ΕΝΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ GILLETTE

ΓΙΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ,

Η επικοινωνία στηριζόταν πάντα σε μια συγκεκριμένη φόρμουλα.

Για παράδειγμα.

Δύο αθώες λέξεις.

Δύο λέξεις που μοιάζουν ακίνδυνες κι ευγενικές, κι όμως έχουν ένα εξαιρετικό πλεονέκτημα: σου επιτρέπουν να μπεις στο έδαφος του άλλου χωρίς να ζητήσεις άδεια.

Όταν κάποιος λέει «για παράδειγμα», ο στόχος σπάνια είναι το ίδιο το παράδειγμα.

Ο στόχος είναι η απόσταση.

Γιατί οι άνθρωποι δεν χαίρονται να βλέπουν τον εαυτό τους εκτεθειμένο σε ένα πρόβλημα. Δεν τους αρέσει να ακούν το όνομά τους δεμένο με μια αδυναμία, ένα λάθος ή μια αντίφαση.

Είναι όμως απολύτως πρόθυμοι να παρατηρήσουν τα ίδια ακριβώς πράγματα όταν ανήκουν σε κάποιον άλλον.

Κι έτσι η επικοινωνία επινόησε έναν αξιοθαύμαστο δρόμο συντόμευσης.

Μη λες:

«Εσύ το κάνεις αυτό».

Λέγε:

«Για παράδειγμα, φαντάσου έναν άντρα που…»

Κι αμέσως οι άμυνες πέφτουν.

Ο ακροατής ακολουθεί την ιστορία.

Εξετάζει τον χαρακτήρα.

Κρίνει την κατάσταση.

Ίσως και γελάει.

Μόνο αργότερα έρχεται η συνειδητοποίηση.

Ο χαρακτήρας δεν ήταν ποτέ κάποιος άλλος.

Ο χαρακτήρας ήταν ο ακροατής.

Το παράδειγμα ήταν απλώς μια μεταμφίεση που φορούσε η πραγματικότητα.

Οι καλύτεροι επικοινωνιολόγοι το ήξεραν πάντα αυτό.

Οι ιδέες σπάνια μπαίνουν από την κύρια είσοδο.

Προτιμούν τις πλαϊνές πόρτες.

ΓΙΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ,

Οι ανθρώπινες σχέσεις εξαρτιόνταν πάντα από τα παραδείγματα. Ιδίως ανάμεσα σε άντρες και γυναίκες.

Οι άντρες τα χρησιμοποιούν εδώ και αιώνες.

Για παράδειγμα, φαντάσου να ζούσαμε δίπλα στη θάλασσα.

Για παράδειγμα, φαντάσου να είχαμε γνωριστεί πέντε χρόνια νωρίτερα.

Για παράδειγμα, φαντάσου να μετακομίζαμε στη New York.

Για παράδειγμα, φαντάσου να ανήκαμε ο ένας στον άλλον.

Καμία από αυτές τις φράσεις δεν περιγράφει την πραγματικότητα.

Περιγράφουν αρχιτεκτονική.

Προσωρινές κατασκευές χτισμένες με λέξεις.

Δωμάτια όπου η δυνατότητα έχει το δικαίωμα να μπει πριν φτάσουν οι αποδείξεις.

Οι άντρες λατρεύουν αυτά τα δωμάτια.

Γιατί η φαντασία κοστίζει λιγότερο από την κατασκευή.

Μέσα στη φαντασία κάθε σχέδιο πετυχαίνει.

Κάθε ταξίδι πάει καλά.

Κάθε γυναίκα καταλαβαίνει.

Κάθε έκβαση είναι ευνοϊκή.

Ύστερα, αργά ή γρήγορα, φτάνει η πραγματικότητα.

Κι η πραγματικότητα φτάνει συχνά με τη μορφή μιας γυναίκας.

Μια έξυπνη γυναίκα ακούει.

Μια πολύ έξυπνη γυναίκα αξιολογεί.

Μια ανώτερη γυναίκα κάνει έλεγχο.

Κι η διαφορά είναι σημαντική.

Μια συνηθισμένη κουβέντα μπορεί να επιζήσει από μια αξιολόγηση.

Ένα σχέδιο μπορεί να επιζήσει από την κριτική.

Μια ψευδαίσθηση δεν επιζεί ποτέ από έναν έλεγχο.

Αυτή είναι συνήθως η ακριβής στιγμή που ένας έξυπνος άντρας ανακαλύπτει αν έχτιζε ένα μέλλον ή απλώς διακοσμούσε μια φαντασίωση.

Η απάντηση έρχεται γρήγορα.

Οι γυναίκες χρεώνουν σχεδόν πάντα με το δευτερόλεπτο.

Ποτέ με την ώρα.

ΓΙΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ,

Φαντάσου έναν άντρα που πέρασε χρόνια κατασκευάζοντας εξηγήσεις. Στρατηγικές.

Σενάρια.

Μοντέλα.

Αρχιτεκτονική.

Ολόκληρα συστήματα σχεδιασμένα ώστε η πραγματικότητα να φαίνεται λογική.

Ύστερα μια μέρα συναντά μια γυναίκα της οποίας η ευφυΐα ξεπερνά τις διαστάσεις του συστήματος που έχτισε.

Όχι δραματικά.

Όχι επιθετικά.

Απλώς φυσικά.

Ακούει.

Παρατηρεί.

Περιμένει.

Ύστερα κάνει μία ερώτηση.

Μια απλή ερώτηση.

Από εκείνες τις ερωτήσεις που κάνουν δέκα χρόνια πνευματικής κατασκευής να καταρρεύσουν σε δέκα δευτερόλεπτα.

Σε εκείνο το σημείο συμβαίνει κάτι ασυνήθιστο.

Ο άντρας σταματά να χτίζει.

Τα σχέδια χάνουν ξαφνικά τη γοητεία τους.

Τα σχεδιαγράμματα γίνονται περιττά.

Οι υπολογισμοί γίνονται διακοσμητικοί.

Η αρχιτεκτονική εξαφανίζεται.

Το σχέδιο πηγαίνει κατευθείαν στο καλάθι των αχρήστων.

Όχι επειδή νικήθηκε.

Όχι επειδή ταπεινώθηκε.

Αλλά επειδή επιτέλους κατάλαβε κάτι.

Το παράδειγμα δεν ήταν ποτέ υποθετικό.

Το παράδειγμα ήταν εκείνος.

Η άσκηση ήταν εκείνος.

Η μελέτη περίπτωσης ήταν εκείνος.

Κι η γυναίκα που στεκόταν μπροστά του δεν είχε μπει στη δική του φαντασία.

Εκείνος είχε μπει στη δική της.