MEN’S GILLETTE, STORY

“Enzo” แม่ของผมพูดกับพ่อ “เราต้องส่งเขาเข้าโรงเรียนประจำ

ฉันรับมือกับ Nando ไม่ไหวอีกแล้ว

จะควบคุมเขาเป็นไปไม่ได้เลย

ที่แย่กว่านั้น เขาคาดเดาไม่ได้”

แม่หยุดไปครู่หนึ่ง

“คุณรู้ไหมว่าวันนี้เขาทำอะไร?”

“ไม่รู้ เล่ามาสิ”

“เขาอยู่ในร้านกับฉัน แล้วโดยที่ฉันไม่ทันสังเกต กรรไกรด้ามยาวก็หายไป

อันที่ฉันใช้ตัดผ้า

ผ้าม้วนยาวสามสิบเมตรพวกนั้น

ฉันต้องใช้อันสำรอง

ฉันหาอยู่เกือบชั่วโมง

แล้วฉันก็เห็นเขาเดินกลับมา

สงบนิ่ง

ยิ้มแย้ม

ถือกรรไกรอยู่ในมือ”

พ่อของผมเงยหน้าขึ้น

“เขาไปไหนมา?”

“ที่บาร์”

“ไปทำอะไร?”

“ลูกชายเราอายุห้าขวบนะ Enzo

คุณเป็นพ่อของเขา

ลองรับผิดชอบบ้างสิ แทนที่จะมาหัวเราะเหมือนคนโง่

ฉันเป็นห่วง

เขาจะกลายเป็นคนแบบไหน?”

แม่ของผมหวาดกลัว

แต่ตอนที่ผมกลับมา ผมไม่ได้มาคนเดียว

Rocco Pizzimenti เจ้าของบาร์ Orfeo กลับมาพร้อมกับผม

เขาหัวเราะจนแทบยืนไม่อยู่

ตามที่ Rocco เล่า เขาชอบเรียกผมว่าไอ้คนถูกสวมเขาอยู่บ่อย ๆ

บ่ายวันนั้นผมตัดสินใจจะสะสางเรื่องนี้ให้จบ

“รู้ไหมว่าเขาทำอะไร?” Rocco พูด

“เขาถือกรรไกรอันนั้นมาที่บาร์

จะมาเชือดคอผม

ผมรักษาระยะห่างแล้วล้อเลียนเขาต่อ

ทั้งร้านหัวเราะกันลั่น

แต่เขาไม่ยอมแพ้

สุดท้ายต้องลากตัวเขาออกไป”

พ่อของผมหัวเราะ

Rocco หัวเราะ

ลูกค้าหัวเราะ

ผมไม่หัวเราะ

ในที่สุด Rocco ก็เลิกเรียกผมว่าไอ้คนถูกสวมเขา

ตอนนั้นเองที่เขาเข้าใจว่าผมไม่ใช่อย่างที่เขาคาดไว้เสียทีเดียว

แม่ของผมได้ข้อสรุปนั้นมานานก่อนหน้าแล้ว

เช้าวันรุ่งขึ้น แม่พาผมตรงไปที่โรงเรียนประจำ

คณะภคินีนักบุญ Vincent

แม่จ่ายค่าลงทะเบียนและค่าเล่าเรียนทั้งปีในงวดเดียว

เป็นการประกัน

ไม่ให้ผมกลับบ้านภายในสี่สิบแปดชั่วโมง

แม่ยังตกลงกันเป็นการส่วนตัวกับอธิการิณีเรื่องการปฏิบัติต่อผมในอนาคตด้วย

พ่อของผมเป็นพนักงานขาย

อธิการิณีเป็นคน Naples

เมื่อมองย้อนกลับไป การผสมกันของพ่อที่เป็นพนักงานขายกับอธิการิณีชาว Naples อธิบายเกือบทุกอย่างที่ตามมา

โดยไม่ดึงดูดความสนใจมากนัก พ่อของผมยังจัดการให้คอนแวนต์ได้รับสื่อส่งเสริมการขายของ Gillette อย่างต่อเนื่อง

