GILLETTE மனிதர், காலணிகள்

வேறுபாடு என்ன?

அது 10 நவம்பர் 1984, காலை 9:30. என் தந்தை என் படுக்கையறைக் கதவைத் திறந்து, வெளிச்சத்தை உள்ளே விட்டு, சொன்னார்: “Nando, கராபினியேரி வாசலில் நின்று உன்னைக் கேட்கிறார்கள். என்ன எழவைச் செய்து வைத்தாய்?”

“அப்பா,” என்றேன், “கேலி செய்கிறீர்களா? என்னைத் தூங்க விடுங்கள். இன்று காலைதான் தாமதமாக வந்தேன். நேற்று Melania என்னை முழுக்கச் சக்கையாக்கிவிட்டாள்.”

“யார் எழவு இந்த Melania? குண்டியைத் தூக்கிக்கொண்டு எழுந்திரு, முகம் கழுவு, உடை மாற்றி வெளியே வா. அவர்களிடம் பேசி என்ன வேண்டும் என்று தெரிந்துகொள்.” “சரி, வருகிறேன்.”

மார்ஷல் Posca-வும் துணை பிரிகேடியர் Patanè-வும் என் அடையாள அட்டையைச் சரிபார்த்துவிட்டு என்னிடம் சொன்னார்கள்: “இராணுவ சேவைக் கடமையை நிறைவேற்ற நவம்பர் 17 அன்று Caserta-வில் உள்ள Ferrari Orsi கவசப் படைப் பள்ளியில் நீங்கள் ஆஜராகவில்லை என்றால், நாளை காலை முதல் வேலையாக இராணுவ வழக்குரைஞர் அலுவலகம் கைது ஆணை பிறப்பிக்கும். நாங்கள் வந்து உங்களைப் பிடித்துச் சிறைக்குக் கொண்டுபோவோம்.”

நான் அவர்களைப் பார்த்துச் சொன்னேன்: “ஒரு காபி குடிக்கிறீர்களா? இப்போதுதான் எழுந்தேன். உடனே வருகிறேன், இந்தப் படத்தின் இரண்டாம் பாதியை அப்புறம் சொல்லுங்கள். நீங்கள் வேடிக்கையானவர்கள், சொல்லியே ஆக வேண்டும்.”

எனக்குப் புத்தி பிசகிவிட்டது என்று என் தந்தை அந்த வீரர்களுக்குச் சைகை காட்டினார், அவர்கள் சற்று நிதானித்தார்கள். நான் சமையலறையிலிருந்து திரும்பி வந்தபோது, எனக்கு அழைப்பு அட்டை வந்திருக்க வேண்டுமா என்று கேட்டேன். அவர்களிடம் என் தாய் கையெழுத்திட்ட ஒரு ரசீது இருந்தது; அதே நேரத்தில் அவள் வேலையில் இருந்தாள்.

இன்னொரு நொடியும் வீணாக்காமல், அந்தத் தவறான புரிதலுக்கு மன்னிப்புக் கேட்டு, அந்த நாளில் அங்கே இருப்பேன் என்று உறுதியளித்தேன் — தயிர் போலக் காலாவதியாகும் வரை பன்னிரண்டு மாதங்கள் அணியும் அந்த உடைகளை மாட்டிக்கொள்ளத் தயாராக.

நான் தயாரானேன். நான் புறப்பட்ட இரவு, என் தந்தை கையை அசைத்து விடைகொடுத்தார். என்னிடமிருந்த சில லிராவுடன் — இன்றைய பத்து யூரோவுக்குச் சமம் — ஏதாவது சேர்த்துத் தரும்படி கேட்டபோது, அவர் சொன்னார்: “இதை வைத்துச் சமாளி. உனக்கு மாதம் 60,000 லிரா கிடைக்கும். வாழ்வதற்கு உனக்கு இருப்பது அவ்வளவுதான்.”

என் தாய் தூங்குவது போல நடித்தாள், பதில் சொல்லவில்லை. இரவு 11:45-க்கு, என் நண்பன் Oreste தன் தந்தையின் Fiat 850-இல் என் வீட்டுக்கு வந்தான் — அவனுடைய தந்தை ரயில்வேயில் வேலை செய்தார் — என்னை நிலையத்திற்குக் கொண்டுபோனான். அப்போது என் பெற்றோரின் நடத்தை எனக்குப் புரியவில்லை. அவர்கள் செய்தது எனக்கு இயல்பாகத் தோன்றியது. அதுதான் என் முதல் உண்மையான பாடம்.

