மரபுரிமை

மரபுரிமை பொதுவாக மகிழ்ச்சியான ஒன்றோடு அல்ல, வலி தரும் ஒரு நிகழ்வோடு பிணைந்திருக்கிறது. வாழ்க்கை தாந்தேவின் பதிலடித் தண்டனை (contrapasso) விதியைப் பின்பற்றுவதைப் போல: செலுத்தப்படும் ஒவ்வொரு விலைக்கும் இன்னொரு விலையால் ஈடு செய்யப்படுகிறது.

ஆயினும் மரபுரிமை ஒரு மனிதனின் இறுதி இருப்புநிலைக் குறிப்பும்கூட.

அதற்குள் வீடுகளும், வங்கிக் கணக்குகளும், கார்களும், நகைகளும், உடைமைகளும் மட்டும் இல்லை. அதற்குள் நம்பிக்கைகள், அற விதிகள், கொள்கைகள், விசுவாசங்கள், அச்சங்கள், காதல்கள், ஒருவர் வாழ்க்கையில் நடந்துசெல்லத் தேர்ந்தெடுத்த விதம் ஆகியவை இருக்கின்றன.

பெரும்பாலோர் சமூகம் மதிப்புள்ளதாக அங்கீகரிப்பதை விட்டுச் செல்கிறார்கள்: ஒரு வீடு, கொஞ்சம் சேமிப்பு, ஒரு குடும்பப் பாரம்பரியப் பொருள், ஒரு நினைவு.

மற்றவர்கள் கடன்களை விட்டுச் செல்கிறார்கள்.

இத்தாலியச் சட்டம், தனக்கே உரிய விசித்திரமான தர்க்கத்துடன், சொத்துகளைவிடப் பொறுப்புகள் அதிகமாக இருக்கும்போது, குறிப்பிட்ட வரம்புகளுக்குள் வாரிசுகள் மரபுரிமையை மறுக்க அனுமதிக்கிறது. சிலர் போவதற்கு முன்பே எல்லாவற்றையும் தீர்த்துவிட்டு, வெறுங்கையுடன் புறப்படுகிறார்கள் என்பதற்கான கிட்டத்தட்ட ஒரு சட்ட ஒப்புதல் அது.

ஆனால் நான் வழக்கறிஞர் அல்ல.

காட்டுவதற்கு என்னிடம் எந்தக் கல்விப் பட்டமும் இல்லை. இத்தாலிய மொழி வகுப்பில் ஒருமுறை நான்கு மதிப்பெண் வாங்கிய அதே மனிதன்தான் நான் இன்னும்.

என்னிடம் இருப்பது அனுபவம். சில நேரங்களில் அது சட்டத்தைவிடப் பெரியது, கருணையைவிடக் கடுமையானது என்று அனுபவம் எனக்குக் கற்றுத் தந்திருக்கிறது.

எனக்கு உண்மையான மரபுரிமையை விட்டுச் சென்ற முதல் நபர் என் சகோதரி Teresa.

கணையப் புற்றுநோய் அவளை அறுபதே வயதில் அழைத்துக்கொண்டது.

அவள் திருமணம் செய்துகொள்ளவில்லை. தனக்கென ஒரு குடும்பத்தை உருவாக்கவில்லை. என் சகோதரர்களும், என் பெற்றோரும், நானும் மட்டுமே அவளுடைய நேரடி வாரிசுகள்.

ஏறக்குறைய ஓராண்டே கழித்து, என் பெற்றோர் இருபது நாள் இடைவெளியில் அவளைப் பின்தொடர்ந்தனர்.

அவர்கள் விட்டுச் சென்றது எனக்கும், என்னைவிட எட்டு வயது இளையவர்களான Frega இரட்டையர்களான என் இரண்டு சகோதரர்களுக்கும் இடையே பகிரப்பட்ட மரபுரிமையானது.

வேறுபட்ட கல்வி.

வேறுபட்ட வாழ்க்கைகள்.

வேறுபட்ட மதிப்பீடுகள்.

வேறுபட்ட எதிர்பார்ப்புகள்.

அடுத்து நடந்தது எங்கள் பெற்றோர் விரும்பியிருக்கக்கூடியது அல்ல.