โดยเฉพาะถุงพลาสติก

ห้าร้อยลัง

ในยุคนั้นมันมีค่าดั่งทองคำ

หายาก

ราคาแพง

ขาดไม่ได้

เหล่าแม่ชีรักมันมาก

ทุกครั้งที่ของใกล้หมด โทรศัพท์จะดังขึ้น

อธิการิณี Maria Franca จาก Forcella

“คุณ Frega บางทีคุณอาจแวะมาทักทายกันสักหน่อยนะคะ”

ตอนนั้นเองที่ผมได้เรียนรู้ความแตกต่างที่สำคัญอย่างหนึ่ง

มีการทักทายทางจิตวิญญาณ

และมีการทักทายทางสังคม

วันหนึ่ง ผู้อำนวยการฝ่ายขาย Raffaele Di Tullio โทรมาที่บ้านเพื่อหาพ่อของผม

โชคไม่ดีสำหรับเขา เขาเจอพ่อ

“Frega สวัสดีตอนเช้า สบายดีไหม?”

“สบายดีครับ ท่านด็อกเตอร์ ขอบคุณครับ แต่นี่ไม่ใช่การโทรมาถามข่าวคราวตามมารยาท

ว่ามาเลยครับ”

“ที่สำนักงานใหญ่เราทุกคนสงสัย

เราอยากเข้าใจว่าพนักงานขายคนเดียวใช้สื่อส่งเสริมการขายไปถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์ของทั้งหมดที่แจกจ่ายไปทั่วอิตาลีได้อย่างไร

แค่สงสัยล้วน ๆ

ไม่มีอะไรมากกว่านั้น

เราส่งถุงพลาสติกไปให้คุณเกือบสามสิบสองพาเลท

เราอยากรู้ว่าธุรกิจไปได้ดีแค่ไหน

ไม่ใช่ธุรกิจของ Gillette

ธุรกิจถุงพลาสติก

คุณขายมันหรือเปล่า?

ทำกำไรหรือเปล่า?

หรือคุณจะช่วยอธิบายหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

พ่อของผมไม่ลังเล

“ผมกำลังช่วยวาติกันครับ

พวกเขามีทรัพยากรจำกัด

ไม่มีงบประมาณ

คณะภคินีนักบุญ Vincent ใน Reggio Calabria ที่ซึ่งลูกชายของผมกำลังเติบโต ขอความร่วมมือเล็ก ๆ ในงานการกุศลของพวกเธอ

อย่างที่ท่านสอนผมไว้ ท่านด็อกเตอร์ ผมไม่ได้ประชาสัมพันธ์โครงการนี้

ผมรู้ว่าท่านชอบให้เรื่องแบบนี้ทำกันอย่างเงียบ ๆ

ไม่ต้องป่าวประกาศ

วิถีแบบ Gillette”

ความเงียบ

ความเงียบอันยาวนาน

ในที่สุด:

“ดีมาก Frega

ผมจะส่งสื่อไปให้อีก”

ตลอดแปดปี เหล่าแม่ชีไม่เคยซื้อถุงพลาสติกเลยสักใบ

ยังมีคำถามหนึ่งที่ไม่มีคำตอบ

ถ้าพวกเธอเปลี่ยนเรื่องทั้งหมดนี้ให้เป็นธุรกิจล่ะ?

พวกเธอเป็นแม่ชี

แต่พวกเธอก็เป็นผู้หญิงด้วย

ไม่มีใครสืบสวน

ช่วงไม่กี่เดือนแรกในโรงเรียนประจำก่อให้เกิดเหตุการณ์อย่างน้อยสามครั้งที่เหล่าแม่ชีเห็นว่าน่ากังวลอย่างยิ่ง

สำหรับผม มันดูปกติดีทุกอย่าง

ครั้งแรกเกิดขึ้นระหว่างเล่นซ่อนหา

ทุกครั้งที่เราเล่น ผมก็ไปจบลงในห้องส่วนตัวของเหล่าแม่ชีอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ผมอยากรู้

