ความว่างเปล่าที่ผมต้องการ

ภรรยาของผม Elisabetta ตัดสินใจไปเที่ยวพักผ่อนกับ Giorgia ลูกสาวของผม พร้อมกับ Michele พี่ชายของเธอ และ Cinzia ภรรยาของเขา

จุดหมายของพวกเขาคือบ้านของลูกพี่ลูกน้องคนหนึ่งใน Sicily ที่ซึ่งพวกเขาจะใช้เวลาห้าวันพักฟื้นจากความเครียดในชีวิตประจำวัน

ก่อนจะทิ้งผมไว้คนเดียว นอกจากหน้าที่ดูแลลาบราดอร์อเมริกันของผม ซึ่งครั้งหนึ่งเคยมีแฟนอยู่ที่ Naples และติดสำเนียงหมาท้องถิ่นมา พวกเขายังย้ำบอกผมว่าตู้กับข้าวมีของเต็ม พวกเขายังทิ้งเงินไว้ให้ผมห้าสิบยูโรสำหรับค่าใช้จ่ายรายวันเพิ่มเติม และบอกชัดเจนว่าเมื่อพวกเขากลับมา พวกเขาคาดหวังว่าบ้านจะเรียบร้อยสมบูรณ์แบบ ไม่ใช่สภาพเหมือนเขตภัยพิบัติในบ้าน

พวกเขาโทรมาทุกวัน ทั้งสองคนเป็นห่วงหมา มันกินข้าวหรือยัง? มันดื่มน้ำพอไหม? มันออกไปเดินเล่นหรือยัง? มันทำธุระเรียบร้อยไหม? มันได้เพื่อนหรือเปล่า?

ถึงจุดหนึ่งผมแนะนำให้พวกเขาโทรหามันโดยตรง แล้วปล่อยให้มันตอบคำถามเอง รวมทั้งคำบ่นด้วย

ส่วนผม ผมได้รับแค่คำถามสงบ ๆ จากภรรยาเป็นครั้งคราว

“กินข้าวหรือยัง?”

และผมก็ตอบด้วยความสงบไม่แพ้กัน

“กินแล้วจ้ะ ที่รัก”

ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

แล้ววันที่พวกเขากลับมาก็มาถึง

พวกเขาเดินเข้าบ้านด้วยความอยากรู้อย่างเหลือล้น

ทุกอย่างสะอาดเอี่ยม ห้องครัวไร้ที่ติ ไม่มีจานสักใบที่วางผิดที่

พวกเขาประหลาดใจมากจนถอยกลับออกไปข้างนอก ยืนอยู่ที่โถงทางเดิน และสงสัยว่าเข้าผิดอพาร์ตเมนต์หรือเปล่า

พี่สะใภ้ของผม ลูกสาวของนายทหารชั้นผู้ใหญ่แห่ง Carabinieri ตรวจสอบที่เกิดเหตุอย่างละเอียด และแสดงความยินดีกับผมพลางซักถามว่าเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร

ในตอนที่ทุกคนคิดว่าเทคนิคพิเศษจบลงแล้ว เรามานั่งล้อมโต๊ะในครัว และพวกเขาก็เห็นผมเดินมาพร้อมเงินห้าสิบยูโรในมือ พร้อมจะคืนให้

ใบหน้าของพวกเขาหันมาสบกัน ดวงตาของพวกเขาพูดคุยกันได้ทั้งบทสนทนาโดยไม่ต้องใช้คำพูดสักคำ

คำถามมาทันที

“คุณไม่ได้กินข้าวเหรอ?”

และผมก็ตอบว่า:

“กินสิ ขอบคุณ อย่างน้อยวันละสามมื้อ แต่ผมรู้ว่าผมไม่ต้องการอะไรอื่นอีกแล้ว ความว่างเปล่าก็พอให้ผมมีชีวิตอยู่ได้ มันคือทุกอย่างที่ผมต้องการ”

ผมยิ้มแล้วออกไปเดินเล่นคนเดียว

เพราะความสำเร็จไม่ควรแบ่งปันกับใคร

มันเหมือนไอศกรีม ทุกคนจำรสชาติได้บนลิ้นของตัวเอง แม้ว่ามันจะเป็นรสชาติเดียวกันสำหรับทุกคนก็ตาม