பலசாலி முதலில் நகர்ந்தான். ஒருவன் தன்னால் கண்டுபிடிக்க முடிந்த எல்லாவற்றையும் எடுத்துக்கொண்டான். மற்றவன், ஒரு குடும்பத்துக்குள் ஒருபோதும் இருந்திருக்கக் கூடாத யதார்த்தங்கள் தோன்றுவதை நின்று பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

சொத்துகளும் வங்கி இருப்புகளும் சேர்த்து, அந்தச் சொத்தின் மதிப்பு ஏறக்குறைய 10 லட்சம் யூரோ.

ஆனால் இந்தக் கதையில் பணமே மிகக் குறைவான முக்கியத்துவம் கொண்ட பகுதி.

என் பார்வையில் குடும்ப நம்பிக்கை, அறப் பொறுப்பு ஆகியவற்றின் எல்லா எல்லைகளையும் தாண்டிய செயல்களை எதிர்கொண்டபோது, எனக்கு ஒரே ஒரு வழிதான் மிஞ்சியிருந்தது: நீதித்துறை அமைப்பின் மூலம் பாதுகாப்பு தேடி, எனக்கு மட்டுமல்ல, என் பிள்ளைகளுக்கும் சொந்தமான உரிமைகளைக் காப்பது.

ஒரு குற்றவியல் வழக்கு தொடங்கப்பட்டிருக்கிறது.

சான்றுகள் இருக்கின்றன என்பதையும், அவை ஆராயத் தகுந்தவை என்று நிறுவனங்கள் கருதியிருக்கின்றன என்பதையும் அந்த ஒரு உண்மையே காட்டுகிறது.

மீதி நீதிக்குச் சொந்தமானது, எனக்கு அல்ல.

நான் பொறுமையாகக் காத்திருப்பேன்.

நான் ஒருபோதும் பழிவாங்கத் தேடியதில்லை.

பணத்துக்காக நான் ஒருபோதும் இந்தப் போராட்டத்தை நடத்தியதில்லை.

அதனால்தான் நிதி இழப்பீடு கோரும் உரிமையியல் வாதியாக மாற நான் ஒருபோதும் எண்ணியதில்லை.

என் போராட்டம் என்னைச் செல்வந்தனாக்கிக்கொள்வதைப் பற்றியது அல்ல.

என் போராட்டம் Frega என்ற பெயரைக் காப்பதைப் பற்றியது.

சரி என்று நான் நம்புவதற்காக எழுந்து நிற்காமல், என் குடும்பத்தின் பெயர் நீதிமன்றங்களிலும், குற்றச்சாட்டுகளிலும், பேராசையிலும், உள்ளிருந்து நிகழும் அழிவிலும் இழுத்துச் செல்லப்படுவதைப் பார்க்க நான் மறுக்கிறேன்.

அந்தப் பெயர் என் தந்தைக்குச் சொந்தமானது.

என் தாய்க்கு.

என் சகோதரிக்கு.

ஒருநாள் அது எங்களுக்குப் பின் வருபவர்களுக்குச் சொந்தமாகும்.

பணம் வரும், போகும்.

குடும்பப் பெயர் நிலைத்திருக்கும்.

நான் பெற்ற மிக மதிப்புமிக்க மரபுரிமை ஒருபோதும் யூரோவில் அளக்கப்பட்டதில்லை. அந்தப் பெயரைக் கண்ணியத்துடன் சுமக்கும் பொறுப்புதான் அது.

ஆனால் வலி அப்படியே இருக்கிறது.

சொத்துகளின் வலி அல்ல.

வங்கிக் கணக்குகளின் வலி அல்ல.

இல்லாமையின் வலி.

நாம் நேசித்து, இப்போது இங்கே இல்லாத மனிதர்களின் வலி.

சில நேரங்களில், என் பெற்றோரும் என் சகோதரியும் நம் பார்வைக்கு அப்பால் தொலைவில் உள்ள ஏதோ ஒரு பால்கனியில் ஒன்றாக நின்றுகொண்டு, கீழே விரியும் இந்த விசித்திரமான மனித நாடகத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதாகக் கற்பனை செய்கிறேன்.

ஒருவேளை அவர்கள் புன்னகைக்கலாம்.

ஒருவேளை தலையை இடவலமாக ஆட்டலாம்.

ஒருவேளை இப்படிச் சொல்லலாம்:

“Frega போராடிக்கொண்டே இருக்கிறான். அவன் ஒருபோதும் நிற்பதில்லை. அவன் ஆவான் என்று யாரும் எதிர்பார்க்காத மனிதனாகவே அவன் சரியாக ஆகியிருக்கிறான்.”