மறுநாள் காலை 6:10-க்கு Naples சென்றடைந்தேன், பிறகு Caserta-வுக்கு ஒரு ரயில் பிடித்தேன். நிலையத்தில் படைமுகாமுக்கு வழி கேட்டு, இன்னும் முப்பது நிமிடங்கள் நடந்து வாயிலை அடைந்தேன். பணியில் இருந்த அதிகாரியிடம் ஆஜரானேன்; அவர் சொன்னார்: “இன்னொரு தாமத வருகை, அணி 9/84.” நான் ஒரு புதிய வீட்டுக்குள் நுழைந்துகொண்டிருந்தேன். ஓர் ஆண்டு கழித்து அதை விட்டு வெளியேறுவேன்.

என்னை நேராகப் பண்டகசாலைக்கு அனுப்பினார்கள். எனக்கு வழங்கியவை: ஒரு முதுகுப்பை, இரண்டு ஜோடி போர்க் காலணிகள் — ஒன்று தாழ்ந்தது, ஒன்று உயர்ந்தது — ஒரு பெல்ட், கம்பளிக் காலுறைகள், இரண்டு உணவுத் தட்டுகள், ஒரு கோப்பை, ஒரு தண்ணீர்க் குடுவை, மருந்துக்கான ஓர் இரும்புப் பெட்டி, ஸ்னீக்கர்கள், உருமறைப்பு உடை, ஒரு தொப்பி, ஒரு சீருடை, படைமுகாமுக்குள் அணிய ஒரு ஃபெஸ் தொப்பி, முதல் உலகப் போரிலிருந்து நேராக வந்தது போன்ற இரண்டு ஜோடி உள்ளாடைகள், நீண்ட கைகளுடைய இரண்டு கம்பளி உள்சட்டைகள். அந்தச் சட்டைகள் என் உயிரை எவ்வளவு காப்பாற்றப் போகின்றன என்று இன்னும் உணராமல் நான் புன்னகைத்தேன்.

ஒரு திரைப்படத்துக்குள் இருப்பது போல இருந்தது. விசில் அடித்துக்கொண்டே வெளியே நடந்தேன்; எதிரே வந்த ஓர் அதிகாரி என்னை நிறுத்தி, அவருக்கு வணக்கம் செலுத்தாததற்காக இரண்டு நாள் தண்டனை கொடுத்தார். நாற்பத்தெட்டு மணி நேரம், யாரையும் பார்க்காமல், என் கட்டிலிலேயே அடைபட்டிருக்க வேண்டும் என்று விதி முடிவு செய்தது.

தொடர்ந்து இரண்டு காலைகள் எனக்குக் கழிப்பறைப் பணி: 280 பேர் பீ பேண்ட பிறகு கழிப்பறைகளைச் சுத்தம் செய்வது — அவர்கள் எல்லோரும் அதை உள்ளே விழச் செய்யவும் இல்லை. எனக்கு அருவருப்பு வரவில்லை. அதுவும் இராணுவ சேவைதான். எல்லோருடைய பீயும் ஒரே நிறம் அல்ல, அது உணவால் மட்டும் அல்ல என்பதைப் பார்த்துக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது.

ஒரு வாரம் கழித்து, என் ஊருக்கு அருகிலிருந்து வந்த ஒரு சக வீரர் என்னைப் பார்க்க வந்தார். அவர் பெயர் Franco Nicolò, அணி 5/84. சாதாரண வாழ்க்கையில் அவர் உலகப் புகழ்பெற்ற ஒரு காலணி பிராண்டின் விற்பனைப் பிரதிநிதி. அவருக்கு என்னைப் பிடித்துப் போனது. நாற்பது நாட்களுக்குப் பிறகு எனக்கு நாற்பத்தெட்டு மணி நேர விடுப்பு வாங்கித் தந்தார், நாங்கள் இருவரும் அவருடைய காரில் பறந்து வீட்டுக்குப் போனோம். சாலையில் எட்டு மணி நேரம், ஆனால் அதற்குத் தகுதியானது.

வீட்டில், நான் தப்பி ஓடி வந்தேனா என்று என் தாய் கேட்டாள். இன்னும் நெடுநாள் என் தொல்லையிலிருந்து விடுபட்டிருக்கலாம் என்று அவள் எதிர்பார்த்திருந்தாள். ஞாயிறு நள்ளிரவு, Franco என்னை அழைத்துக்கொள்ள, நாங்கள் திரும்பும் பயணத்தைத் தொடங்கினோம்.