ผมอยากเห็นว่าแม่ชีดูเป็นอย่างไรเมื่อไม่มีผ้าคลุมศีรษะ

การค้นพบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของผมคือแม่ชีคนหนึ่งที่เส้นผมถูกโกนจนเกือบถึงหนังศีรษะ

หลังจากนั้น ทุกครั้งที่ออกค้นหาจะเริ่มด้วยคำเตือนเดิม

“ค้นให้ทั่วทุกที่

ไอ้ปีศาจนั่นซ่อนอยู่ได้ทุกที่”

ผมกลายเป็นฝันร้ายของพวกเธอ

ความรู้สึกนั้นเป็นของกันและกันโดยสมบูรณ์

เหตุการณ์ครั้งที่สองเกิดขึ้นระหว่างมิสซาตอนเช้า

ทุกวันตอนสิบโมงครึ่ง เด็ก ๆ จะเข้าแถวตอนเดินออกจากโบสถ์น้อย

แม่ชีคนหนึ่งจะยื่นสายประคำออกมาแล้วถามคำถามง่าย ๆ

“ใครคือผู้ทรงอำนาจที่สุดบนโลก?”

ทุกคนให้คำตอบที่ได้รับการรับรอง

“เยซูคริสต์”

แล้วพวกเขาก็จูบสายประคำ

เช้าวันหนึ่งผมปรับพิธีกรรมนั้นเล็กน้อย

แทนที่จะจูบสายประคำ ผมจูบชุดของแม่ชี

แล้วผมก็พูดว่า:

“พ่อของผมบอกว่าผู้หญิงมีอำนาจมากกว่าพระเจ้า”

ปฏิกิริยาเกิดขึ้นทันที

พ่อแม่ของผมถูกเรียกตัวมาก่อนมื้อกลางวัน

สถาบันต้องการกำจัดปีศาจ

เช็คที่ใจกว้างพอได้เปลี่ยนบาปให้กลายเป็นความห่วงใย

ความห่วงใยหายไปอย่างรวดเร็วน่าทึ่ง

เช็คใบนั้นมีเลขศูนย์หกตัว

เงินลีราอิตาลีสมัยก่อนโน้มน้าวใจได้ดีเยี่ยม

หลายปีผ่านไปอย่างโรแมนติกภายใต้การคุ้มครองของความไร้เดียงสา

เทศกาลขนมเค้กเป็นแค่โอกาสได้กินฟรี

ละครเวทีเป็นโอกาสได้พูดความจริง

ทุกครั้งที่ผมเล่นเป็นเจ้าชาย ผมจะแจ้งผู้ชมว่าไม่ควรจูบเจ้าหญิง เพราะเธอขี้เหร่และมีกลิ่นปากแย่

เหล่าครูไม่เห็นด้วย

ในที่สุดชั้นประถมปีที่ห้าก็มาถึง

แล้วก็การสอบปลายภาค

กรรมการสอบคนหนึ่งปล่อยให้ความคิดส่วนตัวหลุดออกมาสู่ที่สาธารณะ

“ในที่สุด

เราก็จะได้กำจัดเขาไปเสียที”

ทุกอย่างดูเหมือนลงตัวแล้ว

ทุกอย่างดูเหมือนจบแล้ว

ผมรอสามสิบปี

แล้วผมก็กลับไป

ผมส่งคำสั่งซื้อใบมีดโกน Gillette

จ่ายเงินล่วงหน้า

ไม่มีใครเคยถามว่าเรื่องแบบนี้เป็นไปได้อย่างไร

หกสิบเอ็ดปีผ่านไปแล้ว

แม้วันนี้คำถามก็ยังคงอยู่

เมื่อไม่นานมานี้ลูกสาวของผมมองผมแล้วพูดว่า:

“ขอโทษนะ Nando

หนูไม่เรียกคุณว่าพ่อหรอก

แต่ตกลงคุณเป็นใครกันแน่วะ?”

อ้า

อ่าฮ่า ๆ ๆ