GILLETTE BOURGOGNE – BEDRYF 1

Verhale is nooit dieselfde nie, want die oomblikke waarin hulle mekaar ontmoet, is nooit dieselfde nie. Plekke verander. Seisoene verander. Mense verander. En wanneer vroue hul paaie kruis, verloor voorspelling alle waarde.

Ek het hierdie storie ’n ruk gelede vertel. Vandag wil ek dit weer vertel, met groter intensiteit, amper soos ’n gesprek met myself – ’n roepstem uit die herinnering, ’n stem wat aanhou klop aan die deur van die tyd, wat my herinner nie net aan wat was nie, maar miskien ook aan wat nog kan wees.

BEDRYF 1 – DIE PLAASHUIS VAN ’N TWEEDE LEWE

Twintig jaar tevore het ek na Bourgogne vertrek, in die hart van Frankryk, met die voorneme om ’n ou plaashuis te koop.

Dit was ’n land van wyn, kaas en daardie ingetoë elegansie wat die Franse soos ’n erfenis bewaak. Ek het die plaaslike eiendomsagent wat die transaksie hanteer het, reeds geken. Hy het die eiendom as ’n seldsame geleentheid voorgestel, en die voorwaardes was aantreklik genoeg om my nuuskierig te maak.

Ek was nog nooit ’n winskopiejagter nie. Winskopies is menslike uitvindsels. Ware geleenthede behoort aan die voorsienigheid.

Die gebied was ver van die groot handelsroetes af. Besoekers het hoofsaaklik in die oesseisoene van Augustus en September gekom, of vir die plaaslike feeste waar die nuwe wyne gevier word. Die res van die jaar het stilte oor die heuwels en die velde geheers.

Die plaashuis was in uitstekende toestand. Dit het ’n bietjie onderhoud nodig gehad, ’n paar strukturele aanpassings en ’n behoorlike kantoor op die grondvloer. Niks besonder veeleisend nie.

Die agent het egter gelyk of hy haastig is.

’n Storm was op pad, het hy verduidelik, en hy het voorgestel dat ons die landgoed vinnig te perd besigtig.

Twaalf hektaar.

Wingerde wat tot by die horison strek.

Rooiwyne.

Witwyne.

Champagne.

’n Klein meer in die weste.

Rye akasiabome.

Bestaande kontrakte vir die verkoop van druiwe.

Terwyl ons deur die eiendom gery het, het ek gevra waarom die eienaars verkoop.

Sy antwoord was eenvoudig en verwoestend.

“My vrou het kanker. Ek wil nie hê sy moet haar oorblywende jare aan hierdie landgoed vasgebind deurbring nie. Ek wil haar die wêreld rond neem terwyl ons nog kan.”

Ek het niks gesê nie.

Terug by die stalle het ek agt manjifieke jong Arabiese perde opgemerk.

Ek het die prys vir die hele eiendom gevra.

Die plaashuis.

Die grond.

Die wingerde.

Die stalle.

Die perde.

Die man het gehuiwer.

Hy het amper bang gelyk om dit te sê.

Toe het hy dit gesê.

“Seshonderd-en-vyftigduisend euro.”

Ek het ’n paar sekondes daaroor nagedink.

Die volgende dag het ons die notaris ontmoet.

Ek het die volle bedrag betaal.

Geen verband nie.

Geen bank nie.

Geen finansiering nie.

Ek het die eienaar van ’n landgoed in Bourgogne geword.

’n Wynboer.

’n Boer.

Selfs ’n plattelander.

En terwyl ek vir myself geglimlag het, het ek gedink dat almal wat beweer het ek skryf soos ’n hond, uiteindelik die perfekte beroep vir my gevind het.