நான் காரில் ஏறியதும், ஐந்து லிட்டர் ஒயின் குடுவையை என் கால்களுக்கு நடுவே பிடித்துக்கொள்ளச் சொன்னார். அது அவருடைய மார்ஷலுக்கு — அவருடைய நல்லெண்ணத்தில் நீடிக்க ஒரு வழி. ஆனால் படைமுகாமை அடைவதற்குள் நாங்கள் போதையில் இருந்தோம். உடனே இரண்டு நாள் உடல்நலமின்மை என்று பதிவு செய்தோம்.

பிறகு ஓர் அதிகாரி பகிரங்கமாக Franco-வை மிரட்டினார். Franco பதில் சொன்னார்: “படைமுகாமுக்கு வெளியே காலடி வைத்த நொடியே, உங்களைச் சுட்டுவிடுவேன்.” அந்த அதிகாரி அவரைக் கைது செய்து இராணுவ நீதிமன்றத்தில் நிறுத்தினார். அவருக்கு இராணுவச் சிறையில் அறுபது நாட்கள் கிடைத்தன.

அதன் பிறகு அவரை அங்கே நான் பார்க்கவே இல்லை, ஏனென்றால் நான் வேறு இடத்திற்கு மாற்றப்பட்டேன். ஆனால் அந்தக் காலம் முடிந்ததும், வேலைக்கு அருகில் அடிக்கடி சந்தித்து ஒன்றாகச் சாப்பிட்டோம், மார்ஷலின் ஒயினை நினைவுகூர்ந்தபடி.

அவர் சுயசேவைக் காலணிக் கடைகளைத் திறந்திருந்தார், வியாபாரம் நன்றாக நடந்தது. நான் ஏதாவது வாங்க அங்கே போகும் ஒவ்வொரு முறையும் எனக்கு ராஜ மரியாதை — தள்ளுபடிக்கு மேல் தள்ளுபடி. ஆனால் அவர் என்னைவிடச் சிறந்த விற்பனையாளர் என்பது எனக்கு மட்டுமே தெரியும். நான் ஒரு வார்த்தையும் சொல்லவில்லை. நான் ஏற்கெனவே ஒரு GILLETTE மனிதர்.

புதிய வீரர்கள் பயிற்சி மையம்

பயிற்சி தொடங்கியது: ஒரு துப்பாக்கியைக் கழற்றி மீண்டும் பொருத்துவது, பிறகு இன்னொன்று, பிறகு ஒரு கைத்துப்பாக்கி. அவற்றைச் சுத்தம் செய்வது. அணிவகுப்புகள், ஓட்டம், இடைவேளைகள், உணவுக்கூடம், படைமுகாமைச் சுற்றியுள்ள அத்தியாவசியப் பணிகள், வீரர்களின் உணவுக்கூடம், ஆணையம் பெறாத அதிகாரிகளின் உணவுக்கூடம், அதிகாரிகளின் உணவுக்கூடம்.

அது கிறிஸ்துமஸ், இரவு ஒன்பது மணி, உறைய வைக்கும் குளிர். அந்தக் கம்பளிச் சட்டைகள் உயிர் காத்தன, குறிப்பாக நாங்கள் முதல் காவல் பணிகளைத் தொடங்கியபோது. பிறகு வெடிமருந்துக் கிடங்கைக் காக்கப் பதினைந்து நாட்கள் கொடுத்து எங்களுக்கு வெகுமதி அளித்தார்கள். குளிப்பது ஒரு கானல்நீர். உள்ளாடைக்குள் ஒட்டுண்ணியையும் அழுக்கையும், மச்சத்தையும் பேனையும் இனி வேறுபடுத்திப் பார்க்க முடியவில்லை.

வெப்பநிலை பைத்தியக்காரத்தனமானது: மைனஸ் முப்பது டிகிரி. சிறுநீர் கழிப்பது சாத்தியமில்லை — அது உறைந்துவிடும், உங்கள் சாமானில் சிறுநீர்ப் பனிக்கூம்பு தொங்கியபடி நீங்கள் சுற்றித் திரிவீர்கள். ஹாஹாஹாஹாஹா.

