்தவர்கள் என்று என் அப்பா சொல்கிறார்.”

எதிர்வினை உடனடியாக வந்தது.

மதிய உணவுக்கு முன் என் பெற்றோர் அழைக்கப்பட்டார்கள்.

நிறுவனம் அந்தச் சாத்தானை அகற்ற விரும்பியது.

போதுமான அளவு தாராளமான ஒரு காசோலை பாவத்தைக் கவலையாக மாற்றியது.

கவலை வியக்கத்தக்க வேகத்தில் மறைந்தது.

காசோலையில் ஆறு பூஜ்ஜியங்கள் இருந்தன.

பழைய இத்தாலிய லிரா மிகுந்த வசீகர சக்தி கொண்டது.

அப்பாவித்தனத்தின் பாதுகாப்பின் கீழ் ஆண்டுகள் கனவுபோலக் கடந்தன.

கேக் திருவிழாக்கள் இலவசமாகச் சாப்பிடும் வாய்ப்புகள் மட்டுமே.

நாடகம் உண்மையைச் சொல்லும் ஒரு வாய்ப்பு.

நான் இளவரசனாக நடிக்கும் போதெல்லாம், இளவரசியை முத்தமிடக்கூடாது, ஏனென்றால் அவள் அசிங்கமானவள், அவளுக்கு வாய் நாற்றம் உண்டு என்று பார்வையாளர்களுக்குத் தெரிவித்தேன்.

ஆசிரியைகள் ஒப்புக்கொள்ளவில்லை.

காலப்போக்கில் ஐந்தாம் வகுப்பு வந்தது.

பிறகு இறுதித் தேர்வு.

தேர்வுக் குழுவின் உறுப்பினர் ஒருவர், தன் அந்தரங்க எண்ணம் ஒன்றைப் பொது இடத்தில் தப்பவிட்டார்.

“ஒருவழியாக.

இவனிடமிருந்து விடுபடுகிறோம்.”

எல்லாம் தீர்ந்துவிட்டது போலத் தோன்றியது.

எல்லாம் முடிந்துவிட்டது போலத் தோன்றியது.

நான் முப்பது ஆண்டுகள் காத்திருந்தேன்.

பிறகு திரும்பி வந்தேன்.

Gillette சவர பிளேடுகளுக்கு ஓர் ஆர்டர் கொடுத்தேன்.

முன்கூட்டியே பணம்.

அப்படி ஒன்று எப்படிச் சாத்தியமானது என்று யாரும் ஒருபோதும் கேட்கவில்லை.

அறுபத்தொரு ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன.

இன்றும் கேள்விகள் நிற்கின்றன.

சமீபத்தில் என் மகள் என்னைப் பார்த்துச் சொன்னாள்:

“மன்னிக்கவும், Nando.

நான் உங்களை அப்பா என்று கூப்பிடுவதில்லை.

ஆனால் எழவு, நீங்கள் யார்தான்?”

ஆ.

ஆஹாஹாஹாஹா.