GILLETTE SE MALANDRINO-PROFESSOR

Die dag daarna het ek ’n afspraak gehad om ’n woonstel te huur. Die stad Lissabon was fantasties, maar skaars bekostigbaar gegewe die huurkoste, en ek was gedwing om in die hoofstad se laaste grens te beland, die historiese buitewyke: AMADORA BORDEA.

Die gebied was tipies omdat dit die tuiste van die buitelandse gemeenskap van Portugal was, maar nie net burgers van Portugal nie – ook ’n paar indringers, soos ek.

Vader en seun het opgedaag om my te verwelkom, maar toe ek die huis binnestap, het hulle my ’n stapelbed gewys wat ek met drie ander mense moes deel, in ’n kamer van 9 vierkante meter, in ’n woonstel met drie kamers, nege mense, een badkamer, ’n klein kombuis, drie yskaste en kakkerlakke as inwonende gaste – alles binne sowat 60 vierkante meter, vir 230 euro per maand.

Dit het my presies 70 euro per maand gelaat om van te eet en te leef, maar ek het iets anders verstaan: ek was besig met ’n kursus in hoe die armes moet leer om rykdom te bestuur – en niemand leer jou dit nie.

Een vir een het die ouens nader gekom om hulself voor te stel, hul naam en hul land van herkoms te noem, terwyl hulle my dopgehou het om uit te vind hoe ek my sou gedra, en of ek ’n rassis was.

Ek het elkeen ’n glimlag en ’n groet in sy eie taal gegee: ANGOLA, MOGADISHU, SÃO TOMÉ, BRASILIË, PORTUGAL, CHINA, RUSLAND en SAOEDI-ARABIË.

Daardie aand het hulle my na hul aandete genooi – hulle het die geleentheid gereël om my te verwelkom. Ek was die oudste van die groep, en ná 20 minute van skaam gesels met almal is my nuwe Portugese identiteit gebore op die oomblik toe ek gehoor het hoe hulle my noem:

Die Malandrino-Professor

Hulle was almal jong ouens wat moeders, vrouens of meisies agtergelaat het, ver van die huis en van die mense wat hulle liefgehad het, en ek het besluit om hulle ’n ware verhaal uit ervaring te vertel – in ruil daarvoor sou ek van elkeen ’n reaksie kry wat my sou help om hul karakter en persoonlikheid te meet. Nie een van hulle het my metode geken nie.

Ek het hulle vertel dat ek my in 2021 ’n vakansie in Brasilië gegun het, in die stad Natal – ’n plek bekend vir sy duine en sy plaaslike rituele – waar, wanneer die dag in die nag oorgaan, die meisies bo-op die duin agteruit afkom en hul pad baan na elke man wat onverskrokke onder wag, om met hom kennis te maak en nuwe verhoudings te bou, miskien selfs ’n toekoms vir hulself.

Ek het veertig dae in daardie stad gebly – dit was werklik my Brasiliaanse kwarantyn – maar ek het nooit aan die spel deelgeneem nie. Ek het ’n toeskouer gebly, en ek het gekyk.

Vandag dink ek, meer as ooit, hoe baie dit my werklik gebaat het om Brasilië te ken – selfs met die onverwagte koms van die vroulike CEO van Gillette – en as sy my ooit oor haar vaderland sou vra, sou ek vir haar kon sê:

DIE RITUEEL VAN DIE DUINE,

EK KEN DIT,

MAAR EK HET NOOIT DEELGENEEM NIE,

WANT EK BIED NIEMAND ’N TOEKOMS NIE,

NET DIE HEDE.

Wat my die meeste in daardie stad getref het, was die storie met die rektor se dogter, wat ek op ’n Maandagaand toevallig by ’n partytjie vir enkellopendes ontmoet het.

Ek het opgedaag met 100 papierkaartjies wat ek voorberei het, met my naam en ’n Brasiliaanse telefoonnommer, wat ek met die vroue in die plek uitgeruil het – dié van wie ek gehou het, wat gesê het hulle is enkel, geskei of weduwees. Die volgende dag het ek vier van hulle in die supermark raakgeloop, besig om saam met mans en kinders inkopies te doen, en daar is geen woorde gewissel nie, net stil blikke.

Camilla, die rektor se dogter, was ’n pragtige en oorweldigende vrou. Sy was die een wat my om twee-uur die middag huis toe geneem het en my om tienuur die aand laat gaan het, en dit was daar dat ek verstaan het dat my kollega daarbo my wou straf – my wou laat verstaan dat een vrou duisend mans kan verslaan, maar dat duisend mans nie een vrou kan verslaan nie.

Sonder om in besonderhede te gaan, het ek haar reguit daarna na ’n Italiaanse restaurant vir aandete geneem en twee bottels witwyn en 14 kreefte net vir haar bestel. Die Brasiliaanse kelner het gevra of ek bruschetta wou hê, maar uitputting – of my verraderlike gehoor – het my die woord as “bussetta” laat hoor, en ek was reeds uitgeput en gereed om te vlug.

Al die ouens in die kamer het gelag en gelyk of hulle gehipnotiseer is – hulle het nog vasgesit by die twaalf bladsye lange Amazon-weergawe van hoe liefde verkoop word. Hoe kon ek voortgaan sonder die gevaar dat hulle sou ontplof?

Ek het die gesprek afgesluit en gaan slaap.

Die volgende oggend het almal in die huis rondgeloop en “Brasiliaanse bussetta” en “bussettero” gesê, wat in Colombiaanse Spaans busbestuurder beteken – maar die woordspeling het almal in elk geval laat glimlag.

Ek het op 22 November 2025 vertrek, en almal was jammer om my te sien gaan – selfs die kakkerlakke wat saam met my in my bed geslaap het, het ’n oomblik van hartseer gehad, want dit is net in daardie oomblik, wanneer jy saam met iemand gelukkig was en hulle weggaan, dat jy verstaan wat jy nooit weer sal hê nie.