தூங்குவதைப் பற்றி நினைத்திருந்தால் கூட, தண்டனையும் சிறையும் கிடைக்கும் அபாயம் இருந்தது. பிரச்சினை எங்கே போவது என்பது அல்ல: நாங்கள் அங்கேயே, கைதிகளுக்கும் வெடிமருந்துத் தொழிற்சாலைகளுக்கும் நடுவே காவல் நின்றுகொண்டிருந்தோம்.

ஒரு விடுப்பு மாலை, நான் அதிகாரிகளின் உணவுக்கூடத்திலிருந்து சற்றுத் தொலைவில் இருந்தேன். வசீகரமும் அதிகாரமும் பொங்கிய தங்கள் அதிகாரிகளுடன் நடனத்திற்கு வந்துகொண்டிருந்த அழகான, நறுமணம் கமழும் பெண்களைப் பார்த்தேன். கவசக் குதிரைப்படையில் கேப்டனாகச் சேவையை விட்டு வெளியேறிய பிறகு, இருபத்திரண்டு வயதில் என் தந்தை சந்தித்திருக்க வேண்டிய சிரமத்தைப் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கினேன். டாங்கிகள். நான் ஓட்ட வேண்டியிருந்தவை அவையே, ஆனால் ஒன்றுக்குள்ளும் என்னால் நுழைய முடியவில்லை.

ஆனால் ஒரு மதியம் என் கம்பெனித் தளபதி ஒரு வெளிப் பணிக்காக என்னை அழைத்தார். ஒரு பெண்ணை காரில் Naples-க்கு அழைத்துச் செல்ல வேண்டும். அவர் யார் என்று யாரும் சொல்லவில்லை. பின்னர்தான் தெரிந்தது: அவர் படைமுகாமின் தளபதியான ஜெனரலின் மகள்.

தேர்வு என் மீது விழுந்திருந்தது, ஏன் என்று யாராலும் சொல்ல முடியவில்லை. நான் ஒரு வீரன்; இவை கூடுதல் ஊதியத்துடன் கூடிய அதிகாரப்பூர்வப் பணிகள். ஆனால் பணம் மட்டுமே முழுக் கதை அல்ல.

அவர் பெயர் Carla. முப்பத்தெட்டு வயது, திருமணம் ஆனதில்லை, நிச்சயம் கூட ஆனதில்லை. அழகு என்ற சொல் போதவே போதாது — குறைந்தபட்சம் சொன்னால், தூண்டிவிடுபவர், குறும்புக்காரர்.

அது என் முதல் “ஆண்-மை” நற்செயல், அது கொஞ்சமும் மோசமாக இல்லை. அவர் மீண்டும் என்னைத் தேடினார் என்று கேள்விப்பட்டேன், ஆனால் அதற்குள் நான் இராணுவ விளையாட்டு வீரர்களின் கம்பெனிக்கு மாற்றப்பட்டிருந்தேன். நான் ரக்பி விளையாடினேன், பின்னர் இராணுவத் தேசிய அணியில் இடம்பெற்றேன்.

காலணிகள்

காலணிகள் உடலுக்கும் மனதுக்கும் மிக முக்கியமானவை என்றாலும், அவற்றைப் பற்றி நாம் அரிதாகவே தீவிரமாக யோசிக்கிறோம். அந்நாட்களில் அவை தோலால் செய்யப்பட்டவை என்பது இன்னும் முக்கியமாக இருந்தது — உங்கள் கால்களை உலர்வாகவும் உங்கள் முழு உடலையும் இயங்கும் நிலையிலும் வைத்திருந்த ஒரே பொருள் அதுதான்.

நான் ஒருபோதும் பல காலணிகளைத் தேய்த்ததில்லை. மிகக் குறைவாகவே வைத்திருந்தேன், இருந்தவற்றை எப்போதும் பழுது பார்க்க முயன்றேன். எனக்குப் பயன்பாடே முக்கியம், தோற்றம் அல்ல. எந்தக் காலணியாலும் நீங்கள் விரும்பும் யாருடைய பின்புறத்திலும் உதைக்கலாம்; அவற்றில் டிசைனர் முத்திரை இருக்கிறதா என்று யாரும் பார்ப்பதில்லை.

இன்று என் மனைவி ஒரு சுயசேவைக் காலணிக் கடையில் நிறுத்தச் சொல்கிறாள். அந்தக் கடை ஒருகாலத்தில் என் சக வீரர் Franco-வுடையது என்பது நினைவுக்கு வருகிறது, நாங்கள் உள்ளே போகிறோம்.

