GILLETTE-WAANSIN

TIEN KAMERS VAN DIE GEES

Daar is ’n huis waarin elkeen van ons woon sonder dat ons dit ooit gekies het.

Dit het geen adres nie. Dit verskyn op geen kaart nie. Tog ken ons dit beter as enige plek waar ons ooit werklik gewoon het. Binne is daar tien deure.

Party maak ons elke dag oop sonder om dit agter te kom.

Ander hou ons gesluit en maak asof hulle niks met ons te doen het nie.

En dan is daar kamers wat ons nie self gebou het nie, maar wat ons op een of ander manier tog in ons saamdra. Dit is nie ’n teorie nie.

Dit is nie ’n sielkundehandleiding wat stof op ’n rak vergaar nie.

Dit is die verslag van ’n man wat een vir een deur hierdie tien kamers geloop het, dikwels sonder om te weet waar hy is, en wat nou, met ’n paar jaar meer op sy skouers, probeer om hulle presies te beskryf soos hy hulle beleef het.

Tien deure.

Ek het hulle almal oopgemaak.

Party met nuuskierigheid.

Party teësinnig.

Party eers toe dit reeds te laat was om terug te draai.

As hierdie kamers bekend voel, is dit nie omdat hulle my storie vertel nie.

Dit is omdat hulle, êrens diep binne, ook joune vertel.

Ferdinando

WAANSIN – Oormaat

Hulle het my mal genoem.

Meer as een keer.

Soms omdat ek te veel gedink het.

Soms omdat ek te veel gevoel het.

En soms bloot omdat ek dinge uit ’n ander hoek gesien het.

Met die tyd het ek besef dat waansin dikwels die etiket is wat ons gee aan wat ons nie kan klassifiseer nie.

Tog is daar ’n soort waansin wat uit oormatige sensitiwiteit gebore word.

Uit oormatige bevraagtekening.

Uit ’n onvermoë om oppervlaktes sonder diepte te aanvaar.

Waansin is ’n kamer waar die denke vinniger hardloop as die taal.

Waar emosies almal tegelyk aankom.

Waar die hart sy deure nie kan toemaak nie.

Wie ook al daardeur gaan, kom nooit onveranderd uit nie.

Want hulle het iets gesien.

En wat gesien is, kan nie ongesien word nie.

Baie glo waansin is die teenoorgestelde van intelligensie.

Ek is nie oortuig nie.

Soms is hulle na familie.

Soms is waansin intelligensie wat sy laaste grens bereik.

Die punt waar dit nie meer ingehou kan word nie.

Waar dit te veel verbande sien.

Te veel betekenisse.

Te veel werklikheid op dieselfde tyd.

En wanneer dit gebeur, is taal nie meer genoeg nie.

Net gebaar – of stilte – bly oor as ’n onvolmaakte vertaler.