ΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΗΣ GILLETTE

Είχα γράψει μια αγροτική σάγκα, όχι μια διανοουμενίστικη, γιατί η σχολική μου μόρφωση δεν θα μου επέτρεπε να κάνω αλλιώς. Με βαθμό 4 στα ιταλικά, κατάφερα να πάρω το απολυτήριό μου μόνο χάρη στις αθλητικές μου επιδόσεις, σε μια γυναίκα και σε έναν διευθυντή που εκτίμησε το δώρο πέντε λίτρων από το κρασί μου.

Χαχαχαχα.

Ήθελα να δώσω στους ανθρώπους μια άσκηση για το μυαλό, και δεν χρειαζόταν πτυχίο ούτε διδακτορικό. Είχα δημιουργήσει δέκα δωμάτια και νόμιζα ότι είχα κλείσει ένα κεφάλαιο στη ζωή όλων, όμως κοίταξα γύρω μου και κατάλαβα ότι είχα αφήσει κάτι απ’ έξω.

Τι;

Εμένα.

Με τις ατέλειές μου, τα βίτσια μου, τα χαρακτηριστικά μου, τις παραπλανητικές πλευρές, την ευθιξία μου, τη δίψα μου για ρεβάνς, το παράλογο κλεισμένο μέσα σε ένα φορμάτ, κι έπειτα τη συνήθεια να δέχομαι συνεχώς προσοχή χωρίς να είμαι στην πραγματικότητα ενδιαφέρων, κάτι που πάντα με έκανε να χαμογελώ.

Ναι, υπήρχε πάντα κάποιος δίπλα μου που ήθελε να μου δείξει τον δρόμο, τα πράγματα που έπρεπε να κάνω, πώς έπρεπε να τα κάνω, γιατί έπρεπε να τα κάνω, σχεδόν σαν να ήθελε να με μυήσει σε κάτι. Όμως δεν βρισκόμουν μέσα σε κάποιο θρησκευτικό τάγμα ούτε σε κάποιο πνευματικό. Βρισκόμουν μέσα στη δική μου ζωή, όπου το να πρέπει να μάθω κάτι ήταν λογικό, αλλά το να μου λένε πώς να το κάνω δεν ήταν.

Ας μην το τραβήξουμε σε μάκρος, γιατί κάθε αναγνώστης κουράζεται και θέλει να μάθει το τέλος. Ίσως μια μέρα αρχίσω να γράφω το τέλος στην αρχή μιας ιστορίας, για να καταλάβουν όλοι ότι το τέλος είναι η μόνη αληθινή αρχή.

Πριν καθίσω να περιμένω τον θάνατο, θα ψάχνω πάντα το ιδανικό μέρος για να το κάνω. Πίστεψέ με όμως, ανάμεσα σε τόσες επιλογές και τόσες δυνατότητες, δεν μπορώ να βρω καλύτερο μέρος από την αγκαλιά μιας γυναίκας. Ακόμη κι αν δεν είναι δική μου, δεν πειράζει. Δεν με νοιάζει ιδιαίτερα.

Χαχαχαχαχα.

Είναι το καλύτερο μέρος, το μέρος όπου όλα ξεκίνησαν και όπου όλα τελειώνουν. Κανείς όμως δεν γίνεται ποτέ τόσο αξέχαστος όσο ένα γραπτό.