நாற்பது ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன. அது இன்னும் அப்படியே இருக்கிறது — அதே அமைப்பு. என் மனைவி தன் காலணிகளைத் தேர்ந்தெடுக்கும்போது, அணிந்து பார்க்க இருக்கைகளுக்குப் போகும் முன் பெட்டிகளைப் பிடித்துக்கொள்ள என்னிடம் கொடுக்கிறாள்.

இதற்கிடையில், ஒரு பெண் பெண்கள் பிரிவு எங்கே என்று கேட்கிறார், நான் வழி காட்டுகிறேன். ஒரு குறிப்பிட்ட காலணி 41 அளவில் கிடைக்குமா என்று ஒரு கனவான் கேட்கிறார், அந்த அளவு தீர்ந்துவிட்டது என்று சொல்கிறேன். காலணிகளை அணிந்து பார்க்கும் இரண்டு பெண்கள் என் கருத்தைக் கேட்கிறார்கள், அந்த ஜோடிகளில் அவர்கள் அற்புதமாகத் தெரிகிறார்கள் என்று சொல்கிறேன்.

என் மனைவி எதையும் கவனிக்கவில்லை. இருபது நிமிடங்கள், உணராமலேயே, நான் கடை உதவியாளனாகிவிட்டேன். எல்லோரும் என்னிடம் வருகிறார்கள். ஆண்களுக்குக் குளிர்ச்சியாகவும் மோசமாகவும் பதில் சொல்கிறேன், பெண்களுக்கோ அவர்களுடைய தேர்வுகளுக்காக என் முழுப் பாராட்டும் கிடைக்கிறது.

பணம் செலுத்தும் இடம் நிரம்பி ஏறக்குறைய முடங்கிவிடுகிறது. என்ன நடக்கிறது என்று உரிமையாளருக்குப் புரியவில்லை. நாங்கள் எங்கள் காலணிகளுக்குப் பணம் செலுத்தி வெளியே கிளம்புகிறோம், ஆனால் அதற்கு முன் அவருக்கு Franco-வைத் தெரியுமா என்று கேட்கிறேன். “ஆம்,” என்கிறார், “அவர் என் தந்தை.” “அப்படியானால் அவருக்கு என் வணக்கங்களைச் சொல்லுங்கள்.”

நாங்கள் புறப்படும்போது, அந்தப் பெண்கள் என்னைச் சுட்டிக்காட்டிக் கையசைக்கிறார்கள். என் மனைவி இன்னும் எதையும் கவனிக்கவில்லை.

பிரச்சினை ஏறக்குறைய இரண்டு மணி நேரம் கழித்து வருகிறது, என் மகள் அந்தக் காலணிக் கடைக்குத் திரும்பிப் போக விரும்பும்போது. அங்கே, உரிமையாளரின் மகன் என்னைத் தனியாக அழைத்துச் சொல்கிறார்: “திரு. Frega, பணம் செலுத்தும் இடத்தில் நான் எதுவும் சொல்லவில்லை. வாடிக்கையாளர்கள் கேட்டு ஒரு காட்சி உண்டாவதை நான் விரும்பவில்லை. அப்பாவுக்கு 2021-இல் ஒரு பயங்கர விபத்து நடந்தது, 2023-இல் அவர் எங்களை விட்டுப் போய்விட்டார்.”

நான் உண்மையிலேயே வருந்துகிறேன். அவருடைய தந்தையுடன் நான் வாழ்ந்த ஒரு கதையை அவருடைய மகனிடம் சொல்கிறேன், அவர் கண்களில் கண்ணீருடன் என்னை இறுகக் கட்டியணைக்கிறார்.

என் மகள் தன் காலணிகளை வாங்கிப் பணம் செலுத்துகிறாள், நாங்கள் புறப்படுகிறோம். விடைகொடுக்கும்போது, மகன் உரக்கச் சொல்கிறார்: “என்னை வந்து பாருங்கள். இலவசமாக வேலை செய்யும் உங்களைப் போன்ற விற்பனையாளர்கள் எனக்குத் தேவை.” நான் சொல்கிறேன்: “நீங்கள் என் நூல்களைப் பதிவிறக்கம் செய்யவில்லை, இல்லையா?”

அவர் புன்னகைக்கிறார். வாழ்க்கை தொடர்கிறது.